The Brotherhood of Satan (1971)

Een echtpaar met een kind arriveren in een godvergeten landelijk dorpje dat geterrorizeerd wordt door een satanische sekte. Mensen worden er vermoord en kinderen verdwijnen. Blijkbaar moeten er offers gedaan worden om Satan te aanbidden. De angstsfeer is echter slechts gedeeltelijk geslaagd. De vertolkingen zijn redelijk goed maar het plot is soms nogal verwarrend.

Hmm, dit is voor mij toch wel een lastige film om een rating te geven. Enerzijds is het een rasechte B-film die vooral met dialoog en suggestie werkt. Twee volwassen die zich letterlijk dood schrikken of een man die wordt onthoofd maar dan wel in het donker. Hele conversaties tussen de oudjes of tussen de gestrande familie en de sheriff. Iets gebeuren deed er soms dus inderdaad niet heel veel. Maar anderzijds zijn er erg fascinerende dingen te zien. Het begint direct al goed met een speelgoed/tank-scene en er zijn tal van andere kleinere momentjes; bv. het wrak wat ze vinden, de pop die huilt, meedere bijeenkomsten van de heksenkring, verjaardagsfeestje van de jonge kinderen enz. Ook de vormgeving van een claustrofobisch klein stadje met griezelige kinderen en griezelige oude mensen, satanisme en een huiveringwekkende atmosfeer waren redelijk apart. Daarnaast vond ik het einde erg goed, heerlijk pessimistisch. En met het acteerwerk zat het ook best goed. Vooral natuurlijk Strother Martin (Butch Cassidy and the Sundance Kid) en L.Q. Jones (The Wild Bunch) maar er was ook Eye-Candy in de vorm van Hottie Ahna Capri (Enter The Dragon) Op sommige momenten werkte dus de isolement en paranoia die veroorzaakt werd door een satanische sekte van senioren, prima. Hiermee was de film dus B-klasse met het presenteren van de film maar helaas hapert het verhaal ook menigmaal.
Nog even wat Trivia; acteur L.Q. Jones schreef 2 films deze The Brotherhood of Satan en de andere was A Boy and His Dog (1975)

Not your baby. Our baby! Satan's Baby!

Ik ben me de laatste tijd aan het verdiepen in wat werk van William Castle en de Blu-Ray waar ik Mr. Sardonicus op heb gezien is eigenlijk een double feature met deze The Brotherhood of Satan. Ik snap echter nog altijd niet goed waarom beide films op hetzelfde schijfje zijn uitgebracht, want William Castle heeft werkelijk niets met The Brotherhood of Satan te maken en dat was toch een tegenvaller. Na de initiële teleurstelling dat dit geen film van hem is, besloot ik er echter maar het beste van te maken en ik kan nog altijd niet goed pinpointen wat maar er is iets fascinerends aan The Brotherhood of Satan.

Er zit wel een typische William Castle gimmick in trouwens. Naar het schijnt kregen de bezoekers indertijd een zakje met "Satan's Soul"-zaden bij elk bioscoopticket en zouden die zaden bescherming moeten geven tegen de heksen van de Brotherhood of Satan. Jammer dat ze zo'n dingetjes eigenlijk niet meer doen, het zou zo'n bioscoopbezoek toch net dat beetje extra geven. Dat terzijde is het meest merkwaardige sowieso hoe dit vooral aanvoelt als een Stephen King verhaal. Het plot zou zomaar geïnspireerd kunnen zijn door bijvoorbeeld Children of the Corn en Desperation maar zowaar: L.Q. Jones, Sean MacGregor en William Welch schreven het script maar liefst 3 jaar vooraleer King met Carrie debuteerde. Beetje bij beetje worden de geheimen van de Brotherhood vrijgegeven maar op zich gebeurt dat allemaal wel iets te traag, als kijker heb je al lang door hoe de vork in de steel zit. Er hangt echter wel een fijn angstig sfeertje en hoewel het hier en daar iets te theatraal oogt, zitten er toch wel een aantal toffe scènes in.

Zo vond ik die onthoofding nog wel de moeite maar laat Charles Robinson zich als priester wel te hard gaan in overacting in hetgeen erop volgt. Qua einde eigenlijk ook nog wel geslaagd. Het oogt even als een serieuze anti-climax maar ik vond het wel iets hebben dat ze dan eindelijk binnenbreken in het huis en dat er gewoon niets te zien is buiten wat spelende kinderen. Ik had wel nog ergens een kleine knipoog (een flikkering of iets dergelijks bij één van de kinderen) verwacht maar die is er jammer genoeg niet, of ik heb het gemist. Ook wel niet meteen de beste cast en dat is straf, want hier zitten wel een aantal grote namen tussen. Strother Martin (die in zijn carrière vooral veel met Sam Peckinpah, John Wayne en Paul Newman lijkt te hebben gewerkt) is nogal cliché als Doc Duncan en ook L.Q. Jones schmiert er soms iets te hard op los als de Sheriff. Wel fijn om Ahna Capri nog eens in iets terug te zien, wist niet dat ze nog in iets anders dan Enter the Dragon had gespeeld.

De film heeft hier nogal een lage gemiddelde score en ik vraag me of de teleurstelling dat dit geen William Castle film is bij anderen voor een negatieve start heeft gezorgd? Ik zou het niet weten en het doet er uiteindelijk ook niet toe. Brotherhood of Satan is tof om eens gezien te hebben en dan vooral dankzij het sfeerbeeld maar ik denk dat dit met een herziening te hard zou beginnen tegen te steken.

Nipte 3*

Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik met de Brotherhood of Satan aan moet. Ik kan me ook überhaupt niet herinneren hoe die op m'n lijstje is gekomen, maar goed. Hoe dan ook, het is een wat een warrig, low budget horror die nergens echt goed van de grond komt. Maar die daarentegen ook wel af en toe toffe momenten heeft, met wat psychedelisch aandoende nachtmerriescenes, sommige van de wat vreemde kinder- en speelgoedscenes, en voor dit type film beter acteerwerk dan je zou verwachten. Maar toch leken dat meer losse incidenten, want ertussenin was het vooral lichte verveling die overheerste. Ook de Satanische sekte was op momenten fraai vormgegeven en wel sfeervol, maar op andere momenten leek het dan weer een sneue bejaardensoos. Nou ja, een krappe onvoldoende dan maar.