20 Million Miles to Earth (1957)

Harryhausen's creatuur is prachtig als altijd, maar het verhaal is trager en heeft minder te bieden dan andere jaren '50 sci-fi films. De noodzakelijke liefdesrelatie is wel lekker vergezocht en er zitten een paar erg grappige scenes in (ongetwijfeld onbedoeld) maar ik had gehoopt dat het monster iets meer huis zou houden in Rome. Al met al toch een klein teleurstellinkje.

2*.

PS de trailer van de film die op de DVD staat is wel fantastisch!

Leuk om gezien te hebben maar goed kan ik deze film niet noemen. Het is vooral de stop motion die het te bekijken maakt, verder heeft deze King Kong rip off weinig te bieden. Het verhaal loopt maar moeizaam, de romance die erin zit gaat nergens heen en het acteerwerk is meestal maar matig.

Wel grappig om te zien dat in de jaren '50 niemand echt raar opkijkt dat er buitenaards leven bestaat, dat lijkt iedereen zomaar te accepteren. Al is deze conclusie misschien een beetje voorbarig na het zien van slechts een enkele film. Maar nu ik toch bezig ben: kennis van andere planeten was ook niet echt aanwezig. Landen op Venus, daar kan je nu niet meer mee wegkomen denk ik.

2,5*

Aardige ouderwetse ambachtelijke knutselfilm over een monster van de planeet Venus dat voor onrust zorgt in de grote stad. Klassiek en standaard "monster meets civilization", spektakel, rampenfilm materiaal (denk; King Kong, Godzilla). Stop-motion uitvoering van het wezen is bijzonder vakkundig gedaan, helaas kan dat niet altijd gezegd worden van het menselijk materiaal waarmee gewerkt wordt. Acteer en regie werk komt soms nogal amateuristisch over... maar ook dat geeft de film wel een bepaalde sfeer mee.

Best vermakelijk en zeker de moeite waard om eens te bekijken 3*.

Overigens kan ik mij herinneren dat ik ooit iets gelezen had over dat de populariteit van dit soort rampenfilms, met monsters uit de ruimte, in de jaren '50 zijn oorsprong vond in de koude oorlog en de angst voor een verwoestende russische aanval. Plaatst de nonsens uit dit soort films toch net in een wat breder perespectief.

Vermakelijk filmpje met een lekker simpel onzin- verhaaltje en een hoop amusante knullige momenten. De film komt wat moeizaam op gang (mede door nogal wat houterig acteerwerk), maar heeft op een gegeven moment de smaak wel te pakken. Zodra de Ymir aan het huishouden gaat, kijkt de film heerlijk weg en bevat een aantal schitterende effecten.

Vooral het gevecht met de olifant zag er erg goed uit. Alleen had het irritante olifanten- geschreeuw dat het beest uitkraamt wel ietsjes minder gemogen, dat zat op bepaalde momenten nogal dicht tegen de irritatie- grens aan. Maar verder lekker amusant, dit. Ik ben in ieder geval overtuigd; ik wil meer werk van Harryhausen zien!

3 sterren.

Wat 20 Million Miles to Earth zo vermakelijk en kijkbaar maakt zijn de hilarisch slechte pogingen tot oplossingen voor geldproblemen of gewoon fantasieloze ideeën. Enkele voorbeelden : het gemeentehuis van dat dorp is één of andere kruidenierswinkeltje met een bord waarop " Comune " staat geschreven of de aankomst van de soldaten uit de helikopter dat wel uit uit een WOII-documentaire blijkt geknipt te zijn... maar het zijn juist deze lachwekkende en, het woord is hier al vaak gevallen, knullige momenten die ervoor zorgen dat het amusant kijkvertier blijft zonder nooit saai te worden.

De manier waarop de cast zich, en vooral het verhaal serieus nemen dat intelligent wilt overkomen maar dat totaal niet is en daar ook niet in slaagt ( het beest heeft geen hart maar wel buisjes waardoor hij ook praktisch onverslaanbaar is... maar dan zien we toch dat hij ademt zoals een mens, en een mens heef toch een hart ! ) is ook weer een leuk staaltje onbedoelde camp !

