Elegiya Dorogi (2001)

Door Sokurov in opdracht van Museum Boijmans van Beuningen gemaakte korte film. Het is een bijzondere road-movie van Rusland naar het Rotterdamse museum, waar hij een aantal schilderijen als het ware tot leven wekt. De sfeer is aangenaam dromerig en de beelden zijn werkelijk wonderschoon (Bianca Stigter schreef in NRC zelfs letterlijk: “Godverdomme. De eerste seconden van Elegia Dorogi zijn zo mooi dat alleen een vloek gepast is.”).

Film is (grotendeels) te donker, te poëtisch en te filosofisch. Door de saai vertelling wordt de dromerige sfeer helaas te niet gedaan. Meer muziek en minder gepraat had de film veel goed gedaan. Beelden zijn bij vlagen wel aardig, maar af en toe te donker.

1.5* tegenvallende Sokurov.

Dit filmpje zou je het beste kunnen omschrijven als een spirituele roadmovie. De spiritualiteit druipt er gewoon van af. Een spiritualiteit bovendien waar ik mij zeer goed in kan herkennen. De eerste helft waarbij we de landschappen, steden en dorpen in wind, regen en sneeuw zien voorbijtrekken zijn van een wonderbaarlijke schoonheid. De tweede helft zien wij weer datgene voorbijtrekken maar dan in schilderijen van Hollandse meesters afgebeeld. De man, de voice-over in deze behalve spirituele ook existentialistische film zegt in ogenschouw nemend het schilderij van Saenredam, een stadsgezicht van Utrecht, dat hij daar zelf is geweest maar dat bepaalde details op het schilderij niet kloppen. Klinkt grappig natuurlijk maar niet vanuit het oogpunt van de man, die niet anders dan Sokurev zelf kan zijn, wiens filosofie is dat de mens veroordeeld is om te zijn. Hij liet dat ook duidelijk zien in de film Russian Ark waarin heden en verleden door elkaar heen liepen.

4,0*