Vanina Vanini (1961)

Ik las Vagina Vanini.....

Beetje eenzaam de laatste tijd?

Melodrama Rossellini-style. Moest vooral aan de films als Le carrosse d'Or en French Cancan van Jean Renoir denken.Zeer kleurrijke film met droevig einde...

Het kan altijd nog erger:ik ben zo eenzaam dat ik Vagina Vulvanini las.Dat viel dus even tegen.Die vergelijking met LCDO begrijp ik voor geen nanometer:het zijn beide speelfilms,ze duren even,bestaan uit bewegende beelden en enkele daarvan bevatten een koets.Dat is het zo'n beetje.Mij deed het allemaal eerder aan Senso van Visconti denken,zij het dan een stuk minder qua niveau.

Enfin, deze Stendal verfilming wordt algemeen beschouwd als een totale mislukking,en imho terecht.Kwam naar het schijnt ook door een chaotisch productieproces,waardoor sommige verhaallijnen spoorloos verdwijnen.De hoofdrolspeelster werd R. naar het schijnt opgedrongen,en ze bakt er helemaal niets van.Al helpt het script ook niet:ze moet ongeveer 437954 keer "amore,amore mio"roepen.Terzieff is als gebruikelijk nogal vlak.Wel viel me in positieve zin de dienstbode van VV op,die niemand minder dan een brunette Isabel Corey(BLF) bleek te zijn.

Productieperikelen of niet,toegegeven dient te worden dat R. niet erg goed overweg kan met het verfilmen van een coherent plot en beter thuis is in het episodische.De film wordt wel beschouwd als een prelude op R'.s latere historische werken,maar het puritanisme van de jaren '50 liet geen naturalisme in dit soort drama's toe.De historische relevantie lijkt me dan ook gering.

Toch 1 hoogtepuntje:Vagina lijkt klaar te komen als ze bij meneer pastoor moet biechten over haar liefde.Of het ook zo over moest komen,kan worden betwijfeld.

Over het boek en deze film werd gesproken in La Prima Notte di Quitte