The Langoliers (1995)

Wel aardig. Niet alles klopt, maar toch... een goed verhaal, aardige spanningsopbouw en vooral goede muziek. Alleen jammer dat sinds de komst van de Langoliers het niveau van de hele film daalt en overgaat in zielig sentimenteel gedoe en wel erg neppe beelden. De graphics zijn dan ook om te huilen. Die vergelijking met hongerige bitterballen is niet eens zo gek.

Acteerwerk van de cast was redelijk. Er zaten een aantal missers in. De man die de piloot speelt, wist me het meest te overtuigen. Hij had toch wat kalms, straalde ook echt rust en gezag uit.

In het begin heb ik me vooral geergerd aan de soms domme dialogen. Over het geheel: Paar montagefoutjes, continuïteitsfouten en soms gewoon té voorspelbaar, maar toch een zeer onderhoudende en 'relaxe' film. Misschien hou ik meer van horror/suspense films waarbij dingen gebeuren die ik me ook echt kan inbeelden en niet iets dat eigenlijk onmogelijk is. Vandaar ook waarschijnlijk dat ik het eerste deel veel sterker vond dan het tweede. Het einde is een beetje zwak, maar dat was te verwachten. 3*

Dan nog iets (kun je de film niet aanrekeken). Op de dvd staan een aantal fouten in de ondertiteling.

Best storend zoiets. Lijkt me toch niet zo moeilijk om dat even na te gaan...

Film is best leuk en spannend. Maar inderdaad; de special effects waren diep triest. En niet alleen de Langoliers nee.

Heb deze miniserie een aantal jaren geleden gezien en hij wist me toen te boeien. Het verhaal vond ik best goed en ook spannend maar de acteer prestaties en de special effects zijn zeer ondermaats.

Heel leuk verhaal mindere special effects.

Acteren ging nog wel.

3 sterren

Bof.

Op zich vermaakt het wel, vooral ook door het aardig mysterieuze verhaaltje. Opzet is sterk, maar er wordt zeker niet het maximum uitgehaald. Nogal typisch voor King verfilmingen.

Acteerwerk was vaak vreselijk slecht, nogal wat continuïteitsfouten en vaak ook erg hoekige dialogen. Die waren nodig om aan 300 minuten te komen, maar jammer was het wel.

Verder ook aardig goedkoop, tot de CG aan bod komt. Moet toch wel tot de slechte effecten uit die tijd behoren. Deed mij denken aan die oude Serious Beats covertjes, maar dan nog slechter eigenlijk.

Morse doet het op zich wel goed en het sfeertje is ook best aardig, maar echt goed wordt dit nooit. Ook onnodig lang gerekt, had makkelijk een gewone speelfilm van 90 minuten kunnen zijn. De cameo van King zelf was dan wel weer geweldig.

Ow, en de Langoliers zijn eigenlijk maar een beetje bijzaak. Ook wel vreemd voor een film die toch naar ze genoemd is.

2.0*

Net zoals zoveel films van Stephen King zit hier veel meer potentie dan er uit wordt gehaald. Laat ik het maar bij 3 grote minpunten houden die de film de das om doen:

1. Acteerwerk

2. CGI

3. Speelduur

Het acteerwerk is echt heel erg belabberd, dit is vaak een probleem bij een King verfilming en ook hier is het niet anders. Je wordt veel doodgegooid met slechte dialogen, gecombineerd met het non-talent van de cast. Die Toomy en die blinde meid waren echt schijtirritant. Hoop dat ik hun nooit meer in een film hoef te zien! Morse was wat mij betreft de enige die een beetje niveau haalde, maar hij is ook een iets grotere naam.

Ook de CGI is van zeer bedroevend niveau, het vliegtuig in de lucht ziet er niet uit en die Langoliers zijn echt het toppunt van lelijkheid. Iets wat ik wel jammer vind, wat mij betreft hadden die Langoliers ook niet eens in de film gezeten. Ten eerste voegen ze bar weinig toe en ten tweede zien ze er gewoon nog steeds niet uit.