In sterk contrast met dit alles staat het wezen van Harryhausen dat werkelijk de helft van alle digitalen monster en verwanten van de kaart veegt. Prachtige stop-motion technieken, ( het monster beweegt zich zo vloeiend ! ) en de andere special effects krijgen ook niet minder lof. Ook de scenes met de boer en de olifanten waren schi-tte-rend, ik denk dat ik zelf de haren op de armen van de boer zag in dat gevecht Het leek zo echt ! Niets oubolligs aan ! Wat een vakmanschap ! Had Ray nu maar met een goede regisseur gewerkt...

Oorspronkelijk was de film in kleur bedoeld, op aanvraag van Harryhausen zelf, maar de producers vonden het nodig dit genie te dwarsbomen. Er is wel een dvd-uitgave verschenen met een kleurenversie.

3.5* en ik wil meer van hem, Harryhause uiteraard, zien !

Het wezen van Harryhausen is de reden om deze film te gaan zien. Erg knap gemaakt. Vooral het gevecht tegen de olifant was top. Ik kan wel van zo'n vakwerk genieten.

Verder komt het vermaak vooral uit de knulligheid van sommige scènes. Het belachelijke gegil van de vrouwen bijvoobeeld, vaak juist op momenten dat er niet gegild hoeft te worden. Ook de voorspelbare dialogen en sommige belachelijke acteurs zorgden voor wat gelach. Maar jammer dat er niet meer was om te lachen. Ik hoopte dat het wezen Rome eens flink zou verbouwen, maar meer dan een brug en 4 pilaren vernielen doet hij niet. Het aantal doden is ook zeer laag. Jammer.

De film heeft ook wat King Kong-pretenties. Ook hier is het beest eigenlijk het slachtoffer van zijn eigen instincten in plaats van een kwaadaardig wezen en ook hier wordt getracht een gelijkwaardige semi-diepzinnige eindquote te plaatsen. Maar King Kong is toch duidelijk superieur.

Het leukste vond ik zelf het moment waarop we mensen na het monster gezien te hebben in paniek zagen rennen. Maar in plaats van van het monster weg te rennen, rende ze er naar toe. Erg knullig gemaakt dus. Eens te meer omdat niemand naar het monster kijkt. Hierdoor merk je toch wel dat er in het echt niet zo'n wezen stond tijdens de opnames.

Ik had hem al met al toch wat vermakelijker verwacht. Nu is het niets meer dan een film die leuk is voor af en toe een glimlach.

2,5*

De mens vernietigt alles waar hij geen vat op krijgt, dat is de licht geforceerde boodschap die '20 Million Miles to Earth' ons alsnog wenst mee te geven. Net zoals de onnodige romance en het uiterst houterige acteerwerk mag dit echter met een korrel zout genomen worden, zodat we bovenal kunnen genieten van het vakmanschap van Ray Harryhausen.

In wezen is '20 Million Miles to Earth' ook meteen mijn eerste echte kennismaking met de man die stop-motion tot een geheel eigen kunst wist te verheven.

Het gevecht tussen de Ymir en de olifant is zondermeer een plezier om te mogen aanschouwen, maar het gevoel dat dit geen Harryhausen op zijn best was, bleef me constant bijstaan. Een gevoel dat door de documentaire op de dvd, 'The Harryhausen Chronicles', overigens bevestigd werd. Vervolgens ben ik dan ook bijzonder benieuwd naar de fantasie en verbeelding (waar het volgens Harryhausen tenslotte allemaal om draait), die hij in 'Jason and the Argonauts' en 'The 7th Voyage of Sinbad' tentoonspreidt.

Ten slotte was '20 Million Miles to Earth' niet alleen mijn eerste kennismaking met Harryhausen, maar eveneens mijn eerste kennismaking met het opvallend charmante genre van de monsterfilm, dat vooral dominant was in de laat jaren '50.

'Attack of the 50 Foot Woman' is daarbij de eerstvolgende die aan kijkbeurt zal onderworpen worden, al zal meer van dit soort 'curiosa' ongetwijfeld volgen.

2.5*

De film gaat over een ruimteschip die vanaf de planeet Venus terug naar de aarde gaat.

Helaas storten ze neer in de zee.

Een paar vissersmannen zien dit voor hun ogen gebeuren, en proberen de overlevenden te helpen.

Niet veel later vindt de vissersjongen Pepe een cylinder met een onschuldig wezentje erin.

Tenminste.....het lijkt op een onschuldig wezentje.

Standaard monsterverhaal waarbij we o.a. moeten denken aan King Kong.

