Fist of Fear, Touch of Death (1980)

Ik heb misschien van Bruce Lee maar 1 film gezien (helaas) genaamd The Big Boss, maar dat sloeg eigenlijk wel in als een bom en Bruce Lee was toen al mijn nieuwe held geworden. Deze docu vond ik ook zeer goed. Alleen gaat dit toch niet echt specifiek over Bruce Lee. Meer over boxen en alles en de mogelijke opvolgers van Lee. Maargoed. Het was in ieder geval een zeer interesante docu en ze gaven evengoed ook wel voldoende info over Bruce Lee. Leuk vond ik die pauzefilm met een reconstructie van de jeugd van Bruce Lee en stukjes uit de films van zijn grootvader. In de reconstructie word eerlijk gezegt belachelijk in geacteerd met nep-janken en overdreven melo-drama enz maar leerzaam was het wel. Verder vond ik de kung-fu en box wedstrijden ook mooi en de krachttesten met dat hout doormidden slaan. Eigenlijk vind ik dit meer lijken op een sportzender met dertussendoor wat reconstructies en stukjes uit films van Lee. Maar dit valt zoals gezegt absoluut niet tegen. Zeker niet voor 1 euro.

Mooie docu. Beslist de moeite waard. Binnenkort maar die andere Bruce Lee-docu uit de 5 voor 5 bak vissen.

4,0*

Lijkenpikkerij in zijn treurigste vorm.

De makers van deze lelijk geschoten 'documentaire' laten zich het best omschrijven als gajes. 'Acteurs' als Caesar en Van Clief mogen zich diep schamen voor het meewerken aan deze rommel. Blaxploitationheld Fred Williamson probeert nog wat, maar verliest zichzelf in zijn eigen geilheid op de vraag 'of hij dan misschien Lee kan evenaren?'. Pseudo-docu of niet, de toon is gezet. Met als dieptepunt Banks die brabbelt over een 'touch of death'.

De film, die een podium voor allerlei oninteressante freaks blijkt te zijn, is op geen enkele wijze het eerbetoon waar ze zich achter verschuilt. Daarnaast zijn de gevechten beneden alle peil en het misbruiken van een oud Chinees drama, met Lee in een bijrol, misselijkmakend vanwege het veranderde plot. De ene wanvertoning na de ander trekt zich aan de kijker voorbij. Zo zien we flarden van oude Kungfu-flicks die enkel en alleen lijken te zijn toegevoegd vanwege de toestemming die men ervoor verkreeg.

Lee's echte collega's en bevriende acteurs, zoals bijvoorbeeld Chuck Norris en James Coburn, bleven wijselijk op grote afstand van deze drol. Ook Golden Harvest gaf geen toestemming om beeldmateriaal uit de vechtmeester zijn klassiekers te vertonen. Toch probeert deze westerse Bruceploitation geforceerd de geest van Lee uit te ademen. Onder andere door tenenkrommende dubs met ridicule dialogen, die de meester zelf zich in zijn graf moeten hebben doen omdraaien, over een zogenaamd interview met de echte Lee heen te plakken. Alsof Bruce Lee een zichzelf overschattende psychopaat was.

Ook het zijplotje met ene Kato #2 grenst aan het absurde. De film heeft in geen enkel opzicht en ondanks enkele beelden met de echte Lee, ook maar iets met hem van doen.

Geld laat mensen gekke dingen doen. Zo beledigt men hier 90 minuten lang Bruce Lee, die wordt neergezet als een karateka notabene. Kan het nog gekker? Jawel. En zo eindigt de tergend lange zit, vol slechte gevechten en dito acteerprestaties, in een misplaatste kickbokswedstrijd. Alsof de kijkers volkomen mesjogge zijn.

Beledigend slecht.

Moet zowat de slechtste film zijn die ik ooit al ben tegen gekomen

Ik ben fan van Bruce Lee. Ik heb hem nog niet zo enorm lang geleden ontdekt maar in een vrij snel tempo zijn latere films (beginnende van The Big Boss tot Enter the Dragon en inclusief Game of Death en een deel van al die andere films waar wat beeldmateriaal van Lee is in te vinden) gezien. Deze Fist of Fear, Touch of Death had ik ergens in die periode eens op een rommelmarktje voor nog geen euro gekocht. Ik had me nochtans met Goodbye, Bruce Lee voorgenomen om niet meer voor hetzelfde marketingtruukje te vallen maar het was de aanwezigheid van Fred Williamson die me uiteindelijk over de streep trok.

