State Buoni... Se Potete (1983)

Nog geen stemmen voor deze moderne devotie klassieker over de Heilige Filippo Neri, stichter van de Oratorianen, gespeeld door n.b. charmezanger en komiek Johnny Dorelli ?
Zoals gekend staat Neri wel bekend als de apostel van Rome, voor een wie weet accuraat maar iig briljant psychologisch portret van de held verwijs ik u naar wat Goethe ( tijdens het tweede Römischer Aufenthalt ) over deze merkwaardige man schreef.
Dit is echter geen historisch portret van de heilige, maar eentje dat eerder aansluit bij de populaire legenden en folklore rondom de held, met een overall wat kluchtig-boertige feel die de tijdgeest denk ik goed vangt.
Over Neri's serieuze organisatorische werkzaamheden in de hoogste kringen komen we niets te weten, hij wordt hier voorgesteld als een soort nar Gods die intens geniet van de drek en de klappen die hij overal te verduren krijgt, en die wil worden als een kind om te Koninkrijk des Hemels te kunnen betreden. Het is dan ook geen toeval dat deze gesjeesde priester zich hier bij voorkeur omringt met verstoten kiddies- uitverkorenen Gods par excellence. Voor moderne cynische kijkers zal dit alles uiterst bevreemdendend overkomen...
Een groot deel van de speelduur wordt in beslag genomen door Pippo's moeizame verhouding met niemand minder dan Ignatius van Loyola, een chagrijnige intellectueel die wordt gespeeld door Phillipe Leroy.
Ook maken we kennis met paus Sixtus 4 gespeeld door Mario Adorf, die poogt om de onbewust revolutionaire en anti-intellectuele held politiek in te kapselen.
Maar bovenal ontmoeten wij de Duivel zelf, die via de kiddies probeert om Gods ondoorgrondelijke Werken te vernietigen. Hierbij neemt hij verschillende gedaantes aan, bij voorkeur die van een schone Moorse prinses( n.b.: het gaat hier om een film die de geest van 1550 tracht te evoceren. Ik verzoek politiek-correcte lezers om hiermee rekening te houden ), en heeft in die hoedanigheid helaas af en toe- tijdelijk slechts uiteraard !- succes.
Protestantse noorderlingen zullen gruwen van de scène waarin Neri, Ignatius, Carlo Borromeo, Franciscus Xaverius, Teresia van Avila en Juan de la Cruz gezamenlijk van het avondmaal genieten- zoals gekend is deze sequentie a- historisch, maar niet toevallig want deze lieden werden op dezelfde dag heilig verklaard.
Zeker dient tenslotte de score- veelal diegetisch- van Angelo Branduardi gememoreerd te worden, hij treedt hier zelf op als koormeester en werd voor zijn muziek terecht onderscheiden met zo'n beetje alle mogelijke prijzen.
p.s.: deze klassieker duurt HONDERDVIJFTIG minuten.