The Belle of New York (1952)

MGM wilde Gene Kelly voor deze film, maar Gene zag het niet echt zitten.

Fred Astaire wilde wel graag de hoofdrol in deze film en krijg 'm dus ook.

Als tegenspeelster kreeg hij Vera-Ellen, een actrice/danseres die al in flink wat films te zien was geweest,maar in bijrollen in A-films en een paar hoofdrollen in B-musicals.

Vera-Ellen was niet alleen een knappe vrouw,ook was zij een bijzonder goede danseres.

"The Belle of New York" viel echter niet in de smaak bij de critici en ook niet bij het publiek en de film flopte.

Fred Astaire was altijd uiterst kritisch over zijn optredens in films en musical-nummers, maar opvallend genoeg gaf hij jaren later in een interview toe dat hij de musicalnummers in deze film van een heel hoog niveau vond en hoopte dat de film ooit "herondekt" zou worden.

Een paar jaar na dit interview werden een aantal musical-nummers toegevoegd aan de legendarische "That's Entertainment" -series.

=========================================================

Ik vond de film niet bepaald een van Astaire's beste films : Het verhaaltje over een leger des Heils soldate (Vera-Ellen) die verliefd word op een playboy(Astaire) is flinterdun en het is duidelijk dat Astaire veel te oud is voor zijn rol.

Hij speelt de "jonge" neef van een rijke dame (Marjorie Main), maar Astaire was al 53 tijdens de opnames van de film.

De musicalnummers vond ik ook niet echt spetterend, alhoewel Vera-Ellen in het nummer "Naughty But Nice" verpletterend mooi is en ze is -net als Astaire- een fantastische danseres.

Nooit eerder gezien deze film. Pffff, het hele idee dat ik hem vroeger wel zou hebben gezien. Werkelijk alles stond bij voorbaat al tegen, weer zo'n drukke MGM musical, Astaire met zijn vervelende kop, een stom verhaal over een (veel te oude) playboy die verliefd wordt op een leger des heils soldate en Vera Ellen die helemaal niet kon zingen (dit is Anita Ellis) (al is ze best knap en deed soms wat aan Mitzi Gaynor denken).

Maar ok toch bekeken, dit vooral door de liedjes van Johnny Mercer, destijds dit soort muziek door Skip Voogd in aanraking gekomen. Het was een componist, goede zanger en mede-oprichter van Capitol-records, toen ik nog platen kocht een zeer geliefd label voor mij.

Een flinke flop voor MGM, maar ze zaten toen al steeds vaker in zwaar weer. Ondanks door steeds weer opleving is musical toch ook wel weer een steeds meer verouderde amusementsvorm. Dat komt bij deze film dan ook duidelijk naar voren.

Tuttige, damesroman-achtige verfilming die het misschien op het toneel veel beter had gedaan. Gewoon in studio opgenomen en alles ziet er veel te clean uit. Maar goed bekijk de hitlijsten uit die tijd en stond vol met onschuldige, vrolijke deuntjes totdat men het welletjes vond en met de rock en roll de boel wegvaagde.

Aan de ene kant misschien lullige oude film en Astaire komt naar huidige maatstaven als vieze ouwe vent over maar het helpt bij mij wel dat ik die oude muziek altijd juist heb kunnen waarderen. De film begint aardig, daarna soms wat vervelende gedeelten maar ook wel weer grappige gedeelten. Het was niet dat ik, wat ik vaak heb, dat ik me erger bij dit soort films maar ik vond het wel acceptabel, onschuldig vermaak met leuke zang/dansnummers. Astaire heb ik altijd een goede zanger gevonden (hoewel hij dat zelf niet zo vond) en dat elegante, stijlvolle dansen beviel me hier ook weer.

Hoewel relatief onbekende nummers, behalve aan het eind I wanna be a dancin' man, allemaal mooi om te zien en in verhouding nog veel ook voor een niet zo lange film.

Het verhaal is flinterdun en voorspelbaar en doet indruk wekken dit kan toch nooit een succes worden maar goed ziet er visueel goed uit, ook met die trucages, dat gezweef en gedans op de paardentram en zelfs op (nep) paard hoewel de film af en toe merkwaardig knip en plakwerk heeft.

Aan het begin nog Who wants to kiss the bridegroom en later Seeing's is believing (dit is als Astaire zwevend naar het gebouw gaat en daar gaat dansen).

3.0