De film weet voor 1957 best wel te overtuigen, en kijkt lekker weg.

3,0 *

Alleraardigste sci-fi film uit de hoogtijdagen van het genre.

Het monster is uiteraard het hoogtepunt van de film. Harryhausen is de meester van de stop-motion, en deze vroege creatie is erg mooi. Het beweegt niet helemaal soepel, maar dat is gewon inherent aan de techniek die gebruikt wordt. Wat er gebeurt met het monster is best tragisch. Het heeft in feite geen kwaad in de zin, en probeert zich alleen maar te verdedigen tegen die vreemde wezens die op hem schieten. Het enige punt van kritiek dat ik op het monster heb is zijn gebrul, een soort kruising van een olifant en een ander dier, dat op een bepaald moment een beetje op de zenuwen werkte. Maar verder, top.

Leuk trouwens, de locatie. Eens geen Amerikaanse stad, maar eentje in Italië. Van de stranden van Sicilië tot aan het Colloseum in Rome is het veel leuker om naar te kijken dan die saaie flatgebouwen. Vaak staan de acteurs wel voor een green screen, wat wel wat afleidt, maar voor de rest was de verandering van locatie wel even een verademing. Natuurlijk ontkom je er niet aan dat de Italianen zelfs onderling Engels spreken, maar dat is nou eenmaal gewoon voor Amerikaanse producties.

Verder is dit een film van vóór de eerste maanlanding, maar komen de astronauten gewoon eventjes van Venus! Ach, wisten de makers van de film veel hoe de wereld er ruim tien jaar later voorstond. De technische praat is natuurlijk wel erg leuk allemaal, gewoon typisch fifties science fiction.

Het eind van de film is een kopie van King Kong, met het monster op het Colloseum in plaats van de aap op het Empire State Building. Maar daar voor krijgen we wel lekker wat destructie en een heus gevecht tussen het monster en een olifant (die trouwens minder als een olifant klinkt dan het monster! Dat zie je toch niet elke dag, en dat houdt het ten minste leuk Wat ik wel kon missen was het romantische subplotje, maar ook dát is weer typisch voor die periode, dus vooruit.

Gewoon een erg leuke sci-fi voor een druilerige middag...

Aandoenlijk knutselwerk van Ray Harryhausen, waarschijnlijk met veel geduld gemaakt. Ik vond het monster eerder een zielig schepsel dan een griezelig creatuur. Op de blu-ray disc van Powerhouse Films / Indicator staat tevens een subliem ingekleurde versie van deze oorspronkelijk in zwart wit opgenomen film. Er komen op het laatst nog een aantal verrukkelijk ijzingwekkend gillende dames in de film voor. Drie verdiende sterren.

Het pionierswerk van Harryhausen... in kleur gezien. Knullig maar toch leuk om er eens 80 min aan te besteden. De scènes waarin het monster in beeld komt zijn goed gedaan en de King-Kong-achtige finale in Rome mag zich gerust tussen de klassiekers van de B-film uit die periode scharen. Het verhaal is uiteraard flinterdun maar daar kijk je deze film niet voor.

Behoorlijke tegenvaller, op de animatie van Harryhausen na die wel vakwerk aflevert. Ik vond alleen het ontwerp van het monster niet erg geslaagd, een soort oversized hagedis, waarmee de vergelijking met Godzilla natuurlijk snel gemaakt is. En ook met dat andere filmmonster, King Kong, alleen waar King Kong zowel angst als medelijden opwekte, is dat bij deze naamloze alien niet echt het geval. Dat het beest van een andere planeet komt heeft op de openingsscène na nauwelijks meerwaarde.

Het script is verder ook zeer matig. Veel kleine foutjes bovendien, nadat duidelijk is dat geweren geen nut hebben blijven de soldaten maar vuren met hun ouderwetse wapentuig, in plaats van een of andere provisorisch gemaakte electrogun te gebruiken. En waarom haalt het monster adem als het geen hart en longen heeft? Een totaal obligaat romance zijplotje is bij dit soort films meestal verplichte kost, maar zo zouteloos als hier zie je het toch niet vaak. Alleen de setting in Italië vond ik wel leuk gekozen, maar er wordt uiteindelijk weinig mee gedaan. Als er al sprake is van enige verwoesting komt die meer op het conto van het leger dan het monster.