Verbrande Brug (1975)

Inderdaad een vreemde film.

Een sociaal drama dat in de lijn past van Five Easy Pieces, alleen haalt het dat niveau bij lange na niet.

Een onherkenbare Jan Decleir die wat wegheeft van Maxi van Mini en Maxi.

Hij heeft iets kolderieks in deze film. Een kuchende, onhandige en scheldende man, die nukkig is vanwege het gevoelsarme sociale klimaat waarin hij leeft. Waarin drank ter overvloede vloeit, want er is veel onvrede weg te drinken.

Leuke bijrol van Johnny Kraaijkamp sr.

Al met al vind ik de Verbrande Brug een redelijk sociaal drama, met een indringende jaren 70 sfeer.

Een typisch Vlaamse setting in de wijk Verbrande Brug. Een soort eiland op zich waar kleine dingen als een kermis het hoogtepunt van het jaar zijn. Decleir speelt weer goed als gewoonlijk en brengt mee wat sfeer in de film. Al is daar ook alles mee gezegd helaas. De andere acteurs zijn niet echt geweldig en in veel gevallen wordt er gedubd wat de klankkwaliteit niet echt bevordert. Ook is het verhaal net te dun om er een grotere film van te maken. Maar het geheel is wel geloofwaardig en zorgt dat de film toch nog leuk is om zien.

1 vd beste Vlaamse films ooit gemaakt, prachtig de tijd genomen om de personages op een juiste manier in beeld te brengen, het geheel is gewoon zoveel beter dan de meeste Vlaamse films van tegenwoordig.

Een vrij matige film over een wijk vol randfiguren waarbij zuipen en schunnige praat verkopen dagelijkse kost is. Het verhaal is flinterdun en is eigenlijk ondergeschikt aan de context. De troosteloze omgeving van de Verbrande Brug wordt goed weergegeven. Mistroostig en verloederd, afval dat overal rondslingert, rommel en barakken naast oude huizen, zelfs het weer is even miezerig en grijs als de toekomst van de meeste inwoners.

Weinig, om niet te zeggen geen sympathieke personages, toch niet als we Grietje niet meetellen. Veel cafépraat, letterlijk en figuurlijk. Niet geweldig allemaal. Decleir probeert het nog wat te redden, maar ook hij gaat mee ten onder. Film is al bij al nog vrij verteerbaar, maar memorabel is hij niet.

Het geluid is slecht, er zijn passages van belachelijke overacting en sommige, niet belangrijke scènes, duren veel te lang, en toch kan deze film bekoren omwille van de schets van deze stumperige mensen, onbekwaam om zich zelf in de hand te houden of iets degelijks in hun leven op te bouwen, zodat ik even dacht aan een 3,5...maar 3 is al goed.

Getraumatiseerde mensen in dit sterke drama over een verloren dorp in Vlaanderen waar een café aan de brug het troosteloze bestaan van de lokale bevolking compleet maakt. De Cleir speelt een krachtige rol als vader met een vriendin, goede rol van Arden, die een kind uit een andere relatie heeft. Er ontvouwt zich gedurende de film meer en meer de diepere emotionele wonden welke het geheel tot een krachtige finale maken. De solo van Arden in het toilet mag er zijn. Verder step back into the 70's in Vlaanderen, waar de jaarlijkse kermis tot een " waar dorpsfeest leidt" Kenmerk: de danseressen op t podium bij de live muziek. (Eddy Wally momentje) Uit t leven gegrepen rolprent. 3,2*

"Smoort er nog maar eentje, jong."

Miss Verbrande Brug, een titel waar menig beauty queen naar smachtte, toch? Volks, vertierlijk, vonken en vuur. Vandaar dus verbrand. Nee, ik ben niet in de leer gegaan bij V voor Vendetta, naar het schijnt vinden velen het vele allitereren maar voos. Vreemdgaan, ook voos. Bol het af, ga vissen! Maar als Monique [Duitse stoeipoes Doris Arden] ("die zal nog veel spiegels verslijten in haar leven") wil vrijen, dan vrijt ze toch, zeker? Maakt zelfs chagrijnige Charel [Jan Decleir] vrolijk. Al blijft ze loops smachten naar geringde Louis, de enige die haar doet klaarkomen. Van een schoon tafel eet ge nie alleen. Maar laat het nie aan uw hart komen.

Verbrande Brug is smeuïge streektaal, amai m'n kloten. Ge kunt ze kussen. 't Is in de sacoche. En ook potsierlijk pissen in de pompbak, prikkelend poedelnaakt poseren, een pakske tuttefrut, pronken met het kersvers lief zonder soutien, met andermans veren, schoon wijvekes, zatte nonkels, smoelen slaan, koten kort en klein en in frut vaneen, ... Kortom, kermiskolder van de onderste plank. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Maar zijn er bruggen verbrand? En is er nu verdomme al zout op de patatten?

Een beetje een film die nergens naartoe gaat, gewoon sfeer schept, maar dat wel aardig doet. Voelt wel een beetje als een manier om Fräulein Arden ook in Vlaanderen voet aan de grond te doen krijgen.