Best jammer, het gegeven van deze film vind ik namelijk wel interessant. De film kent ook genoeg spannende momenten en ik was ook nieuwsgierig de hele tijd naar wat er nou precies aan de hand was. Jammer dat het ee beetje met een sissertje afloopt. Nu heb je vooral een spanningsopbouw de 1e twee uur, wat wel aardig werkt en een redelijk saaie laatste half uur/drie kwartier, waarin veel overbodige sentimentjes e.d. in verwerkt zitten. Het had wat mij betreft wel minstens een uurtje korter gemogen, drie uur is gewoon veel te lang voor een film als dit.

Helaas, het idee en het uitgangspunt is wel aardig uitgewerkt zo nu en dan, maar de slechte cast, de CGI en de veel te lange speelduur nekken de film nu. Oh ja, dat serie achtige spring einde is echt te langwekkend voor woorden

2*

Een film met hoogtes en laagtes. Het eerste uur is zondermeer sterk omwille van het mysterie dat op doeltreffende wijze wordt neergezet. Daarnaast worden de personages een voor een ingeleid en word je als kijker helemaal de film ingezogen. Op audiovisueel vlak is het allemaal wat minder, maar dat deert weinig aangezien de mysterieuze/beklemmende aard van de gebeurtenissen voldoende op je inwerken.

Daarna neemt de film de ene wending na de andere waarbij niet langer het mysterie, maar veeleer de personages een hoofdrol gaan opeisen. Dat is spijtig omdat het verhaal hiermee aan geloofwaardigheid en dus ook aan kracht inboet. De traumatische ervaringen van de gladde zakenman zijn als sleutel tot het geheel niet bijster interessant en de vergezochte theorietjes van de schrijver zijn te toevallig altijd juist. Dit zijn twee minpunten die volledig op het conto van King komen te staan en waar de makers weinig te verwijten valt. Waar de makers echter wel grandioos de mist in gaan, is de visuele vormgeving van de Langoliers. Het is eigenlijk ongelofelijk dat zulke spuuglelijke en lachwekkend goedkope effecten zomaar in een dergelijke film gebruikt worden, alsof er niets aan de hand is. Om met zo’n prul op de markt te komen moet je wel heel blind zijn. De betreffende scènes zetten dan ook een flinke domper op het angstklimaat dat tot dusver netjes uitgebouwd werd.

Desondanks de genoemde minpunten blijft The Langoliers een vermakelijke film. De film wisselt genoeg van perspectief tussen de verschillende personages en als kijker blijf je tot het einde benieuwd naar hoe de vork precies in de steel zit. De lange speelduur is in deze een voordeel omdat die je de kans geeft je helemaal in het geheel in te leven.

Als jongere vond ik deze film superspannend maar als ik nu nog een keer kijk zie ik wel wat schoonheidsfoutjes ja. Toch blijft het verhaal me nog steeds boeien.

Een interessante film die ondanks lange tijdsduur constant weet te boeien met creatieve vindingen en theorieen. Het acteerwerk is af en toe beetje stroef en niet alle personages worden evenveel uitgediept. Sterker nog, veel van de personages zijn nogal oninteressant. En dan zwijg ik nog over het einde, belachelijk! Mensen zeggen tegen me: daar moet je doorheen kijken. Maar het is zo bagger, bah..... Het verhaal houdt de film op niveau, doet me erg denken aan een maat van me die ook sci-fi verhalen schreef. Herken ik veel in.

Sterk begin met een leuk uitgangspunt.

Maar halverwege wordt het toch allemaal wat onnozel en lachwekkend met dat gedoe rond tijdreizen en die rare langoliers.

Maar omdat je toch wilt weten hoe het afloopt maar afgekeken.

Leuk om "Balki" eens in een andere soort rol te zien.

Zo'n 15 á 20 jaar geleden zag ik alles waar de naam Stephen King op stond en vond eigenlijk ook alles fantastisch. Films uit je jeugd herzien met een kritischere blik is en blijft altijd een spannend en al helemaal als het gaat om het werk van King. Want zo fantastisch zijn die meeste verfilmingen van 's werelds bekendste horrorauteur nu ook weer niet. Zo had ik The Langoliers altijd erg hoog zitten.

