Color Me Blood Red (1965)

Laatse deel uit de zogenaamde "Blood Trilogy" van Herschell Gordon Lewis. Minder goor dan Blood Feast (1963) en Two Thousand Maniacs! (1964) maar nog steeds goed entertainment

Niet zo spectaculair als The Wizard of Gore enTwo Thousand Maniacs!, maar evengoed de moeite waard om te kijken. Fans van Herschell zullen allicht niet bedrogen uitkomen met dit onzinfilmpje waarin als vanouds weer liters bloed vloeien. Plotgewijs geen gebrek aan creativiteit. Wel een gebrek aan budget en filmisch talent. Desondanks ligt de amusementswaarde weer ongezien hoog. Naast de nodige gore scènes zorgen heel wat onzinnige momenten voor het vermaak. Een partijtje waterfietsen of een jong koppel met een fetisj voor carnaval hebben in de verste verte niets met de film van doen, maar maken het geheel tot wat het is. De goedkope jazzy score en een resem hilarische one-liners maken het plaatje compleet.

Ik geef ook deze maar weer een beetje het voordeel van de twijfel.
Lewis slaagt er wederom in om met een compleet ridicule soundtrack aan te komen. Deze keer worden we getrakteerd op een soort jazz jam die hier en daar uiteraard weer flink misplaatst klinkt.
Verder stelt het plot natuurlijk niet enorm veel voor. Veel meer dan de al op deze site getoonde plotinformatie valt er eigenlijk ook niet over te zeggen.
Hier en daar wel weer heerlijk fout en hilarisch, zoals de Holy bananas! reactie tijdens het vinden van de dode vrouw op het strand.
Mede door de korte speelduur en de hier en daar wel lekker foute uitspraken, enz. is deze "Color Me Blood Red" wederom wel weer een redelijk vermakelijke zit.
Enkel voor de Lewis liefhebbers nog wel te pruimen.

Als Ik het ontzettend zwakke Monster A Go Go niet meereken, vind ik dit de minste film van HG Lewis die ik tot nu toe heb gezien. Zoals steeds niet teveel tijd spenderen aan opbouw of karakter uitbouw. Meestal duurt het niet lang voor ze zich een eerste moord voltrekt, dat is typisch Lewis. IK zou het qua verhaal beetje vergelijken met Blood Feast, maar hier is het niet een godin die de moordenaar tot leven wil brengen maar schilderijen die met het verse bloed van mooie vrouwen worden gemaakt. Ik vind het alleszins een goed concept en we zien hoe de schilder beetje bij beetje waanzinnig wordt. Maar hij is geen Fuad Ramses. Daar knelt het schoentje een beetje, zeer lage body count en idem voor grafische scènes. Om dat te compenseren werd er iets meer tijd gestoken in nevenplotjes van bijrollen. Nu goed, saai werd het nooit.

Best redelijk vermaakt met deze Herschell Gordon Lewis, zoals ik ook wel een beetje verwacht had na m'n eerdere ervaringen met z'n films. Color Me Blood Red is schijnbaar onderdeel van een trilogie met Blood Feast en 2000 Maniacs!, al hebben de films verder niet zoveel met elkaar te maken qua verhaal. En dat verhaal kan je eigenlijk van de filmposter al wel een beetje raden: een schilder gebruikt bloed om z'n schilderijen te maken, en dat escaleert natuurlijk als hij z'n modellen om gaat leggen zodat hij hun bloed kan gebruiken. De film heeft zeker in het begin nogal wat saaiere momentjes, maar in de loop van de film wordt het langzaamaan steeds vermakelijker. Zeker als Lewis z'n typische gore-momentjes uit de kast haalt, al blijft het nogal beperkt qua hoeveelheid bloed en gore. Toch wel een kleine voldoende.

Toon1 schreef :

Alé...dan ben ik nu mee. Ben wel benieuwd naar die twee andere films. Sorry alexspyforever , maar dit werkje kan ik helaas niet smaken. Denk wel dat er toch betere van deze regisseur zijn. Ik vind deze film zelfs zwakker dan mijn eerste kennismaking met Herchell Gordon Lewis onlangs, nl. Something Weird.

Qua plot had het nog wel iets als je de beschrijving leest, maar de uitwerking laat de wensen over. Raar, veel saaie momenten, onnozele toevoegingen, zeer zwak acteerwerk...gelukkig wel een paar degelijke gore momenten. 3/10

De schilderijen van obsessieve kunstenaar Adam Sorg [Don Joseph, pseudoniem van Gordon Oas-Heim] slaan maar niet aan bij kunstcriticus Gregorovich [William Harris]. Tot hij het bloed van zijn verloofde [Elyn Warner] gebruikt om zijn werken wat meer kleur te geven. Don Joseph lijkt op Peter Lorre (en doet een niet onverdienstelijke imitatie), maar verder valt hier geen goed woord over te zeggen. Jim Jaekel en Pat Finn-Lee werken het meest op de zenuwen als het ‘komische duo’ Jack en Sydney.

Vrij matige horrorprent - van horror is nauwelijks sprake - van een mislukt kunstenaar die er heil in ziet zijn schilderijen op te smukken met bloed. Om niet steeds de hand op zichzelf te leggen, zoekt hij zijn slachtoffers op om te fungeren als bloedbank. Op een enkele scène na niet echt gore, al doet men er wel een poging tot. Alleen is het nogal amateuristisch voorgesteld. De kleur 'rood' is dan wel veelvuldig aanwezig. Aan de kijker vervolgens om uit te maken of hij of zij de associatie legt met bloed.

Ik vond het eerder een vrij gezapige film met weinig schwung. Weinig spectaculaire film. Ik had wel wat meer doden verwacht, maar met een liter bloed doe je wel al wat natuurlijk. Ik vond het wel een intrigerend concept. De term 'gek' of 'geniaal' bevat hier maar een dunne scheidingslijn.