Los Angeles Plays Itself (2003)

Filmprofessor Thom Andersen geeft een bijna 3 uur durend college over hoe Los Angeles in films afgebeeld wordt. Ik vond het echt bere-interessant! Hij heeft niet de beste vertelstem, tikkeltje zeurderig, maar het past wel bij de sfeer van deze docu. Niet altijd komt Los Angeles namelijk goed naar voren in de Hollywood-films volgens hem. Andersen laat dat haarfijn en met wat cynisme zien in allerlei korte filmfragmenten die vervolgens gebundeld zijn in de onderwerpen, die hij behandelt. Zo worden de typische landmarks getoond en ook op welke manier ze gebruikt worden in de diverse films. Erg leuk om te herkennen of te zien, zeker als je zelf eens in deze stad bent geweest. Ook het buitenproportiele voorkomen van al dan niet corrupte L.A.-Cops (iets wat mij altijd opvalt) wordt ook behandeld.

‘Los Angeles is where the relation between reality and representation gets modelled’ aldus Thom Andersen. In Los Angeles heeft de performance de realiteit ingehaald. Niemand weet nog wat we zien als het masker afgaat: de schijnvoorstellingen zijn de werkelijkheid zelf geworden. David Robert Mitchells recente revelatie Under the Silver Lake is het perfecte voorbeeld. De stad openbaart zich als een droom, een in nevelen gehulde schroothoop van urban myths en referenties naar Hollywood en haar iconen. De Amerikaanse filmmaker en academicus Thom Andersen (1943-) zal vermoedelijk geen al te grote fan van Mitchells cultuurorgie zijn. In een stad van leugens zoekt hij naar waarheden; de soms felle kritieken op de filmische representatie van zijn thuisstad zijn de rode draad van de openingsakte. Een prominent aanwezige voice-over (Encke King – vertrouwde Andersen z’n eigen stem niet?) leidt ons langs een stroom van misleidende filmfragmenten, vol met mythen over de stad en zijn inwoners. Andersen legt geografische incoherenties bloot (het gebrek aan continuity cuts in auto-achtervolgingen bijvoorbeeld) en buigt zich over de talloze films (onder meer Chinatown, L.A. Confidential) die de stad van engelen ontmaskeren als een broeinest voor corruptie en wetteloze transacties. In krap drie uur trakteert Andersen op een stortvloed aan beeldmateriaal en prikkelende observaties. Het is dan ook geen schande om de documentaire in delen te bekijken; details blijven beter hangen en raken minder snel verloren in de zee van informatie. De laatste tien minuten van Los Angeles Plays Itself schreeuwen om een vervolg. Andersen sluit af met wat je neorealistische L.A. cinema zou kunnen noemen: een selectie van onafhankelijk gefinancierde films die segregatie en onderdrukking aan de kaak stellen. ‘Je denkt toch niet dat je hier een gringo op straat zult zien?’ zegt een Mexicaanse winkeleigenaar tegen een bezoekster. ‘Die hebben hun eigen wijken.’ Op dat moment besef je je andermaal dat het verhaal van Los Angeles ook altijd het verhaal van blanke elites is geweest. En dat iedere representatie van de stad, hoe onschuldig cinefiel ook, impliciet onvermijdelijk een politieke lading met zich meedraagt. Van The Exiles (1961) tot Bush Mama (1979): wie regisseert Los Angeles reveals itself?

7 bijzondere essayfilms over steden en herinneringen - Cine