Yomigaeri (2002)

Mooi!

Regisseur was mij blijkbaar niet onbekend, al was dit wel duidelijk het mooiste wat ik van hem gezien had.

Het verhaaltje klinkt als een run of the mill Japans horrortje, dat is het dus duidelijk niet. Mooi hoe een concept als dit omgetoverd wordt tot een heerlijk gezapig drama. Doet in dat opzicht wat denken aan Wonderful Life.

Wie van de gezapige Ghiblis houdt, of van de plattelands Japanse dramas zit bij deze film echt goed. Heerlijke, rustige shots die langzaam door het dorpje zweven, mooie luchtige muziek en veel "geluk".

Want niemand stoort zich aan de doden die terugkeren, integendeel. Oude liefdes worden herwonnen, banden worden terug aangesterkt en levenslessen worden geleerd. En dat allemaal tegen een bergachtig landschapje.

Concert op het eind duurt wat te lang, maar uiteindelijk is het vooral genieten van deze film. Heerlijk zondag filmpje, de fans herkennen het allemaal wel en weten dat ze best een keer op zoek kunnen naar deze film.

Aanradertje. 4*

Edit: en een verdacht mooie rol voor Sho Ishikawa. Had het nooit in hem gezien. (en uiteraard loopt Ugly Guy er ook weer in rond. Volgens mij heeft hij één lijn tekst maar zelfs als zie je die kerel van de achterkant, dan nog herken je hem )

Lijkt me dus duidelijk een geval van must-see

Deed mij wat denken aan een mix tussen Les Revenants en Be With You.

Gezapig drama over het terugkeren van doden. Vooral veel rustige shots van een klein dorpje op het plattenland, inderdaad. Blijft fijn om te zien, brengt een bepaalde rust en tevredenheid met zich mee, waar ik uiterst gecharmeerd door ben en blijf.

Wat echter jammer was aan Yomigaeri, was dat het soms net over de schreef ging qua drama. Soms welde de muziek te veel aan, en werd daardoor soms te dramatisch en wat melig. Voelde daardoor wat aan als een groter drama dan het eigenlijk had moeten zijn.

Het feit dat er niet moeilijk wordt gedaan over de terugkomst van de doden is een groot pluspunt. Het wordt (zoals in veel Japanse gezapige drama’s) juist gezien als een fijn iets en een levensles.
De climax is daarom ook fijn en laat me toch met een positief gevoel achter (al hoewel het UI optreden wel écht aan de lange kant was).

Fijn dat er niet wordt gekozen voor de ‘nare’ elementen, maar wordt geconcentreerd op een fijn gevoel.
Geen hoogvlieger binnen de gezapige drama’s, maar fijn gezien te hebben. Met een nog meer ingetogen karakter (minimalistische soundtrack, nog meer nadruk op het geluk) had het hoogst waarschijnlijk een fantastische film geweest.

Ik ben er zo eentje die van gezapige Japanse drama's houdt, dus vond ik dit een mooie en ontroerende film. Inderdaad leuk dat er niet hysterisch wordt gedaan over de terugkeer van de doden en dat de autoriteiten het zelfs stil proberen te houden. Ook werden 'interessante' doden gekozen, zoals de jongen die nèt zelfmoord had gepleegd of de man van de noodleshop, waar inmiddels al een wannabee vervanger voor hem aanwezig is.

Het J-pop gedeelte duurde wel echt véél te lang!