90 Minutes in Heaven (2015)

Een film die met name de religieuze doelgroep zal aanspreken.

Deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Don Piper raakte in 1989 betrokken bij een zwaar ongeluk. Hoewel men in de veronderstelling was dat hij dit niet had overleefd, kwam Piper weer bij bewustzijn. Hij beweerde de hemel te hebben gezien, maar werd al snel teruggehaald naar de aarde. Tijdens zijn herstel besloot hij een boek te schrijven. Ruim 7 miljoen exemplaren gingen over de toonbank, en werd in maar liefst 46 talen uitgebracht.

Het was de éérste film die door "Family Christian Entertainment " werd geproduceerd. Regisseur Michael Polish is getrouwd met actrice Kate Bosworth. Deze film betekende hun 4e samenwerking. Ze leerde elkaar kennen tijdens Big Sur (2013).

Deze film is voor een zéér beperkte doelgroep weggelegd. Hoewel het verhaal claimt gebaseerd te zijn op een waargebeurd verhaal, blijft men uiteraard afhankelijk van Piper's beweringen. De speelduur is veel te lang, en we zien grotendeels een ondankbare aansteller die zijn vrouw en kinderen volledig buitensluit.

2,0 *

De film geeft een inkijk in een Amerikaanse evangelische gemeenschap. Misschien niet ieders levensstijl, maar daarom breek ik deze film niet af.

Geen sterke film. Wat wel boeiend is hoe Amerika omgaat met regels, zoals verzekering niet kunnen betalen, advocaat inzetten, etc. We kunnen ons niet voorstellen in Nederland, dat als je in een ziekenhuis behandeld wordt en je kunt de verzekering niet meer betalen, dat je dan naar een 'slechter' ziekenhuis moet gaan en de behandeling stopt. In dat slechtere ziekenhuis zie dan je dan ook alleen maar 'donkere' mensen werken. Belachelijk gewoon. Alsof donkere mensen niet goed kunnen verplegen?

Wat jammer is dat het 'hiernamaals' niet mooi in beeld wordt gebracht. Erg cliché met een gouden poort, etc. Dit is echt een EO film. Kijk alleen als je echt niks te doen hebt en het slecht weer is.

Inderdaad, in eerste instantie straalt de braafheid er af. Dit is in het echt ook zo; mensen uit een zeer gestrenge geloofsgemeenschap zijn deze braafheid met de paplepel ingegoten, dus zeker realistisch. Je ziet ook de broosheid en de kwetsbaarheid van Don Piper, de hoofdpersoon. Vooral zijn strijd en pijn in dat bed, de hopeloosheid ervan, vond ik treffend weergegeven. Als je net van dichtbij hetzelfde hebt meegemaakt met een familielid, dan kun je deze vergelijking wel treffen. Ik weet niet of dat voor enige commentatoren hierboven geldt.

Dan het religieuze gedeelte; tja, je bent gelovig of niet. Er is een hemel of een zwart gat, daar kun je over redetwisten. Feit is dat deze BDE's overal ter wereld op vrijwel dezelfde identieke manier beleefd worden door overlevenden.

De helft van de wereld brandt je af tot aan je voeten, de andere helft bejubelt je. Zeg het maar.

ik denk dat deze mensen wel zeker een ervaring hebben. Wat deze ervaring inhoudt, en hoe die zich verhoudt tot deze materialistisch ingestelde wereld, waarin alleen maar gekeken wordt naar het velletje en niet naar de inhoud, is zeer persoonlijk voor iedereen die dit heeft meegemaakt.

Maar niet minder reëel voor diegenen die het meemaakten.

Zolang je het zelf niet ervaren hebt, of iets dergelijks, zou ik een open mind houden hierover. Wie weet kom je ineens op een dag iemand tegen, een vriend of zelfs een geliefde die hetzelfde claimt.

En dan?

Integere film dus, die het onderwerp voorzichtig aanraakt.

Had wel wat intenser mogen zijn, wat mij betreft...

Na een zwaar auto-ongeluk op 19 januari 1989 wordt predikant Don Piper [Hayden Christensen] doodverklaard. Tot een voorbijganger [Michael Harding] toestemming krijgt om ter plekke voor hem te bidden en “What A Friend We Have In Jesus” zingt. Wat volgt is een lang fysiek en geestelijk revalidatieproject waarbij Don onvoorwaardelijk kan rekenen op de steun van zijn echtgenote [Kate Bosworth], zijn kinderen en zijn gemeenschap. . Gebaseerd op Pipers autobiografische bestseller loopt dit (vanzelfsprekend) over van religieuze bespiegelingen. Die worden in grote mate gecompenseerd door de aandacht voor gemeenschapszin en hoe waardevol het is om je open te stellen voor de hulp van anderen. Voor agnosten blijft dit moeilijk verteerbaar, ondanks het degelijke acteerwerk en de verzorgde productie.