Dykkerne (2000)

Met lage verwachtingen aan begonnen vanwege de matige waarderingen. En even lijkt het aardig uit te pakken om dan toch als een pudding in elkaar te zakken. Reden waarom een degelijk verhaal me überhaupt trok is omdat het gelijkenissen toont met Peter Benchley's Amfibie, een boek dat ik geweldig vond als tiener.

Het idee is nochtans goed, de jeugd die tijdens hun vakantie al duikende het wrak van een U-Boot vind. De nate droom van iedere sportduiker en of 2de Wereldoorlog kenner. Het is vervolgens het mystieke en mysterieuze toontje van dichtslaande deuren en onzin die de tot dan redelijke sfeer in doen slaan naar iets koddigs en jeugdig, zeg maar een jongensboek avontuur.

De realiteit gaat natuurlijk helemaal overboord bij de leefbare toestanden in de U-Boot. Met zoveel lucht in de romp is het een wonder dat het gevaarte onder water ligt. Waar de 'concurrentie' met agenda even voorspelbaar als aardig is, is de daadwerkelijke lading dan weer matig te noemen om maar te zwijgen van de special effects. Het maakt het fenomeen van dekinderen tot iets weerzinwekkends slechts en tot iets wat de filmmakers vast niet in gedachte hadden.

Nee, Beyond is zoals verwacht niet best. Snel op naar de volgende.

Ik dacht eigenlijk dat dit een soort van Horror / Thriller film zou zijn, maar al vrij snel werd me duidelijk dat dit niet meer is dan een spannende jeugdfilm, maar wel gelukkig nog een vermakelijke.

In dit verhaal draait het om Christian (Robert Hansen) en zijn broertje Ask (Ralf J. Hollander), die de zomervakantie doorbrengen bij hun Opa Morfar (Otto Brandenburg) op zijn boot in een klein vissersdorpje in Denemarken en ze zijn dol op duiken en het vinden van schatten. Tijdens een duik stuiten ze op een Duitse onderzeeër, te weten de U-461, en hopen ze een schat in het wrak te vinden. Maar bij hun tweede duik ontdekken ze iets héél anders dan Nazi-goud. In plaats van het Nazi-goud ontdekken ze namelijk leven in het ruim: de onderzeeër verbergt een luguber onderzoeksproject uit de laatste dagen van het Nazi-regime. En ze ook niet de enige duikers, want een een professionele duikploeg met duistere bedoelingen is namelijk opzoek naar deze Duitse onderzeeër.

Het verhaal van "Dykkerne" is op zichzelf aardig genoeg voor een spannende film en het heeft een subplot wat wel wat heeft heeft van de Avontuur / Sciencefiction film "The Abyss (Film, 1989)". "Dykkerne" heeft de standaardingrediënten van een jeugdfilm, maar toch kent de uitwerking van de formule enige leuke verrassingen. Niet alleen blijken er in Denemarken nog echte nazi's rond te lopen, en doel ik o.a. op slechterik Eric (Baard Owe), ook maakt de film een uitstapje naar het griezelgenre.

De eerste liefde die Christian ontdekt bij Maja (Laura Aagaard), komt ook aardig uit de verf en sommige scènes daarbij zijn zelfs soms wat humoristisch. Zoals tijdens de opening als Christian en Ask te fiets aankomen in de haven van het kleine vissersdorpje en ze daar dan Maja zien op een andere boot en waarbij er dan gezegd wordt door hun:

Christian: That's Maja? She's grown up!
Ask: What do you mean?
Christian: Since last summer.
Ask: She's grown tits.

En op het einde als Christian ligt te vrijen met Maja en hij haar shirt wilt openen, wordt er gezegd.

Maja: Go ahead ...
Maja: Do you like them?

Christian knikt dan ja, waarna hij haar zoent. Of Maja echt mooie borsten had, dat kom je echter niet te weten, want het is immers een jeugdfilm en daarin zie je eigenlijk nooit naaktheid

Maar het zijn vooral de scènes in de duikboot die overtuigen, er fraai uitzien en zelfs spannend zijn. De bovennatuurlijke ontknoping in het wrak had zelfs aanleiding voor een echte horrorfilm kunnen zijn, maar dat is "Dykkerne" dus niet. De professionele duikploeg is overigens opzoek naar de Duitse onderzeeër, omdat die namelijk de bron van het eeuwige leven bevat.

De cast in deze film is beperkt, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers Robert Hansen, Ralf J. Hollander en Otto Brandenburg. Ook zien we in deze film nog een "medium" in de vorm van mevrouw Randskov (die tevens de vriendin is van Opa Morfar) gespeeld door Jytte Abildstrøm en zij zorgt ook voor een beetje humor.

Al met al is "Dykkerne" een vermakelijke en spannende Deense jeugdfilm om eens gezien te hebben en omdat de film ook maar iets van 87 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg.

Oké ik was zo te zien dus niet de enigste die dacht dat dit een horrorfilm zal zijn. Maar dit is dus een echte familiefilm. Waarbij er wel enkele spannende momenten zijn, er ook een bovennatuurlijke element is maar er gebeurt dus niets echt engs staat te gebeuren. Dykkerne is wel een degelijke jeugdfilm die het verhaal vertelt van twee broers, hun bejaarde grootvader en Maja tijdens één van hun zomervakanties. Een avonturenfilm voor tieners waar voldoende in gebeurt zodat er voor volwassenen ook iets te genieten valt. De grootste kracht van de film is het mysterie van de Duitse onderzeeër uit de Tweede Wereldoorlog, die verandert van een grote goudschat (van de nazi's) in misschien wel de formule voor het eeuwige leven. Daarnaast werkt de claustrofobische sfeer onder water natuurlijk ook goed. Nu is ook niet zo verwonderlijk want dit was een relatief grote Deense productie; er zijn geslaagde computereffecten (van de U-Boot) en Oscar-genomineerde cameraman Dan Laustsen (The Shape of Water (2017) en Nightmare Alley (2021) en Oscar winnaar en genomineerde scenarioschrijver Anders Thomas Jensen (van o.a. Adams Æbler (2005) The Duchess (2008) Brothers (2009) Riders of Justice (2020) of het Nederlandse Vet Hard (2005) waren hierbij betrokken. Ach voor een jeugdfilm zal het zeker geen slechte film zijn geweest.

Twee broers brengen de zomer door op de boot van hun opa en ontdekken een mysterieuze onderzeëer uit de tweede wereldoorlog. Mede geschreven door Anders Thomas Jensen is dit een onevenwichtige maar onderhoudende jeugdfilm met een flinke dosis spookachtige toestanden die doen denken aan The Kingdom van Lars Von Trier. In de tweede helft moet je de onwaarschijnlijke, Indiana Jones-achtige plotwendingen met een flinke korrel zout nemen, maar de leuke personages en de vlotte regie van Åke Sandgren houden het geheel net drijvende.