The Last House (2026)

Een 6,5 zou ik deze film geven. Maar ik zou hier absoluut geen horror van maken, helemaal niet. Persoonlijk vond ik het redelijk ééntonig en er gebeurde gewoon te weinig.

Het was niet barslecht, maar een topper zou ik hier nu niet van maken. Ik vond het acteren ook maar matig, en vooral het einde was echt teleurstellend....een goede b-film

Redelijke film waarin een gezin op een dag plotseling hun huis niet meer uit kunnen. Een simpele opzet waarbij de film zich nagenoeg geheel één huis afspeelt. Deze premisse had zo uit de pen van Stephen King kunnen komen. Misschien niet overal even goed uitgewerkt, maar het blijft wel onderhoudend (vooral ook omdat je wilt weten hoe het zal eindigen).

Oei, Wagner..

Niet echt een goede film. Het dynamiek in huis was interessant, maar de "monsters" waren cringey. Daarnaast proefde ik een beetje een "boodschap" in de film. Live and let live?

Enig pluspunt was Wagner, maar doet een beetje pijn om hem te zien in dit soort films.

Nee film duurt te lang en al gelijk geïrriteerd aan die twee koters met dat geschreeuw in het begin en grote mond. Het beste was toch wel de fragmenten naar wat oude films. Film mag ver onder water blijven en verzuipen.

Matig tot redelijke SF survival thriller die net iets te lang duurt. De scene met de hond is hartverscheurend, nagebootste drive-in ervaring met de kerstverlichtte auto brengt gelukkig weer wat warmte en feelgood. Laatste kwartier gaan ze helaas de mist in.

“Open the door, or I’m gonna gut you!”

Erg slechte film. Veel te zoetsappig en er gebeurde niets. Acteerwerk van de gehele cast ook zeer slecht. Hoog Disney-gehalte. Ook de voice over maakt het allemaal heel kinderlijk. En waarom bepaalt de man weer alles?

Intrigerende, mysterieuze SF-thriller over een onbekend fenomeen waardoor mensen wereldwijd opeens hun huis niet meer kunnen verlaten. De plot is niet erg goed uitgedacht en de boel komt wat laat op gang, maar eenmaal op stoom is dit best een spannend filmpje, met Wagner Moura een beetje miscast maar wel sympathiek in de hoofdrol. Uitstekende special effects ook. Eén en ander gaat helaas net iets te lang door en wordt uiteindelijk behoorlijk afgeraffeld.

Helemaal niet slecht. Enige minpunt is de lange duur. Kon minstens 30 min af of wat meer actie. Eerste uur+ is meer drama.

Leuk bedacht allemaal, en prima in beeld gebracht, maar behoorlijk vergezocht. Of in ieder geval ongeloofwaardig. Ik ben niet vies van wat fictie, maar ik kon uit de ontsnappingspogingen niet halen alsof ze alles uit de kast hadden getrokken. Daarnaast was het acteerwerk (van met name Moura) niet al te best het eerste halfuur. Daarna werd het iets beter, maar hij gaat geen Oscar winnen.

Voor de rest had de film genoeg spanning om een kleine twee uur te vermaken. Geen hoogvlieger, maar een leuk tussendoortje.

Aardig concept van een familie die zit opgesloten in hun huis. maar het wordt als snel ongeloofwaardig water, gas en stroom dat weken blijft werken, eten wat vers blijft,
Het acteerwerk is redelijk. De film is wat traag en komt pas later opgang. maar dat het water reageert op bewegingen op het raam wordt niet uitgelegd. Op het einde worden er flashbacks getoond die onsamenhangend zijn en dat is jammer, hoe zo vriendelijke wezens? .. en waarom verdwenen ze plotseling?
Het is een film die ik vast ben vergeten over een tijdje en ondanks dat is het vermakelijk. Er was echter meer uit te halen. Karakters zijn niet uitgediept, het blijft allemaal erg oppervlakkig.

Meestal zijn de films van Netflix niet zo bijzonder maar deze as redelijk te noemen als je een beetje fantasie hebt.

In de hoofdrol acteur Pablo Escobar, die wel redelijk acteerde.

Ach een filmpje voor onderuit op de bank

Hm...was er niet eens een film gemaakt over iemand die een B-film wilde maken, waarin vijandige aliens de aarde binnenvielen door zich te verstoppen in regendruppels? Het is he dan nu dus toch gelukt....Enfin dit gaat aanvankelijk over een doodgewone regenbui in Seattle, die opeens iets veel sinisterders blijkt te zijn. De onschuldige neerslag sluit blijkbaar iedereen op in hun huizen. Een film die tweeledig was waarbij het eerste gedeelte veel meer om de familiedynamiek in een crisis gaat dan om de aard van de crisis zelf. ... braaf en soms waren de situaties en de dialogen ook wel een beetje tenenkrommend. In het tweede gedeelte barst het Lovecraftiaanse CGI-spektakel meer los. Maar het frusterende aan deze film is dat je ergens het gevoel heb dat de logica niet klopt maar dat je ook niet helemaal weet waardoor...Ach het boodt redelijk genoeg entertainment voor een avondje film kijken.

