De Schorpioen (1984)

Interessante, maar trage film van Verbong. Verhaaltechnisch ook niet bijster sterk, maar sfeervol geschoten, voorzien van een prima soundtrack en goed gespeeld. Knap hoe Verbong in vrijwel elke film de locaties zo in beeld weet te brengen dat ze een eigen leven gaan leiden of een stevige stempel drukken op het geheel.

Dovende dialogen.

Deze Nederlandse misdaadthriller is erg mooi geschoten en doet bij vlagen zelfs denken aan de kadrering van een stripboek, maar inhoudelijk laat een en ander helaas te wensen over. Zo zijn de dialogen nogal houterig en loopt het verhaal niet altijd even lekker. Ook het einde valt een beetje tegen. Alles met alles doet het de film met een soort anti-climax als een nachtkaars doven.

Redelijk.

Blijft toch uniek, deze Nederlandse film noir. Muziek van Nicola Piovani is prachtig, Van de Sandes camerawerk meer dan verdienstelijk en de cast uitstekend. Bijzonder sfeervol dus, vooral het wereldje van de animeermeisjes, maar toch wordt het potentieel niet ten volle benut.

Probleem is het scenario dat Verbong samen met Pieter de Vos pende; na een veelbelovende start zakt de boel halverwege toch wat in. Het ontbreekt aan de volgende beat of wending in het verhaal, verder dan pension Regina komt Lou maar niet. De flashbacks naar Indonesië ten tijde van de onafhankelijkheidsoorlog voelen verder nogal kunstmatig aan omdat er amper iets of iemand (behalve Karl en de stille baboe) is die ze met onze 'held' verbindt. Tevens is de spontane vrijlating van Wolff op het einde - zonder dreigementen of mogelijke repercussies - nogal vreemd en blijft het onduidelijk waarom Kemp als Wolff moest sterven en niet gewoon onder zijn eigen identiteit een auto-ongeluk kon hebben.

Desalniettemin bijzonder, 3.5*.