Aelita (1924)

Aelita is een vroege SF-film (1924) afkomstig uit de Sovjetunie. Een ingenieur, genaamd Los ontvlucht zijn overspelige geliefde door naar Mars af te reizen om daar de plaatselijke koningin (Aelita) te ontmoeten. De grote attractie van deze film zijn de ideeën die men toentertijd had over ruimtereizen en buitenaardse beschavingen.

Helaas komt dit niet meteen aan bod en wordt vooral gefocussed op een nogal conventioneel liefdesdrama afgewerkt met af en toe wat decors die voor Mars moeten doorgaan. In de tweede helft komt er eindelijk wat SF aan te pas: knullig natuurlijk, maar ook leuk om te zien welke ideeën men toen had over bijvoorbeeld ruimtereizen. Het einde is een welbekende afknapper, maar goed al met al nog een aardig filmpje.

Een sci-fi film uit de jaren '20, dat was snel gekozen. Helemaal aangezien ik Metropolis al meermaals heb gezien (laatst nog in Eye met 8 cello's, fantastisch). "Los bouwt een schip om naar Mars te vliegen omdat hij verliefd is op de regentes, Aelita, die hij in zijn droom heeft ontmoet. In werkelijkheid is hij getrouwd met Natacha die vluchtelingen verzorgt." Yakov Protazanovs Aelita stond ook al even op de lijst, en ik was erg benieuwd naar de designs en hoe ze Mars verbeeldden in de jaren '20, met o.a. het constructivisme, futurisme en Duits expressionisme niet ver bij hen vandaan. Lot of -ismes.

De sets zijn geweldig, maar eigenlijk wil je liever Mars zien dan Moskou. En dat is jammer, want het grootste gedeelte van de film speelt zich beneden af. Naar het einde toe wordt Aelita fascinerender, en de met de hand eronder gezette score van Phillip Glass (onder de kopie die ik zag) werkte uitstekend. Geen must-see als die andere grote naam uit de jaren '20 wellicht, maar voor liefhebbers van de stille film zeker een kijkje waard.

3,5*