Untamed Youth (1957)

De dirty dancing van de jaren 50. Overigens de eerste film die ik zag met Mamie van Doren, die ik slechts qua naam kende uit Pulp Fiction.

Suffe dansscenes en ééndimensionale karakters, echt heel erg. 30 dagen strafkamp voor liften, dat waren nog eens tijden! Prachtige tagline trouwens bovenaan de filmposter.

Slechts het bezichtigen waard vanuit cultoverwegingen.

1,5*.

Relatief nog wel een ingenieus maar wel onlogisch plot. De dialogen zijn wel heel erg overdreven en hoogdravend. De muzikale intermezzo's vond ik nog wel genietbaar. 1,5*.

Vrij magere eerste scores voor deze toch zeer aardig gemaakte 'jeugdfilm' en een fijn stukje proto-exploitation. Pas in de jaren 60 zou dit b-genre natuurlijk echt loos gaan, maar er zaten hier en daar toch wel kleine dingetjes in die ik niet zo "wild" had verwacht. En een film als deze evalueren op verhaal en karakters... lijkt me gewoon niet de bedoeling.

Ik wist al van het bestaan van deze film vanaf het moment dat ik eeuwen geleden wat aan de knop van mijn radio aan het draaien was (ik meen me tenminste nog een draaiknop te herinneren ) en ik een programma binnenviel op een vergeten station, waarschijnlijk piraat, waar ik werd geïntroduceerd tot een voor mij tot dan toe onbekend genre van een smerig soort rock-'n-roll dat zich ergens tussen de muziek uit deze film en punk in bevind. Bands met namen als the Dirtys en... the Untamed Youth! Ik zie wel wat de aantrekkingskracht is van deze tijd, de muziek, de energie én de lol. Als er ook een "lux and ivys favorites" lijst voor films is (dacht het niet...) dan staat deze er zéker op! Ben dus blij dat ik me niet langer door de MM-scores heb laten afschrikken en em gewoon eens gezien heb zeker ook doen als het je wat lijkt

Het acteerwerk van John Russell steekt met kop en schouders uit boven dat van de rest van de cast.

Mamie van Doren heb ik altijd een imitatie van een imitatie van een imitatie gevonden...een beetje tweede rangs Marilyn Monroe en zelfs Jayne Mansfield...

(Al had Monroe in feite ook heel veel te danken aan haar idool Jean Harlow)

Het talent van genoemde blondines heb ik nooit in Van Doren kunnen ontdekken..

De film op zich vond ik niet eens zó slecht (vooral dankzij de bijdrage van Russell) al deed sommige muziek wel mijn tenen krommen

Dit is vermakelijke, leeghoofdige pulp anno jaren '50. Mamie van Doren, de B-sexgodin, en Eddie Cochran gooien er te pas en te onpas een liedje doorheen (Bom, Bom Bom) in een film met meer rock n roll dan verhaal. Maar goed, dat verhaal doet er feitelijk ook niet toe. Het is duidelijk dat de cast plezier had in het maken van de film en dat geeft Untamed Youth in ieder geval een welkom stukje ongetemde energie. Een film zonder pretentie die dan ook de middelmaat niet ontstijgt.