Tôkyô Mukokuseki Shôjo (2015)

De beelden zijn dromerig en de klassieke score is mooi en werkt bijna hypnotiserend. Na een lange aanloop wekt Oshii toe naar een climax die je nog lang zal heugen. Dat sommige elementen in de film dan wat aanvoelen als een mislukte gimmick, een opzet naar iets dat niet helemaal uitkomt, is jammer. Het doet echter niets af aan het pure vakmanschap dat Oshii in de laatste akte op het doek legt. Alleen al daarom, en vanwege het spel van actrice Seino, is dit een bijzondere film.

Lees verder: Cinema Interruptus

Gaaf.

Maar veel maakt het denk ik toch niet uit. De film is ondertussen 7 jaar oud en nog steeds nergens legaal te krijgen, of je moest goed Japans kunnen. Mensen met een zekere kennis van Duits kunnen zichzelf ook voorthelpen, voor de rest van de wereld zijn er niet echt legale opties.

Best jammer, want Oshii blijft een erg sterk regisseur. Iemand met een duidelijk eigen visie, iemand die z'n stempel op een film kan drukken en iets kan maken wat je nog nooit echt eerder gezien hebt. Getuige de extreme switch naar het einde van de film toe.

Heb de film via via toch te pakken kunnen krijgen, maar voor de meeste mensen wordt het een nutteloze zoektocht vrees ik. Of hij moet ooit op YT sukkelen. Jammer, want het is zeker een film die het verdiend gezien te worden door een groter (maar uiteraard geen groot) publiek.

4.5* en een uitgebreide review

Een film waar ik enorm naar uitgekeken heb, waarna het alleen maar kan tegenvallen. Het ziet er allemaal verzorgd uit, maar het voelt niet speciaal aan. En wat ook verrassend is, is het ontbreken van Kenji Kawai als componist van de soundtrack. Ik ben erg nieuwsgierig wat de reden daarvoor is, want de combinatie Oshii/Kawai zorgde altijd voor een geweldige sfeer. Hier klinkt met name Mozart en ondanks dat in mijn ogen Mozart en Bach de grootste componisten ooit zijn, zeker groter dan Kawai, is de combinatie Oshii/Mozart niet zo sterk als Oshii/Kawai, ondanks dat Oshii één van de mooiste adagio's van Mozart gebruikt, namelijk dat uit het divertimento voor strijktrio. Erg dramatische muziek, maar de scène waarin het adagio gebruikt wordt is de climax van de film en het voelt ergens als teveel aan.

Die climax van de film is overigens één van de geweldigste vechtsequence die ik ooit gezien heb. Erg welkom ook, want voor die scène kabbelt de film voornamelijk, ook omdat de beeld/muziekcombinatie in mijn ogen dus niet zo geweldig is. En dan na die climax wordt ineens alles met een sepiafilter geschoten en is het alsof we in een andere werkelijkheid terechtkomen. Wat precies de bedoeling daarvan is, is met niet helemaal duidelijk. De hoofdpersone heeft PTSS, het kan haar wereld zoals zij die beleefd uitbeelden, of juist haar verleden. Wel is het typisch voor Oshii.

Allemaal interessant, maar tippen aan zijn beste werk kan dit niet. 3,5*.