Sense and Sensibility (2026)

Voor drie zussen en hun moeder dreigt armoede nadat hun steenrijke vader is overleden. Een verre tante [Fiona Shaw] werpt zich op als koppelmaker om erop toe te zien dat de zussen (financieel) goed terechtkomen. Diana Reids bewerking van Jane Austens literaire klassieker mist de vaak bijtende ironische humor en verzandt in oubollig melodrama. Veel erger nog: het episodische script hobbelt van incident naar incident, vaak aangezwengeld door iemand die het laatste nieuws met de familie deelt. Gestructureerd als een soap en net zo oppervlakkig, verbleekt dit ook visueel naast Emma Thompson en Ang Lees meesterlijke bewerking uit 1995.

Oerdegelijk en daardoor ook wel wat saai. Hetzelfde euvel als bij Ang Lees versie speelt mee dat het begin nogal snel gaat en episodisch is waardoor ik nooit lekker in de film kwam en nooit echt van de personages ging houden, al krijgt deze nieuwe versie na een halfuur wel wat meer het juiste tempo en zeker de stukken in de Londen en met Mrs Jennings (een vermakelijke Shaw) zijn prima. Maar verder is dit gewoon een typische romcom eigenlijk. Het was dan interessanter geweest de film in een andere periode of locatie te plaatsen.

Visueel in een erg grijs saai palet al zijn er wel enkele mooie natuurplaatjes te zien. Ook het smalle formaat valt op en de nadruk op verticale lijnen waardoor er soms wel een tof effect ontstaat dat in de bioscoop best goed werkt. 2,5*.

Wat slaapverwekkend saai. Sliep goed hierna. Maar wel goed gemaakt.

Wat een matige en zure commentaren hier. Als Austen liefhebber en fanatiek veelvuldig kijker van bijna alle films en miniseries van haar boeken, heb ik heel erg genoten van deze nieuwe versie. Het ziet er prachtig uit, de locaties, couleur locale, de fotografie, landschappen, het tijdsbeeld, alles klopt gewoon. Oakley stopt veel relativerende humor in haar film en kiest soms voor wat afwijkende verhaallijnen, maar als geheel klopt het allemaal als een bus. Complimenten voor de twee protagonisten, Daisy Edgar-Jones, die al schitterde in Normal People, en Esme Creed-Miles, die als de introverte Elinor en de extraverte Marianne stralen op het witte doek. Ze vullen elkaar goed aan. Hou je van British Period drama, dan mag je deze topfilm niet missen. Zo, dat was even wat tegenwicht op de andere recensies hier.

Ik vond de acteurs hun rollen merendeels goed vertolken. Maar de film als geheel oogt soms wat rommelig en sommige scenes voelen wat uit de lucht gevallen, bijvoorbeeld dat duel. En die dansscenes leken ook wat gekunsteld. Verder kwam het eind tamelijk onverwacht. Ik had nog wel iets voor zus Marianne verwacht.

Uitstekende film over drie zussen en hun moeder die moeten verhuizen na het overlijden van diens vader. Niet de eerste verfilming van het boek van Jane Austen. Ondanks dat ik dus al bekend ben met het verhaal wist deze film me toch opnieuw mee te slepen met de zoektocht naar liefde die niet zonder hindernissen is. Het ziet er allemaal mooi uit met ook prachtige muziek en uitstekend acteerwerk.