En eerlijk is eerlijk; er zijn bepaalde elementen aan The Langoliers die nog steeds erg goed werken. Het hele uitgangspunt is sowieso sterk; een groep mensen dat wakker wordt in een verder leeg vliegtuig en op een verlaten vliegveld arriveert kan een heel interessant verhaal opleveren. Daarnaast is er een voortdurende dreiging doordat er iets dichterbij lijkt te komen (een geluid dat in de film wordt aangeduid met het geluid van angstaanjagende muesli, schijnbaar). Die dreiging en het mysterie werkt goed. Wat dat betreft zou dit concept zich prima lenen voor een remake in de vorm van een film of serie. Juist dit soort werk is perfect om opnieuw gemaakt te worden.

Want The Langoliers van Tom Holland is verder nogal een knullig ding. Deels maakt dat de film juist kijkbaar, want zelden zie je zoveel over-de-top acterende typetjes bij elkaar. En het zijn weer typische King-typetjes, uiteraard komen de schrijver (I deduce, dear boy) en een irritant kind met bovennatuurlijke gaven voorbij. Klap op de vuurpijl is Bronson Pinchot, die met man en macht probeert een prijs voor overacteren in de wacht te slepen. Het is gênant, maar stiekem erg vermakelijk. David Morse is de enige acteur met vaardigheden en hij lijkt zich dan ook voortdurend te schamen voor wat er om hem heen gebeurd. En terecht, vooral rond de climax als de meest bespottelijke CGI effecten aller tijden om de hoek komen kijken wordt de film te beschamend voor woorden. Weg zijn alle vormen van spanning en mysterie; het is nu vooral lachen in ongeloof wat je op het scherm voorbij ziet vliegen. Overigens sukkelt de film daarna nog eindeloos door en bereikt aan het slot wellicht nog het grootste dieptepunt bij die freezeframe van de blije overlevenden die door een gang huppelen.

Heel stiekem kan ik The Langoliers nog steeds aanraden, zoals ik een Troll 2 of The Room in principe ook kan aanraden, omdat ze zo slecht zijn dat het leuk wordt. Het is wellicht een flinke zit voor voornamelijk een hoop knullige onzin, maar gelukkig is het uitgangspunt nog vrij interessant.

3 sterren.

Brok jeugdsentiment dat heden ten dage zwaar door de mand valt. Ooit in '97 of '98 op tv gezien, destijds maakte het wel indruk mede ingegeven door de interesse voor de boeken van King.

Helaas ontstijgt het algemene niveau van de bijna drie uren amper of nauwelijks dat van een tv film of soapie. Het neigt allemaal teveel naar melodrama. Goede punten zijn ontegenzeggelijk het mysterieuze sfeertje en lang gehandhaafde onduidelijkheid, de uitstekende casting van Pinchot, aka Balki, Kimber Riddle is even dom en overhysterisch als prettig om naar te kijken en het blinde meidje, Kate Maberly is ook best aardig opgedroogd. De samenstelling van de uiteenlopende groep mensen met hun maniertjes is typisch King. Daar staat tegenover dat de CGI om te janken is en sommige dingen gewoon dom zijn. Albert doet helemaal niets als de Don wordt doodgestoken, het verwijderen van het mes zoals bij Dinah, ook weer een vreselijk dramatisch opgepompt iets, is niet altijd noodzakelijk. Sterker het wordt geadviseerd dingen te laten zitten als het niet een ernstige bloeding veroorzaakt en tenslotte staat men zo ontiegelijk veel te tijd te verdoen met leuteren...oh amai!!!

Nee The Langoliers was ooit best wel leuk te zien en is nog steeds aardig voor de herinnering, maar dat zal de voorliefde voor het boek en sentiment zijn, in werkelijkheid is het niet meer van deze tijd. Traag, lang, lachwekkend over dramatisch, CGI waar je ogen van gaan tranen en...ach die kleren horen bij die tijd.

