Les Bons Vivants (1965)

Louis de Funès en het bordeel

Het is toch verbazingwekkend eigenlijk in hoeveel films Louis de Funès heeft meegespeeld. Ik denk dat ik nu nog maar zo'n derde van zijn oeuvre heb gezien en toch is hij al één van de acteurs waar ik tout court het meest van heb gezien. Un Grand Seigneur was één van de kleinere rollen voor de Fransman en ik blijf het fijn vinden dat dit nog steeds op DVD wordt uitgebracht. Beetje prijzig weliswaar (indien je niet de boxset kunt kopen aangezien je, net zoals ik, die films al allemaal hebt) maar kom.

Het is en blijft de Funès natuurlijk en die staat toch wel zo'n 90% van de tijd garant voor een leuk filmpje. Un Grand Seigneur is een zogenaamde segmentenfilm. Onderverdeeld in drie stukken die op een kleine manier met elkaar gelinkt zijn volgen we het wel en wee van een bordeel dat moet sluiten, zien we hoe één van de meisjes slachtoffer wordt van een inbraak en ontdekken we hoe een voorzitter van de plaatselijke judo club willens nillens een pooier wordt. Laat het aan de Fransen over om een volledige film rond een bordeel te maken, dat zou je in Hollywood in deze periode toch niet zien volgens mij, maar het is bovenal gewoon erg leuk. De eerste twee verhalen (La Fermeture en Le Procès) hangen het hardst aan elkaar en even lijkt het dan ook alsof Les Bon Vivants gaat zorgen voor een sisser. Het is het langste deel van de drie en het komt ook het traagste op gang, maar ook dit is wel erg leuk eenmaal het plot goed en wel vertrokken is.

Wie een volledige film met Louis de Funès verwacht is eraan voor de moeite, hij doet enkel mee in het laatste segment. In dat verhaal is het wel een volwaardige rol voor de Franse driftkikker, want hij speelt de voorzitter van een judo club die zonder het te weten een aantal meisjes van lichte zeden in dienst neemt. Hij kan weer de nodige smoelen trekken en maakt gebruik van de weidse gebaren zoals we hem kennen. Tof trouwens om ook hier nog een paar de Funès regulars te zien. Jean Lefebvre (de inbreker die terecht staat) blijft naast de Franse driftkikker één van de leukste personages hier en ook Grosso en Jean Carmet zijn altijd wel fijn om te spotten. Sowieso eigenlijk weinig op aan te merken qua cast. De vrouwen in het bordeel mogen rond paraderen in hun lingerie maar hebben best nog wel een paar komische scènes op hun naam staan. Heel de rechtszaak met Andréa Parisy als de barones is daar een mooi voorbeeld van.

Toch wel één van de fijnere onbekende Louis de Funès films als je het mij vraagt. Duurt niet al te lang en vanwege de onderverdeling in drie aparte segmenten begint dit nergens te slepen. Degene die dit puur en alleen voor de Franse komiek gaan zien komen misschien wat bedrogen uit, maar ik heb al geleerd dat er zelfs in die kleine bijrolletjes nog altijd toffe films kunnen schuilen.

3.5*

De film kent wel een prettige sfeer, maar inhoudelijk stelt het allemaal erg weinig voor.

Deze film had met een strakkere montage wat beter kunnen uitpakken. 100 minuten is toch wat te lang voor deze povere verhaaltjes. Vooral het laatste deel, nota bene met en ondanks Funès, duurt te lang.