Phaedra (1962)

Kon me totaal niet boeien! Mercouri begint al echt een ouwe taart te worden in deze film en ze is totaal mijn type vrouw niet. En toch wordt die zoon verliefd op haar? Als hij nou doofblind geweest was had ik dat nog geloofd, maar nu??? Ik zou gillend wijwater in haar verlepte gezicht gegooid hebben, onderwijl kruisjes slaand en weesgegroetjes biddend!
Waarschijnlijk was Mercouri voor Dassin zijn muze en vond hij haar toen nog steeds een prachtige verleidelijke vrouw (dat moet wel, want ze bleven tot haar dood gelukkig getrouwd!), maar op mij komt ze in haar rol niet geloofwaardig over, waarmee er dan weinig van de film overblijft….
2* (Nog een half puntje extra voor de mooie autocrash van de zoon aan het einde v/d film!).

alles me deze film heeft te maken met intelegentie, gevoel en invoelingsvermogen, dus zonder deze zaken geen oordeel please henry greenway( ik vertoonde deze film een aantal weken)

Teleurstellende film van Dassin.

Te bombastisch en veel te nadrukkelijk een Griekse tragedie, met daardoor erg voorspelbaar verloop.

Mercouri vond ik in andere Dassin films nog wel fris en van het doek spatten, hier speelt ze een irritante egocentrische en uitgebluste vrouw. Ze is ook nog eens een beperkte actrice, en zij toont hier dat een dergelijke rol te hoog gegrepen voor haar is.

De locaties zijn wel mooi en de muziek is ook een lichtpuntje.

Op het eind worden alle clichées uit de kast getrokken. Jammer.

Griekse, passionele tragedie in een modern kleed.

Het thema en het trio Mercouri-Perkins-Vallone, alsmede de faam van de regisseur moeten de film destijds toch zeker de nodige belangstelling hebben bezorgd.

Vandaag, natuurlijk, staat daar een dik jaartal op en daar kan men zelden omheen.

Niettemin, nog steeds genietbaar met de gelukkig niet al te theatraal voorgestelde driehoeksverhouding en de intriges die er op volgen.

Mooie settings en ook even aandacht voor het contrast tussen de weelde van de redersfamilie en de armoede van de vrouwen van de vergane bemanningsleden.

Gisteravond aan de slag met deze Phaedra en daarmee een film die ik eigenlijk niet kende, waarvan de naam Perkins me eigenlijk alleen bekend voor kwam en ik daarom wel een gokje wilde wagen op een verloren cq vergeten klassieker. Maar dat bleek het allerminst.

Toch gaat de film niet raar van start met de scheepmagnaat en zijn feest waar de adoratie voor de dame in kwestie afdruipt, maar de film begint pas echt bij de eerste ontmoeting tussen Alexis en Phaedra die meteen van een bepaald niveau is en een wisselwerking die zowel een bepaalde spanning als chemie toont. Perkins is tot op zekere hoogte eng en gelaagd als altijd en daarmee iets dat prefect aansluit bij de kille doch niet geheel onknappe Phaedra. En vooral de chemie tussen die twee is waar het omdraait, iets dat ook best wel goed is en intrigerend op sommige momenten waar Alexis de neiging heeft naar een Oedipus complex hoe hij naar haar omhoog kijkt, en zij juist de valkuil aller valkuilen van de dames heeft met dat het niet te gemakkelijk moet zijn. Thanos ligt aan haar voeten maar is te gemakkelijk, Alexis is onbereikbaar en dat wil ze juist.

De kritiek die ik onderandere lees hier boven is dat Merkouri niet meer aantrekkelijk is, iets dat ik wel mee vind vallen want ik heb wel twijfelachtigere gevallen gezien. Een grotere probleem, buiten de complexe haat liefde verhouding en het verschrikkelijke mens dat Phaedra blijkt te zijn, is toch wel dat buiten de complexe momenten tussen Phaedra en Alexis die bol staan van de spanning en goed opgebouwd worden, de film toch een uitermate saaie en langdradige geheel betreft waar ontstellend weinig in gebeurd en de mogelijke potentie tussen de twee lang niet benadert wordt. Daarmee onderstreept de film het gemiddelde cijfer meer dan en vind ik dat de film zeker geen voldoende gaat krijgen. Tegenvallend en onvoldoende is dan ook het eindoordeel.