Bao Biao (1969)

Fijn.

Ondanks dat Chang een redelijk consistent oeuvre heeft, zit er toch een duidelijk verschil tussen het jaren '60 en jaren '70 werk. Al is het één niet echt beter dan het ander, de positieve en negatieve kanten heffen elkaar eerder op.

Jaren '60 Shaw Bros betekent meer buitenopnames, waar Chang hier mooi gebruik van maakt. Het tempeltje is tof, geeft de film grappig genoeg een kleine videogame randje (Kung Fu, wie kent het nog), maar ook gewoon leuk dat je niet zit te kijken naar aangelegde plantjes en fake vijvertjes.

Daarnaast ogen personages en verhaal ook wat meer solide (allicht omdat het nog niet de 40e keer was dat je als regisseur dezelfde film zat te maken) en is het allemaal iets grimmiger en bloederiger. Moest er trouwens ooit een competitie komen voor films met de langste sterfscenes dan mag deze vast en zeker genomineerd worden - om en bij de 10 minute schat ik?).

Probleem bij deze iets oudere films is wel dat de actie zichtbaar van een lager niveau is. Leuk dat Chang wat slo-mo toevoegt bijvoorbeeld, maar daardoor valt eigenlijk alleen maar meer op dat de helft wegspringt zonder dat er maar iets van een zwaard in de buurt is. En aangezien deze films uiteindelijk toch vooral om de actie draaien is dat wel een argument dat redelijk doorweegt.

Toch is dit één van de betere Changs. Oogt zeer solide, fijne personages en een gave setting.

3.5*

De regel lijkt te zijn: hoe ouder de Shaw Bros films hoe beter. Ik ben het volledig met mijn voorganger eens: de buitenopnames zijn een echte meerwaarde daar waar latere films vaak in studio's werden opgenomen. Het is een beter uitgewerkte wuxia dan gemiddeld, met een interessante driehoeksverhouding die tot het einde toe werkt. Het eindgevecht aan en in de toren zit goed in mekaar, is bloederig op zijn jaren '60 en neemt een (voor mij toch) redelijk onverwachte wending aan. Een bovengemiddelde film die mag gezien worden.

Slowmotion Chang

Je moet het die Duitsers toch aangeven, die hebben een veel betere DVD/Blu-Ray markt dan wij hier in de Benelux. De Shaw Brothers films zijn bij ons maar uitgekomen in een reeks van 20 films (door DFW als ik me niet vergis en die uitgaves zijn ondertussen dan ook nog eens out of print waardoor je er maar heel lastig aan kunt geraken) maar in landen als Zwitserland of Duitsland kom ik toch altijd met een stapeltje Shaw Brothers terug. Oké, je moet het jammer genoeg wel doen met een Duitse titel op de rug maar je krijgt er gelukkig wel originele audio èn Engelse subtitles voor in de plaats.

Deze Have Sword, Will Travel is er eentje uit die reeks recente aankopen en is er bovendien dan nog één die geregisseerd is door Cheh Chang. Zowat mijn favoriete regisseur uit heel de Shaw Brothers stal en die mij tot sinds kort nog nooit had teleurgesteld. Four Riders was echter een fikse tegenvaller en ook van deze Have Sword, Will Travel heb ik niet zo'n hoge pet op. Het verbaast me dan ook dat het merendeel van de stemmers wel positief is, want ik zie niet veel meer dan een wel erg trage driehoeksverhouding die dan ook nog eens af en toe wordt onderbroken door slowmotion actiescènes waar ik het nut niet van inzie. Qua plot duurt het eventjes vooraleer het allemaal echt op gang getrokken wordt en het is eigenlijk vooral die Game of Death-achtige toren (ik dacht eigenlijk altijd dat concept van zo'n toren met verschillende verdiepen gevuld met slechteriken en dan bovenaan de ultieme bad-guy uit die film kwam, maar Have Sword, Will Travel is bijna 10 jaar ouder!) die me uiteindelijk nog over de streep trekt om hier toch nog een halfje extra voor te geven.

Al maakte die ellenlange sterfscène van Yi Lo het wel bijna terug om zeep.. Dat bleef maar duren! Jammer, want verder is David Chiang is wel weer uitstekend. De focus ligt vooral op de driehoeksverhouding Yi Lo, Siang en Piau Piau en die dynamiek werkt redelijk goed. Ching Lee kan overduidelijk haar mannetje staan en zeker de combinatie met Chiang is op narratief vlak het beste. Lung Ti daarentegen komt er wat bekaaid vanaf maar kan zich gelukkig nog met verve laten gelden tijdens de gevechten. Verder nog wel een paar toffe slechteriken (onder andere eentje die niet kan praten) maar de grote slechterik in de vorm van Jiau Hu stelt een tikkeltje teleur. Feng Ku heeft niet bepaald de juiste uitstraling voor dit soort rollen en hoewel hij een aantal van de meest bloederige scènes voor zijn rekening neemt, is het uiteindelijk wat een lichte teleurstelling.

Mjah, Have Sword, Will Travel is uiteindelijk een tegenvaller gebleken. Ik verwacht bij Chang toch op zijn minst 3.5* en daar komt deze niet bij de buurt. David Chiang heeft de grootste meerwaarde en ook Ching Lee doet goed haar best, maar verder is het allemaal nogal hit & miss. De actie valt helemaal dood door het vele gebruik van slowmotion en Lung Ti weet niet over de gehele lijn te overtuigen. Op naar de volgende alleszins! Cheh Chang heeft nog heel veel gemaakt dat ik nog niet heb gezien..

3*