Dédales (2003)

Nou heb ik het al nooit zo op multiple personality - nog even los van of je erin gelooft als psychiatrisch fenomeen, is het in een film wel een erg makkelijke manier om alles aan elkaar te kunnen vertellen.

En dat gaat in deze film dus ook fout, de ontknoping vind ik echt te makkelijk, te onbevredigend en laat me teleurgesteld en ietwat ontgoocheld achter. Jammer, want wel goed gespeeld en goed in beeld gebracht.

Een beetje dubbel gevoel bij deze.
Een onmiddellijk minpunt was het personage dat door Wilson wordt neergezet: zeer irritant, vooral het eerste half uur. Allicht is dat, ook al gezien de afloop van het verhaal, de bedoeling, maar toch... het irriteerde me gewoon.
Bovendien had ik bij verschillende scenes het gevoel naar een arthousefilm te zitten kijken, o.a. bij de beelden waarin gereflecteerd wordt naar Claude in de kelder. De manier waarop het personage van Wilson werd uitgebeeld sluit daar op aan.
Absoluut dieptepunt is het einde: een anti-climax die veel eerder het gevoel van 'mystery' dan van 'drama' geeft.

Gelukkig zijn er ook een aantal heel sterke punten.
In beide verhaallijnen (het plegen van de moorden en het zoeken naar wat Claude zo ver heeft gebracht) wordt de spanning gestaag opgebouwd, en uiteindelijk zit je bijna aan je scherm gekluisterd, wachtend op wat de afloop zal zijn.

Bovenal is er het acteerwerk van Sylvie Testud - het ene moment een doodbraaf meisje, het andere moment uitzinnig van woede, en even later een ijzersterk ego dat door niemand onder tafel kan worden gepraat. Zelden zozeer het gevoel gehad dat acteren toch best wel een zware taak kan zijn.

Jammer van het slot, het neemt wat mij betreft minstens één volledige ster weg van de waardering...