Sharasôju (2003)

Ik ben het helemaal met de woorden van gondwana eens en vond het ook een prachtige film.

En, zoals ik ook al bij Hotaru schreef, weet Kawase Naomi opnieuw iets heel gevoeligs over te brengen, maar weet ik niet goed hoe dat komt. Ik denk, net als gondwana, dat 'm dat vooral in de cameravoering zit. Ik werd in ieder geval helemaal door de film meegevoerd.

Misschien kan ik mijn hoogtepunt uit de film dan nog toevoegen: de minutenlange dansscène, waar een groep straatdansers een repeterende, uitbundige dans opvoert. Dat zij in de hevige regen die volgt, onverstoorbaar vrolijk doordansen maakt de scène tot een louterende ervaring. Hoe goedkoop die symboliek misschien ook is; Shara komt ermee weg - en meer dan dat: wat mij betreft ****

Laat ik het dan maar op vrouwelijke regisseurs steken.

Zou graag eens een omnibus te pakken krijgen om mijn mening wat bij te stellen, maar ook dit is een redelijk typische "vrouw geregisseerde" film. Erg naturel allemaal, maar vaak wordt de film zelf een beetje vergeten.

Af en toe iets teveel dramatiek (Yu die een wees blijkt te zijn, was dat nu echt nodig ?) maar vooral een tekort aan sfeer. De camera daast dan wel mooi overal achteraan, veel effect heeft het het eerste uur niet. Moet zeggen dat vanaf de dansscene de film wel een stevige boost krijgt. Mooiste scene van de film ook, met prachtige muziek en heerlijk sfeertje, daarna is het ook allemaal wat luchtiger en zorgelozer.

Voor mij is de film iets te naturel, doorsnee, realistisch om mij veel te doen. Ik mis creatieve insteken en leuke ideeën / concepten. Een beetje drama is niet genoeg om een meesterwerk te maken. Toch 3*, vooral voor het laatste half uur, wat de film in z'n geheel nog weet te redden. Slecht is het niet, verre van, maar had meer ingezeten.

Een mooie film, met een script waar veel aan de toeschouwers' verbeelding wordt overgelaten (zo blijft het een mysterie wat er nu precies met Kei is gebeurd, dit mag je blijkbaar zelf invullen). Voor sommigen zal dit ergeniswekkend kunnen zijn, zelf hou ik wel van dit soort films.

Wat me opviel was de ontzettend goede acteerprestaties. Soms had ik ècht bijna het gevoel dat ik een documentaire bekeek, zó levensecht kwam het getoonde over! Vooral Kohei Fukungaga overtuigde me sterk in zijn rol: de schuchtere helft van een tweeling die totaal ontredderd is achtergebleven na de verdwijning van zijn broer.

Deze film vanavond nog maar eens een keer bekeken. Ik had toch het idee dat bij mijn eerste kijkbeurt toch het nodige ontgaan was. En dat was ook zo. Het hele verhaal is mij nu volkomen duidelijk.

Met de wijze van filmen door Kawase heb ik toch wel enige moeite. Ik had namelijk niet het idee dat ik naar een speelfilm, maar eerder naar een documentaire zat te kijken, gemaakt door een filmploeg die een reportage aan het maken was over het reilen en zeilen van een familie in Nara.

Niettemin vond ik dit toch wel een erg warme film, waarin best wel goed geacteerd werd. Daarom vind ik een verhoging in waardering van 2,0* naar 3,0* niet meer dan normaal.

In de herziening!
Japanse film met een zeer bijzondere ietwat mysterieuze sfeer.
5 jaar na de plotselinge verdwijning van Kei hangt er nog een zweem van onverwerkt verdriet, bitterheid en onuitgesproken geheimen en dan zo'n half uur voor het einde slaat de sfeer abrupt om en verandert de film in een ode aan het leven.
Één van de meest bijzondere en imponerende Japanse films uit de 21ste eeuw.
Meesterwerkje!

Mooi. Vooral het begin en het einde van deze 'Sharasojyu' zijn prachtig - sfeervol, sterke cameravoering (vooral het volgen door de steegjes) en mysterieus. Tussendoor sleept de film soms een beetje, waardoor m'n aandacht soms wat verslapte. Toch best een bijzondere ervaring. Ik verwacht dat een herziening meer kan bieden. In principe is dit mijn type film wel. Niet teveel vertellen, zelf dingen invullen en visueel overdonderd worden. De dans / regen scéne is een hoogtepunt, net als de tranen van Shun na de bevalling. Ja, mooie film die alleen zo nu en dan wat impact miste. Dikke voldoende voor nu.

Kawase filmt mensen en als het ware ook geluiden, stiltes... waardoor deze film een heel mooie natuurlijkheid uitstraalt.
Barstensvol emotie doorheen de ganse film, om het even wat er in beeld komt. Eenvoudig en wars van oversentimentaliteit. Warm wanneer de nadruk wordt gelegd hoe het leven verder gaat en hoe ondanks het leed de kracht wordt gevonden om mee te doen aan wat het leven aan vreugde kan schenken.
Weet niet wat de mooiste scène is in de film maar de lange Bashara-dansscène en de bevalling, met de jongen in close-up zijn toch prachtige passages. Alleen heel kundig camera-en regieweerk kan hier voor zorgen.
Mooi.