Quan Ji (1971)

Het verhaal op zich was goed, maar het is o zo cliché voorgebracht.

De acteurs vertellen hun verhaaltje op toneelse wijze, met overdreven emotie en dialoog.

De vechtscènes zijn lachwekkend. Alle stampen en boksen gaan meters ernaast en dan plakken ze er nog geweldige *klang*, *boem*, *pats* geluiden onder.

Dit is de eerste "oude" vechtfilm dat ik zie, misschien dat ze vroeger allemaal zo waren. Ik heb er alleszins hard om moeten lachen, en ik was niet de enige in de zaal.

1.5*

Kung-fu films moeten het vooral hebben van de actie en daar ontbreekt in Duel of Fists nogal het één en ander aan. De gevechten komen stroef over en lijken soms meer op halfslachtige sparring partijtjes. Ze missen snelheid en ogen toch te vaak nep. Goddank wordt dit enigszins goedgemaakt door er vette geluidseffecten aan vast te plakken, want anders zou de score een stuk lager zijn uitgevallen.

Het verhaaltje zelf is redelijk standaard. Wraak, vechten voor hogere idealen, vriendinnetje scoren, ... Door de focus op het romantisch zijplotje, zakt de film halverwege iets in, waardoor de aandacht nog weleens ergens anders wil heen dwarrelen. Richting het einde gaat het niveau gelukkig weer omhoog en worden de gevechten beter en onderhoudender. De jaren '70 sfeer is leuk, maar ik had toch liever gezien dat de film getransporteerd was naar het verleden dat een veel interessantere setting biedt.

Maar ook al heeft het weinig om het lijf, toch is Duel of Fists een amusante martial arts flick. Nu nog op zoek gaan naar het vervolg (The Angry Guest), welke toch wel wat beter schijnt te zijn.

Matig weer.

Heb ze blijkbaar allemaal bij elkaar. Ze lijken ook veelal gemaakt in de vroege jaren '70. Allicht dat Chang het idee had dat hij het ook in andere genres waar kon maken. Op zich blijft hij hier nog redelijk dicht bij de bron, maar ook de kickboks wereld weet hij niet echt passend in beeld te brengen.

Sowieso wel lastig omdat er sinds die tijd al een Tony Jaa gepasseerd is, da's toch wel andere koek. Toch is het ook gewoon duidelijk dat die stijl van vechten Chang minder goed ligt. De gevechten ogen wat saai en weinig spannend in beeld gebracht. Anderzijds zijn het wel de hoogtepunten.

Verder is het namelijk niet veel soeps. Pover plotje, erg matig acteerwerk. Ik werd er niet meteen warm van. Hoop binnenkort toch weer gewoon wat "normale" Chang's te kunnen zien. Ergens wel grappig om te zien dat hij vanalles geprobeerd heeft om een wat breder bekwame regisseur te worden, maar echt goeie films heeft dat niet opgeleverd.

1.5*

Chang gaat thaiboksen

Hoewel ik het eigenlijk altijd veel leuker vind om zo toevallig eens op een leuke film te stoten bij bijvoorbeeld een tweedehandswinkel of een winkel in het buitenland, is het op dat gebied door gekende omstandigheden redelijk pover gesteld. Daar komt dan ook nog eens bij dat het oeuvre van de Shaw Brothers niet meteen gemakkelijk te vinden is maar kijk: online kun je best ook nog wel wat goede deals sluiten. Vandaar dus maar eens een voorraadje van de Blackhill Pictures releases aangeschaft. Weliswaar Duitse releases (met wendecover maar de Duitse titel blijft altijd zichtbaar) maar met originele audio en Engelse ondertiteling.

Al is die Engelse ondertiteling niet altijd van een even hoog niveau trouwens, maar ik ben allang blij om dit op een legale manier en in goede kwaliteit te kunnen zien. Duel of Fists is echter wel één van de mindere films van het productiehuis en al zeker wanneer je bekijkt dat dit van de hand van Cheh Chang is. Toch één van mijn favoriete regisseurs van de studio maar het is al vaker misgelopen wanneer hij een hedendaagse film besluit te maken. Deze keer ligt de focus op Fan Ke die van zijn vader op diens sterfbed te horen krijgt dat hij nog een Thaise halfbroer heeft. Hij belooft aan zijn vader dat hij die halfbroer gaat opzoeken maar dat gaat niet van een leien dakje lopen aangezien hij enkel weet dat het een thaibokser is met een specifieke tattoo op zijn arm. Je zou verwachten dat het merendeel van de film zich op die zoektocht gaat richten maar nee, Fan is nog maar 2 minuten in Bangkok en vindt zijn halfbroer al. Er moeten nog wel een aantal misverstanden uit de weg geruimd worden maar al gauw nemen de twee broertjes het op tegen een aantal slechteriken. Wanneer Wen Lieh Rocky-gewijs de slechte Cannon in een eerlijke match heeft verslagen zou je ook denken dat de film gedaan is maar er komt dan nog zo'n 20 minuten knoknonsens bij.

En het is daar dat Chang uiteindelijk nog wel wat punten weet te scoren. Die Shaw Brothers films zijn normaal gezien vrij rechtlijnig en eenmaal de slechterik is verslagen, rollen de credits over het scherm maar hier gaat het dus nog net iets verder. Qua cast is dit nog wel de moeite trouwens. David Chiang is altijd wel een goede lead en vormt een goede combinatie met Lung Ti maar hun gevechten worden gewoon vrij pover in beeld gebracht. Duel of Fists zou naar het schijnt één van de eerste films zijn die Muay Thai als onderwerp gebruikt maar de verschillende confrontaties hebben simpelweg geen dynamiek en worden erg statisch in beeld gebracht. Gelukkig is er dus nog de laatste 20 minuten waar Chiang en Ti gewoon compleet los kunnen gaan en dat bovendien ook doen. Duel of Fists is trouwens ook nog wel de moeite voor de verschillende kleurrijke outfits die Chiang aanheeft doorheen de film. Ik vraag me af of het zijn eigen keuze was of niet, maar het lijkt gewoon een pauw die op een vliegtuig is gestapt. De jaren '70, het waren toch vreemde tijden.

Film nummer 19 van Chang die ik zie ondertussen maar het is wel één van zijn mindere. Dan zie ik hem toch liever van die grootschalige epossen maken, maar langs de andere kant kan ik het enkel maar toejuichen dat hij af en toe gewoon eens iets anders probeert. Deze keer komt het niet goed tot zijn recht maar misschien een volgende keer wel. In het voorraadje dat ik heb aangeschaft zitten nog wat Chang films dus ik kijk alvast uit naar nummer 20.

Nipte 3*