2551.01 (2021)

2551.01 is een film die een voortdurende verontrustende sfeer heeft. Een sfeer die uitstraalt dat er op elk ogenblijk iets verschrikkelijks kan gebeuren. Regisseur Norbert Pfaffenbichler weet die verontrustende sfeer vanaf het begin te kweken met een proloog die onder begeleiding van stroboscopische effecten, blauwachtig licht en harde metalmuziek een groep in het wit geklede politieagenten op een groep afstotelijk uitziende figuren laat inbeuken.
Een man met een apenmasker en een neusring redt daarbij een weeskind met een zak over het hoofd en ontworstelt zich aan het strijdgewoel. Met een grote mate van zelfopoffering zorgt hij vanaf dat moment voor het kind. (Zie hier een verwijzing naar de film The Kid (1921) van Charlie Chaplin, zo las ik achteraf). Het verhaal speelt zich vervolgens af in een onderwereld zonder daglicht. Sombere catacomben, drekkige gangen en smerige ruimtes bepalen het beeld. Geen fijne wereld. Behalve de ongelooflijke somberte die er hangt spelen zich in die onderwereld verschrikkelijke dingen af. Pfaffenbichler strooit met wrede en weerzinwekkende taferelen. Zo worden de ogen van mensen eruit gelepeld en in een mixer gegooid en wordt er heerlijke soep geserveerd waarin embryo’s en penissen drijven. Chaplin en zijn kid hadden het zo slecht nog niet.
De claustrofobische wereld wordt tot leven gebracht op prachtig ruisend 16mm-materiaal. Af en toe wat schokkerig en springend naar een 4:3 formaat. Eveneens af en toe wordt gebruik gemaakt van psychedelisch aandoende beelden die behoorlijk hard binnenkomen door het gebruik van kleurenfilters. Dialoog heeft de film niet. Er zijn verontrustende geluidseffecten. Het scheuren van een stukje stof. Een krakend bot. Zompige modder. De achtergrondmuziek versterkt de verontrusting en bestaat voornamelijk uit pianoklanken die af en toe worden afgewisseld met een stukje Industrial-techno of een muziekje dat aan een muziekje bij een historisch computerspelletje doet denken.
Pfaffenbichler werkt niet met schokeffecten, maar verontrust met visuele beschouwingen, met de kille geluidseffecten en met het uiterlijk en het laaghartige gedrag van de figuren die in de onderwereld vertoeven. Een zeer opvallend aspect aan die figuren is namelijk dat zij geen eigen gezicht hebben. Iedereen draagt een masker. De film presenteert een gemaskeerd bal met de meest uiteenlopende maskers. Een aap, een harlekijn, een kerstman en allerhande monsters. Het is alsof de plaatselijke carnavalswinkel door Pfaffenbichler werd geplunderd.
Zoals de titel al doet vermoeden, is dit slechts het eerste deel. Een tweede en derde deel bestaan ook. Hoewel 2551.01 op zich een fascinerende film is, laat ik de overige delen aan mij voorbij gaan. In nog meer van hetzelfde heb ik geen trek. Fascinerende film, maar ook een film die heel afstandelijk bleef. Knap gemaakt, maar te techno, te kil, zonder aansprekend verhaal en zonder aansprekende personages. Hij kroop simpelweg niet onder mijn huid.