Lisa, Lisa (1974)

Deze nastie is zeker niet verkeerd, alhoewel ik de Italiaanse nasties wat leuker vind. Die hebben wat origineels en een speciale stijl. Deze horror duurt behoorlijk kort. Langer dan 60 minuten kon echt niet met dit flinterdunne verhaaltje. Axe begint vrij rustig, er wordt in het begin alleen een hoofdje van 'n kip afgehakt. Maar dit valt gewoon mee. Later wordt het een wat agressievere film. Soms is de film ietwat amateuristisch met name wat "fake blood". Eerst dacht ik dat dit een soort film was met de stijl van de "Texas Chainsaw Massacre". Het heeft die stijl alleen het landschap met de "sunset" is herkenbaar. De rest van dit horror werk is prima, alleen is dit niet het grove horror werk wat je na de verhalen van de video nasties kan verwachten. Maar ondanks dat vind ik het wel een goede film dus een 3,5.

En Wendy ook maar weer eens verder met de video-nasties.

Ligt hier zeker niet aan de gruwelijk grafische slacht-scenes die zitten er niet tot nauwelijks in.

Maar ja brandende sigaren in iemands mond uitdrukken is niet echt aardig.

Wilhelm Tell spelen met cassieres ook niet.

En dat onze Lisa schijnbaar niet zo blij is met het onaangekondigde bezoek moge ook duidelijk zijn.

Kort voor een feature film (iets meer dan een uur), maar echt heel veel langer had ook niet gehoeven.

Voornamelijk een amateur-film, alhoewel de soundtrack en de acteurs redelijk te pruimen zijn.

Film heeft verder voornamelijk een armieterige look.

Plot (inclusief afloop!!) past op de achterzijde van de VHS-hoes.

Voor de completisten maar weer eens.

Tjah, waarom heb ik dit eigenlijk gekeken?
De korte speelduur is de redding van deze lowbudget film die erg aan The Last House on the Left doet denken.
De casting van Lisa was nog wel redelijk, maar de boevenbende is wel erg cliché met 'de leider', 'de twijfelaar' en 'de losgeslagen maniak'.
Vreemd dat deze film bij de Video Nasties belandde, want het is een best tam filmpje waarin maar weinig bloed vergoten wordt en er op een aantal snijwonden na helemaal geen gore te zien is.
De vage muziek wist dan zo nu en dan nog wel een apart sfeertje op te roepen, maar deze film had echt geen 90 minuten moeten duren.

Een van de vele video nasties en qua verhaal een typische rape&revenge film. Wel een die iets tam en is naar mijn mening vergeleken met de rest. Veel zie je ook niet van de moorden en echt een gevoel van ´overwinning´ of ´gerechtigheid´ en dergelijke kreeg ik ook niet.

De film heeft een nogal langzame aanloop tot het conflict ( 40 minuten..) . In de tussentijd volgen wij een drietal criminelen die weinig op hebben van de maatschappij en weinig sympathie naar anderen toe. Ook

Als het even ´los gaat´ wordt het wel interessant en zit er wel een moment in dat qua concept wel ijzingwekkend is (bv die soep die geserveerd wordt )Helaas wordt dit met zo weinig emotie weergegeven dat je er bijna niks mee kan. Het lijkt of de hoofdpersoon het allemaal niks kan schelen (is wel consistent met de andere personages) Voor sommige werkt dit, maar voor mij niet. 2*

Nochtans biedt het verhaal en de opzet voldoende mogelijkheden om er iets leuks van te maken, maar uiteindelijk is het een saaie zit geworden met weinig leuke scènes. 4/10

Voor regisseur Frederick Friedel was het zijn debuutfilm. Sterker nog, zijn eerste draaidag was meteen zijn eerste dag op een filmset. Gelukkig kon hij zich laten bijstaan door de ervaren DoP Austin McKinney die later in zijn carrière zelfs films zou gaan maken met James Cameron. Hij is misschien wel het grootste talent dat aan de film gewerkt heeft. Het gebrek aan dialoog en opeenstapeling van schijnbare trivaliteiten is ook wel te wijten aan het gebrek aan scenario. En het feit dat de film bedoeld was voor een drive-in publiek dat geen nood had aan enige karaktertekening. En dan had de hoofdrolspler Leslie Lee ook geen zin in veel dialoog. Om maar te zeggen welke productionele en toevallige factoren er bij kwamen kijken. Friedel heeft dan nog wat scenes uitgesmeerd om de tijdsduur van het al korte gevalletje te rekken. Het ademt echt langs alle kanten low budget. Gorefans zullen teleurgesteld zijn door het weinige dat er te zien is. Maar qua sfeer vind ik het dan weer wel meevallen. Ook dankzij de bij momenten prachtige score die een contrapunt vormt met de kille relaties.