Toentertijd de film als een zeer spannende mini serie ervaren, nu naar het herzien denk ik wat een

overacting van een ieder, iedereen roept iets rent wat in het rond en maakt een punt van iets onbelangrijks.

Was dit echt het acteren van de jaren 90?

Verder wel een paar uur genoten van dit King verhaal.

Horrorregisseur Tom Holland stond nooit bekend als een visueel genie, maar The Langoliers is op desbetreffend vlak wel heel kaal. Niettemin leent de fictieve setting van Stephen King zich voor een interessante basis, waarbij met name het eerste uur kan profiteren van een luchtig mysteriesfeertje. Gedurende dit stuk is het erg matige acteerwerk nog vergeven, maar eenmaal het toestel is geland mondt de film uit in een bijzonder saai, kleurloos geheel. Bovendien wordt het verhaal per minuut stompzinniger, totdat de boel totaal ontspoort en de ene belachelijke verklaring na de ander geeft. Holland en King draven simpelweg veel te ver door om een originele opzet gepast te laten eindigen, maar uiteindelijk is het vooral de doodse sfeer in het tweede uur die het geheel de das omdoet. De weinig imponerende gebeurtenissen vervelen snel waardoor het een uiterst bizarre onthulling van slecht geanimeerde wezentjes vereist om weer wat leven in de brouwerij te blazen. Deze miniserie zal voor enkelen misschien leuk jeugdsentiment hebben gevormd, maar daar is ondertussen weinig meer van over.

Als er echt iets jaren '90 was moet het wel Stephen King Tv-miniserie zijn geweest! It (1990), Golden Years (1991), The Tommyknockers (1993), The Stand (1994), The Shining (1997), Storm of the Century (1999) en in 1995 ook deze van Tom Holland naar een kort verhaal van Stephen King (uit de bundel Four Past Midnight, 1990) Budgetten waren toentertijd voor televisie, een stuk minder dus acteerprestaties zijn misschien minder optimaal en is dit duidelijk te zien aan de special effecten die zijn gebruikt.(of juist niet) Het begint met de introductie van de belangrijkste personages met uiteraard sterk uiteenlopende karakters. Tijdens een vlucht naar Boston komen de tien passagiers tot de ontdekking dat een groot aantal medepassagiers spoorloos zijn verdwenen. Lange tijd weet de tweedelige miniserie een griezelige sfeer te creëren, niet door wat er op het scherm te zien is, (echt veel gebeurt er niet) maar door wat er juist niet op het scherm te zien is. Natuurlijk zou het beter zijn geweest als de speelduur was gehalveerd en er betere special effecten in het laatste stuk zouden zijn toegepast maar het was niet echt een concept dat toen bestond (althans niet in de huidige vorm) Ach nu misschien een beetje meer camp maar k heb me er zeer goed mee geamuseerd

Herzien naar aanleiding van een ander verhaal over vliegtuigpassagiers in bovennatuurlijke omstandigheden, Anomalie van Hervé le Tellier, hoewel de "clou's" van beide plots uiteindelijk weinig overeenkomsten hebben en de uitwerkingen ervan nog minder. The Langoliers is een televisiefilm in de beste zin des woords: rustig tempo, niet gericht op gekunstelde explosieve climaxen maar op intrige, en met ruimte voor elk personage. Alle acteurs doen hun werk naar behoren; David Morse is betrouwbaar als altijd, Dean Stockwell is geloofwaardig als de man die één en ander uitknobbelt, en Bronson Pinchot is hier aanzienlijk assertiever dan in de film waar ik hem uit herkende, de allereerste Beverly Hills cop. Alleen Patricia Wettig bevalt me niet zo goed, ze is te lijzig en lijkt te veel de mooie vrouw uit te hangen, maar dat kan persoonlijk zijn. De Pacman-achtige CGI zijn natuurlijk te beroerd voor woorden, maar die zie ik maar door de vingers. Al met al steeds opnieuw een film die mij aan het scherm gekluisterd houdt dankzij insteek, uitwerking en personages, hoe oud hij ook mag ogen en hoezeer hij ook duidelijk voor televisie is gemaakt.