Dark Waters (1993)

Mijn eerste Russische film uit de vorige eeuw, ik hoop echter dat deze niet erg representatief is voor de Russische cinema van die tijd. Ik vond het geheel ietwat te vreemd overkomen. Er is weinig dialoog in de film waardoor je veel uit het visuele moet halen, niet alle scenes waren mij echter even duidelijk. En dan met name de achtergrondgeluiden kwamen soms over als zeer willekeurig. De grote lijnen in de film zijn echter zeer duidelijk zodat het niet echt onduidelijk kan worden.

De film bevat een aantal sterke (horror) scenes die de film een kijkbeurt waardig maken, geen schrikmomenten maar zeker wel wat ranzige 'zooi'. Daarnaast is hoofdrolspeelster Louise Salter niet vervelend om naar te kijken, jammer dat zij geen carrière in de filmwereld heeft gemaakt.

Al met al zeker een voldoende waard, al is het maar vanwege de verbazing die dit onbekende werk achter heeft weten te laten.

She who was and is not, and yet is.

Deze film van de Italiaanse regisseur Mariano Baino is een Britse co-productie die de eerste westerse film die na de val van de Sovjet-Unie in Oekraïne is opgenomen. Het is zeker geen makkelijke film! Zo is de film doordrenkt met invloeden. Het verhaal had wel wat weg van The Wicker Man. Qua stijl laat de film zich nog het best vergelijkingen met het werk van Dario Argento , Alejandro Jodorowsky en Ken Russel en met een grote dosis H.P. Lovecraft. (ergens in de verte heeft "The Shadow Over Innsmouth" model gestaan) Maar dat Lovecraftiaanse zit niet alleen in wat het verhaal vertelt, maar ook hoe het verhaal verteld wordt; In flashback en vreemde droomsequenties

Het eerste dat opvalt is dat er in het begin van de film de ​​score mist. Er is geen muziek, en trouwens, ook geen enkele dialoog. Het enig geluid is dat van het water. Regen beukt neer, het motregent, druppelt door scheuren in het plafond van het klooster. En de gehele verdere film blijf doordrenkt met water en regen. Daarnaast is de regisseur een meester in het spelen met licht en schaduw en dat past enorm goed in de wereld die hij creëert. Het klooster, dat elektrische verlichting mist, wordt alleen verlicht met kaarsen. De schaduwen van de kaarsen stuiteren en flikkeren en de muren kronkelen tussen licht en duisternis. Dit effect is het duidelijkst zichtbaar in de catacomben.

Elizabeth, een jonge vrouw, reist naar een geheimzinnige eiland alwaar ze een ​​mysterieus klooster wil bezoeken in de hoop te weten te komen waarom haar vader het financierde. Bij aankomst sluit ze vriendschap met een novice genaamd Sarah, en dan begint het rare gedoe. Terwijl buiten de onweer en wind razen, voeren de nonnen in de tunnels onder het vervallen klooster rare rituelen uit die zeker niet in de Bijbel te vinden zijn. Zijn ze gek op vuur en is er een vreemde blinde orakel-schilder. Ook zijn er vele hints naar een onheilspellende demon-cultus.

Voor een eerste lange film en laag budget zullen er zeker aanmerking zijn op de film. Maar eerlijk gezegd, staan ​​ze niet echt in de weg om volop te genieten. Dit is gewoon een goede, enge film met een natte regenachtige sfeer. Het kan voor sommigen misschien te langzaam gaan en is misschien ook een beetje raar, maar ik vond dit een erg goede horrorfilm!

Ik sluit me aan bij joolstein. Dark Waters is een film die vooral een geweldige sfeer heeft. Op een afgelegen eiland ligt een klooster, waarbij de lokale nonnen zich echter niet als gebruikelijke nonnen gedragen, maar waar allerlei vreemde riten worden uitgevoerd. Niet het hele verhaal is me duidelijk, maar het Lovecraftiaanse spat er van af, met oeroude monsters die aanbeden worden en een donkere maar ook dromerige sfeer. Niet de meest toegankelijke film, het is wat traag en door de vele flashbacks en droomachtige sequenties is het qua plot niet altijd even makkelijk te volgen. Visueel is het behoorlijk fraai, ik kende Baino nog niet maar zal zeker m'n ogen open houden voor meer werk van de beste man. En dit is zeker ook een film die ik te zijner tijd ga herkijken, het is een plaatje met een sfeer die me erg goed ligt.

En daarmee zijn we voor deze horrorchallenge 2024 al in de jaren '90 aanbeland, het decennium van mijn tienerjaren, en waarin ik halverwege ècht filmgek werd.

Het leek me leuk iets uit te kiezen dat toen totaal niet op mijn radar stond, ondanks het religieus uitpluizen van de videojaarboeken die ik van de Texelse videotheek had gekregen. Overigens huurden we ruim daarvoor al graag horrors, dat deden we al toen we 12 waren. Meestal lukte dat, af en toe kwamen we er niet mee weg. Ik ben benieuwd hoe een dertienjarige jarige Milton deze zou hebben ervaren, ik kan me er werkelijk geen voorstelling van maken.

In deze horror van de Italiaanse regisseur Mariano Baino wordt Elizabeth vreselijk gekweld door beelden uit haar jeugd. Ze reist af naar het eiland waar ze de waarheid wil achterhalen over haar duistere verleden en een kwaadwillende orde van nonnen aantreft. Dat heb ik nou nooit als ik terug ga naar Texel.

Dark Waters liet zich niet makkelijk voorspellen, en ging absoluut kanten op die ik niet had verwacht. Niet alles daarbij is even geslaagd, maar ik heb me absoluut vermaakt met deze folk horror vol mooie plaatjes, religekte en lovecraftiaanse body-horror. Ikkegoemikke vond het niets, joolstein 4*. Ik zit er wat tussenin, maar wel aan de positieve kant.

Opgenomen in onder andere Kiev, Odessa, De Krim en Moskou. Andere tijden.

3,5*

Dark Waters is een opvallend mysterieuze film die niet bang is om de kijker in het duister te laten tasten. De setting van een oud klooster, overvloedig kaarslicht en perfect gebruik van schaduwen zorgen ervoor dat dit een enorm sfeervolle film is geworden. Het mysterie heeft niet echt een erg bevredigend einde en werd duidelijk verhinderd door een lager budget. Ik had wel willen zien wat men kon doen met meer centjes.

3,5*