Midsommer (2003)

Aardig verhaal met een mooie twist.

Ja, maar laag gewaardeerd hier, wat ik dan weer niet begrijp. Want het is wel een film die behoorlijk confronterend bij je binnenkomt en je dan niet meer loslaat. Lang lijkt dat Midzomerfeestje, dat overigens in Zweden plaatsvindt en niet in Denemarken, vooral een eindexamenfeest met veel drank en seks, maar het loopt toch net even anders. Ik heb me er prima mee vermaakt, want die Scandinaviërs weten beter hoe ze een thriller moeten maken dan wat wij kunnen. Overigens is het meer een psychologische thriller dan echte horror. Maar het verhaal blijft geloofwaardig en het slot is nu eens niet absurd, zoals zo vaak het geval is. Er lopen ook nog een paar leuke meiden in rond. Ik denk zelfs aan 4 *.

Een film met een realistisch en tegelijkertijd mysterieus verhaal. De film is spannend en gebruikt daarvoor hele basale middelen. Centraal staan (de dynamiek tussen) de personages en de sfeervolle afgelegen locatie in de donkere bossen. Heel nuchter. Heel elementair. In die setting gebeuren raadselachtige dingen die langzamerhand een intrigerend mysterie blootleggen.

Midsummer is geen vernieuwende film, maar heeft wel een eigen smoel. Zonder bloederige effecten, maar vooral steunend op de fijnzinnige buitenzintuigelijke ervaringen van de personages, is de film afwisselend dreigend, dramatisch en duister. Het effect van de subtiliteit van de waarnemingen is zeer beklemmend en behoorlijk creepy. Er is ook een andere kant. De voortgang van het verhaal is nogal traag en af en toe wijdlopig. Soms zakt de sinistere sfeer even weg in een oninteressant dialoogje of omslachtig zijplotje en is het lastig om een geeuw te onderdrukken.

De personages in de film zijn geen wegwerpartikelen, maar presenteren zich als overtuigende en realistische karakters. Ze hebben een laagje, delen een jarenlange band en hebben korte tijd terug als groep een traumatische ervaring moeten doormaken. Stel je zo‘n groep voor binnen de setting van een verlaten blokhut in de Zweedse wildernis en je hebt de ingrediënten voor een zwaar dramatisch verhaal te pakken. Aan dramatische elementen is dan ook geen gebrek, maar het zijn toch vooral de mysterieuze en spookachtige elementen die het verhaal stevig in hun greep nemen.

De verontrustende voorvalletjes komen ondanks hun relatieve bescheidenheid, krachtig binnen. De terloopsheid en subtiliteit geplaatst in een realistisch decor maken indruk. Het zijn gebeurtenisjes die nooit extreem angstaanjagend zijn. Ze zijn ten hoogste een beetje griezelig. De opeenstapeling van al die voorvalletjes zorgen voor een onheilspellende en dreigende atmosfeer. In die atmosfeer krijgt de kijker vervolgens steeds meer achtergrondinformatie gepresenteerd, die heel handig en in brokjes in het verhaal wordt verweven. Goed voor een intense beleving van het drama en goed voor de spanning.

Verder prima camerawerk dat zowel met indrukwekkende beelden van het landschap als met het vangen van de (inter)acties van de personages een gevoel van onrust en beklemming weet op te wekken. Het goede en natuurlijke acteerwerk van de jonge acteurs helpt uiteraard een handje.

Fijne score trouwens. De onderliggende muziek heeft een aanmerkelijk aandeel in de opwekking en totstandkoming van de sinistere sfeer. De muziek accentueert de visuele beklemming met rustige en sfeervolle klanken waarin veel basgeluid is verwerkt. Dat geluid wekt een zeer onbehaaglijk gevoel op. Uiteraard is de score niet steeds even subtiel en sereen aanwezig, maar verleent de muziek ook luide ondersteuning bij de meer uitgesproken shockmomenten. En hoewel de muziek dan stevig uithaalt, klinkt het nooit als goedkoop effectbejag. De muziek is een fijne toevoeging aan de film.

Ik heb me met dit werkje best aangenaam geamuseerd.