En oh, wat vervloek ik de beste man dat hij er voor heeft gezorgd dat ik hier 80 minuten aan heb weggegooid. Ik heb hem nochtans vrij hoog zitten, zeker ook omdat hij in het echt een erg aangename kerel is, maar hier gaat hij toch serieus de mist in. Tijdens het kijken vraag je je dan ook af waar de makers in godsnaam het lef vandaan hebben om zo om te gaan met de erfenis van Bruce Lee. Je moet de film dan ook eens geprobeerd hebben om echt ten volle te begrijpen wat voor belachelijke shit dit eigenlijk is.. We krijgen een soort van documentaire voorgeschoteld met een wedstrijd die moet bepalen wie de volgende Bruce Lee zou kunnen zijn. Het is een karate wedstrijd en dat is van Japanse origine terwijl Bruce Lee van Chinese origine is. Bam, ergernis numero uno. De opvolgers van de Aziatische superster zijn trouwens ook twee belachelijke figuren. Je hebt Van Clief, een bokser, en die zou de volgende opvolger kunnen zijn omdat hij net als Lee ettelijke uren per dag traint. Dan heb je ook nog Bill Louie, de ogenprikker, die de volgende opvolger kunnen zijn omdat hij op hem lijkt (dan kun je even goed eender welke Aziaat kiezen) en omdat hij in een waanzinnig slecht geacteerd stukje cinema de rol van Kato #2 op zich neemt. De twee tegenstanders van de uiteindelijke finale van de karatewedstrijd (iets dat resulteert in een ouderwets partijtje boksen) krijgen we pas helemaal op het einde te zien en vraag me niet wie er won want het kon me toen werkelijk niets meer schelen.

Maar dat is zowaar nog niet het ergste aan heel de 'film'! Neen, blijkbaar vonden ze het nodig om oude interviews met Lee te gaan verneuken. Zo zien we onder andere interviews met Adolph Caesar en Aaron Banks met als enig probleem dat deze interviews nooit hebben bestaan. Lee wordt gedubt zodat het allemaal mooi aan elkaar aansluit en het verschil tussen de beelden van Lee en Caesar/Banks is zelfs voor een blinde zichtbaar. Het lef dat die laatste dan nog heeft door de interviews zo te manipuleren zodat het lijkt alsof Bruce Lee hem vertelt dat hij het allerbeste is dat de filmwereld is overkomen is ronduit schandalig. En net wanneer je denkt dat het nu toch echt niet slechter kan gaan worden, dan gaat Mallinson, de regisseur van dit misbaksel, nog net een stukje verder. Hij dubt een oude Bruce Lee film (The Thunderstorm voor de geïnteresseerden) en doet dit op zo'n manier dat het lijkt alsof Lee een psychotische zot is die elk moment kan doorslagen. Even lijkt het interessant te worden wanneer Caesar aankondigt dat we fragmenten uit andere films gaan van Lee gaan zien maar verder dan een Aziaat (ik heb werkelijk mijn twijfels of het hier om Lee ging) die van een dak afspringt geraken ze niet. Als afsluiter wordt er ook nog gebruik gemaakt van beeldmateriaal uit een jaren '70 flick genaamd Invincible Super Chan. Deze Taiwanese film fungeert als beeldmateriaal van de overgrootvader van Bruce Lee die blijkbaar een samurai was. Dat is Japans en wat was Lee nu weer? Juist.. Invincible Super Chan is wel een coole film precies maar dit is natuurlijk volkomen belachelijk en zelfs te idioot voor woorden.

Het enige wat ik hieruit heb geleerd is dat het in de jaren '70-'80 gevaarlijk moet zijn geweest om als aantrekkelijke vrouw te gaan joggen en dat Van Clief zijn zopas geredde slachtoffer hoogstwaarschijnlijk nog heeft binnen gedraaid, aan die belachelijke smile te zien. Williamson trekt de boel nog een klein tikkeltje recht maar mag zich net zoals de rest schamen voor dit schandaal van een documentaire.

0.5*

Een gokje voornamelijk vanwege de naam Bruce Lee, want Enter The Dragon is best aardig voor een keer. Toch waar de maker van deze film/docu nu eigenlijk heen wilde wist ie waarschijnlijk zelf niet eens. Het resultaat toch wel een erg slecht en stuurloos product.

Want waar de docu eerst nog een kant op lijkt te gaan met onderzoeksjournalistiek en het zogenaamde mysterie rond de dood van Bruce Lee met de gevreesde Dim Mak techniek, wordt dat ook weer even snel de nek omgedraaid met een aantal opnames van een toernooi wat niet zou misstaan in de ring van de WCW met mensen als Randy Savage, Hulk Hogan en Diamond Dalles Page. Wat een onzin plotseling en dat toch na inleiding waar ik me wel even de oren spitste.

Het middenstuk dat opgevuld wordt met beelden van Lee in andere films zou je kunnen opvatten als soort van eerbetoon, maar ik zit hier echt niet op te wachten net als de karakters neergezet door Willamson en Van Clief om nog maar eens wat te noemen. Vervolgens komt de film weer terug bij de partijen en demonstraties in de ring. Waar ik naar zit te kijken is me een volstrekt raadsel en ik kan dan ook niet anders zeggen dat dit een waardeloos en stuurloos product is. Een groter raadsel dan Bruce Lee's dood is wellicht wat regisseur Mallinson in gedachten had.