Fate Is the Hunter (1964)

In dit mysterieuze karakterdrama werd een vliegtuigongeluk, waarbij bijna (op één na) alle inzittenden om het leven kwamen, onderzocht. De procedure van een dergelijk onderzoek was interessant, maar deze film miste een intrigerende verhaallijn en hetzelfde gold voor de dialogen. De getoonde flashbacks waren van een uitstekend gehalte.

Glenn Ford en Rod Taylor zijn uitstekend op dreef in dit wat statische drama waarin Ford de rol speelt van Sam McCabe, die een onderzoek instelt naar de oorzaak van een vliegtuigcrash waarbij vrijwel iedereen om het leven kwam, ook piloot Jack Savage [Rod Taylor], Sams oud-collega die al gauw de schuld in de schoenen krijgt geschoven. Sam besluit zelf op onderzoek te gaan en spreekt vrienden die hem een duidelijker inzicht geven in wat voor persoon Jack nu werkelijk was. De structuur van het verhaal is episodisch, al zijn er getuigenissen die elkaar aanvullen. Ondanks het sterke spel van Ford en Taylor is er daardoor weinig dramatische opbouw, tot aan de finale waarin Sam besluit de noodlottige vlucht te reconstrueren. Suzanne Pleshette speelt een stewardess, de enige overlevende van het vliegtuigongeluk en Jane Russell verschijnt in een flashback als... Jane Russell!

Er waren momenten dat ik dacht dat ik naar FLIGHT ( met Denzel Washington) zat te kijken .
De verhaallijn kwam behoorlijk overeen met suggestie dat de piloot min of meer een alcoholist zou zijn geweest .
Natuurlijk bleef de piloot in die film leven en in deze moest zijn reputatie gered worden door het personage dat Ford speelt .
Uiteindelijk blijkt het dan mechanishe pech in combinatie met toevallig koffiemorsen te zijn maar de manier waarop met name de pers al snel probeerd de piloot te beschuldigen zegt ook wel iets over hoe de maatschappij (met name mannen) makkelijk laat vallen als een baksteen wanneer
de schuldvraag ter sprake komt .