Oublie-moi (1994)

Franser dan dit kun je het niet krijgen. In de slechte zin van het woord dan. Zal ook wel de reden zijn van de lage waardering en dat de film hier zo weinig is bekeken. Reden kan ook zijn dat er pas deze maand Nederlandse ondertitels zijn verschenen en die heb je wel nodig, want er wordt oeverloos in geluld. Zoals dat nu eenmaal was in Franse films van zo'n twintig, dertig jaar geleden.

Het gaat over relaties. Die niet willen vlotten. Zoals in de meeste Franse films. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op Franse films. Ik kijk ze ook altijd helemaal uit. Maar al die dialogen leiden tot niets. Dat weet je al van tevoren. De personages blijven maar doelloos om elkaar heen cirkelen en doen eigenlijk niks. Hoofdpersonage Nathalie (Valeria Bruni Tedeschi) is wanhopig op zoek naar intimiteit maar durft zich niet te binden. Dat schiet dus niet op. Hoogtepunt van de film is ongetwijfeld als de nog jonge Valeria haar bh en broekje uittrekt voor de zoveelste minnaar die haar niet moet. Nou, ik zou het wel weten, want ze heeft mooie tieten.

Meisje meisje, wat doe je jezelf toch aan, was de gedachte die ik bijna gedurende de hele film had over Valeria Bruni Tedeschi.

Ze worstelt met relaties en contacten en bij de man die ze wil heeft ze een bord voor haar kop, omdat hij haar keer op keer afwijst en niks meer met haar te maken wil hebben.

Het voelt aan als een anti-romantische film, omdat ze zo weinig succes heeft in de liefde. Maar de andere personages lijken ook te worstelen met het bestaan en zichzelf. Het is beslist geen gemakkelijke film.

Het gaat nadrukkelijk over eenzaamheid. Valeria Bruni Tedeschi lijkt stilaan te verzuipen in slechte en vluchtige contacten. Pijnlijk om te zien.

Leuk om deze film nu te zien, omdat het zich afspeelt in het pré mobiel tijdperk. Over contact via telefooncellen en nummers uit het hoofd leren, die tijd. Het oogt als een echte 90s film.

Doet qua thematiek een beetje denken aan Sue (Film, 1997) die ik wel een stuk beter vind.