La Califfa (1970)

Voor het verhaaltje hoef je deze film niet te zien. Refereert aan de arbeidsonrusten in het Italië van de jaren zestig en zeventig. Het begint met een staking, met Romy Schneider als stakingsleider. Maar de film maakt niet eens duidelijk waarvoor precies wordt gestaakt. De stakingsleider krijgt een affaire met haar baas, de directeur van de fabriek tegen wie wordt gestaakt. Dan zijn er nogal wat zijlijntjes die ook niet erg duidelijk zijn. Nee, deze film kijk je natuurlijk voor Romy Schneider, toen op haar mooist, en met nog weinig werk in Frankrijk. Ze moest dus alles aanpakken, ook deze, waarin ze haar acteertalent nauwelijks kwijt kon en wordt overvleugeld door 'ouwe rot' Ugo Tognazzi. Maar oh, wat was ze mooi...

De sociale strijd tussen arbeiders en de werkgevers wordt hier teruggebracht tot de strijd/interactie tussen Romy Schneider (als leidster van het proletariaat) en Ugo Tognazzi (als fabrieksdirecteur met arbeiderroots). Op dat vlak ontbreekt het aan realisme wat zo’n staking en overleg arbeiders - werkgevers werkelijke inhoudt. De vakbond komt er ook al niet aan te pas. Wel zien we een meer symbolische insteek van een bloedmooie gepassioneerde arbeidersvrouw die een gesettelde fabrieksdirecteur aan het wankelen brengt. Dat wordt onderstreept door de prachtige score van Ennio Morricone.

De film heeft uiteindelijk een cynische ondertoon en einde. Wanneer blijkt dat de humanitaire inspanningen van Tognazzi niet in dank worden afgenomen door zijn collega-industriëlen. Hij wordt vermoord waarbij niet expliciet duidelijk wordt gemaakt wie de opdrachtgevers zijn. Maar het laat zich raden dat het gaat om een opdracht van de elite. Wie niet in de pas loopt van de elite moet het met de dood bekopen.

O ja, Romy Schneider is hier adembenemend mooi.