Christie Malry's Own Double-Entry (2000)

Het gegeven is zeer interessant, maar de uitwerking valt helaas wat tegen. Het probleem zit 'm vooral in dat het lijkt alsof de makers iets willen vertellen met deze film, maar zelf niet goed weten wat. Ze wilden volgens mij geen gewoon vermaakfilmpje maken, maar naar mijn mening is het toch niets anders dan dat. Hoewel, zo vermakelijk was ie nou ook weer niet.

Christy Malry pleegt een aantal aanslagen, maar die zijn mij te ongeloofwaardig. De plaatsen waar hij de aanslagen pleegt zouden op zijn minst een beetje beveiliging moeten hebben, maar Malry hoeft niet eens echt voorzichtig te doen om zijn terroristische daden te volbrengen. Hierdoor komen de aanslagen wel erg makkelijk over en lijken ze puur voor het shock-effect gemaakt te zijn. Geloofwaardigheid als in Arlington Road is er bij lange na niet.

Ook een beetje irritant vond ik het constante gewissel tussen scénes op sommige momenten. Dan lopen er 5 scénes door elkaar heen die telkens om de 10 seconde over en weer springen. Niet dat dat het onnavolgbaar maakt, maar net als je eenmaal in een scéne zit wordt je er weer uitgerukt en in de volgende geplaatst. Dit werkt irritant.

Matige film dus, maar hij heeft gelukkig zijn momenten. Toch nog 2 sterren.

Gisteren bekeken. Heb een Duitse DVD op de kop kunnen tikken die gelukkig ook een origineel Engelstalig audiospoor had (Duitse dubben ook alles graag). Zonder subs. weliswaar, maar aangezien ik genoeg Engels spreek en versta was dat aanvankelijk geen probleem. Een deel van de film is echter in het Italiaans gesproken (iets wat ik totaal niet versta/spreek), dus ik moest van tijd tot tijd de audio veranderen naar Duits (die taal versta ik gelukkig nog wel redelijk, niet zo goed als Engels weliswaar maar toch genoeg om te kunnen volgen).

Maar ondanks dat gedoe moet ik zeggen dat ik aangenaam verrast was door deze film. Het verhaal is zeer interessant in beeld gebracht. De hoofdpersoon is iemand die zich min of meer een buitenbeentje voelt in de maatschappij en op zijn eigen manier de zaken oplost met zijn "persoonlijk" credit/debet systeem. Geweldig gespeeld door Nick Moran. Daarnaast is er nog de neven verhaallijn over Leonardo Da Vinci, die op een bepaalde manier word geconfronteerd met de ontwikkeling van dit boekhoudkundig systeem ten tijde van de Val Van Milaan in 1499 (dit deel is dus Italiaans gesproken), die ook redelijk aangrijpend is. En hoewel de scene's allemaal goed aansluiten op elkaar kan ik me ergens ook een wel (deels) vinden in de kritiek dat je soms snel van één scene in de andere word gestort. Maar op zich stoorde ik me er niet zo heel hard aan.

Het fijne camerawerk en de goeie montage ogen zeer professioneel. Maar een groot pluspunt is voornamelijk de steengoede soundtrack van Luke Haines. Te beluisteren op YouTube en een feest voor het oor. Ook leuk is de de kleine bijrol van de Belgische acteur George Arrendell (bekend van de politieserie 'Zone Stad').

Een zeer originele en degelijke film die spijtig genoeg veel te ondergewaardeerd is. Een pareltje dat destijds zijn weg naar het grote publiek niet echt heeft gevonden en zodoende tussen wal en schip is terecht gekomen. Doodzonde, want ik heb er echt van genoten.