Lü Cha (2003)

Nooit is groene thee zó aantrekkelijk in beeld gebracht!

Laag gewaardeerd hier, dit kàn niet door de vormgeving van de film komen, want fotografie en de muzikale omlijsting is zeer hip en stijlvol! Ook het acteren kan niet de oorzaak zijn van de lage becijfering? Prima in orde, van zowel Wei Zhao als Wen Jiang, lijkt me!

Saaiheid moet dan de reden zijn en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik na zo'n 70 minuten ook wel op iets meer vart en ontwikkelingen begon te wachten.

Maar de plussen wegen in dit geval veel zwaarder dan dat ene minnetje.

Op één of andere manier deed de film me trouwens wat denken aan Reconstruction van Christoffer Boe...

Herzien.

Altijd tricky, zo'n transitiefilmpje. Toen héél fris omdat China toch vooral boerendramas maakte, maar tegenwoordig is de Chinese filmwereld compleet revamped. Dan is het maar de vraag of een film als deze nog steeds weet te overtuigen.

Dat doet hij gelukkig wel. Niet zo heel vreemd misschien, want het talent achter deze film is niet min natuurlijk. Doyle als cinematograaf die zich mag uitleven is altijd een meerwaarde, Jiang en Wei als acteurs is ook altijd fijn.

Het blijft verder een apart filmpje, beetje mysterieus, fijne romance, prachtig geschoten en voorzien van een sterke soundtrack. Duurt ook niet te lang, dus als het niet goed valt ben je ook niet teveel tijd kwijt. Green Tea blijft een mooie film, het gemiddelde hier blijft een misser.

4.0* en een uitgebreide review

Het indringende camerawerk van veteraan Christopher Doyle is naar mijn mening het meest opvallende aspect van deze verder niet bijster interessante film over twee tegenpolen, die ieder voor zich op eigen wijze op zoek zijn naar wat genegenheid zonder daarbij het achterste van de tong te laten zien. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond de film als geheel erg tegenvallen.