'The Last House' (2026) had zomaar een vehikel kunnen zijn van M. Night Shyamalan. Het zouteloze en vreemde acteerwerk. De opzet van een voorspelbare genrefilm, maar dan steeds net iets anders dan je verwacht. En natuurlijk vooral de ene twist die opeens alles in een ander perspectief plaatst en je anders laat kijken naar de eerdere gebeurtenissen. Al is Louis Leterrier wel een fractie minder pedant en enigmatisch dan M. Night Shyamalan, want uiteindelijk krijgen we de Eldritch horror gewoon te zien. Wel veel gemakzuchtige CGI op onnodige momenten, zoals de apocalyptische regen en de dieren die rond het huis rondzwerven.

Tenenkrommende SF film met zeer matig acteerwerk, vooral van Greta Lee (Wat een schreeuwlelijk). Zelfs het verhaal weet zich niet goed op te bouwen waardoor je denkt; ja hoor! Echt niet. Zelfs het einde van de film is dermate slecht over nagedacht. Het is gewoon een afgeraffeld geheel. Als Netflix dit niveau blijft vast houden haak ik af. Wat een teleurstelling en zonde van mijn tijd.

Tenslotte zaterdag nog iets van griezel en daarbij viel de keuze op deze The Last House waar ik Moura altijd wel interessant vind als acteur. Van het verhaal en de kwaliteit had ik verder geen kennis buiten de gelezen synopsis die dan wel weer potentie leek te hebben. Maar helaas viel het nogal tegen...

Bijzonder cliché is dan weer zo'n gezinssamenstelling en dat die kinderen zo super vrolijk en leuk zijn, een gezellige chaos om het zomaar te zeggen, waar met een stralend gezicht quasi standjes worden uitgedeeld, ik zou bijna denken dat kinderen hebben toch best leuk is. Uiteraard wordt het meteen een stuk interessanter wanneer de situatie zich voordoet en ontsnappen onmogelijk is en lijkt het geheel toch prima te gaan op een dreigend sfeertje, een krakend huis en lichte tot milde paniek waar de situatie bij de buren niet anders lijkt. Wat nu is vervolgens de vraag...en laten de makers met het vervolg toch behoorlijk de plank misslaan.

Want de situatie lijkt vervolgens wel heel lichthartig te worden opgepakt, men staat wat dom voor het raam te grappen, ook over de one night stand, en men maakt vervolgens een spelletje van het overleven in eigen huis. Nu snap ik dat panikeren niet helpt, de situatie is de situatie, maar de sfeer is vervolgens toch wel erg goed, zeg maar op het kinderlijke af. De sfeer is tenenkrommend leuk waar de gezins chemie niet zou misstaan in de gemiddelde feel good musical of young adult. Geen oost-Indische dove jonge kinderen en geen puberende 'I hate you 'oudere kinderen, het zal allemaal wel weer, en de sfeer temidden van het ratsoeneren, verveling en twijfel blijft goed, ook bij de buren waar men een leuk dansje doet als ze de kerstboom versieren. Kennelijk hebben zij ook allemaal genoeg voorraad, vindingrijkheid, en zijn kennelijk niet geneigd de hand aan zichzelf te slaan in een dergelijke onzekere situatie. Het lijkt allemaal de normaalste zaak van de wereld, en dan te bedenken dat Nederland massaal in een depressie stortte toen het vanwege Corona een paar weekjes in huis moest blijven...lekker realistisch dus allemaal...

Maar gelukkig gaat het na een uur toch enigszins los met vreemde verschijningen, wordt het allemaal iets harder zoals rond de hond, en komen er na zoveel maanden opsluiting toch eindelijk wat psychologische problemen voorbij zoals verveling, honger en uitzichtloosheid. Tevens beginnen we er wat slechter uit te zien. Dit luidt toch wel weer een interessantere fase in waar men het huis sloopt en van alles bedenkt zoals met een moestuin, of het zetten van vallen, om maar te kunnen overleven en voedsel te krijgen. Iets wat op zich wel weer interessant is, vergelijkbaar met bijvoorbeeld The Martian. De eindfase kan daarna het beste omschreven worden als opbouw, opbouw en nog eens opbouw, heel veel toestanden, heel veel snelheid, en dan is het plotseling klaar.

The Last House kan dan ook het beste omschreven worden als een erg onevenwichtig geheel, waar zelfs de vertelstructuur plotseling veranderd naar een kortstondige narrator, iets dat eerst niet zo was. De gezinschemie voelt veel te vrolijk en gemaakt aan, het tempo van de film is zeventig procent traag om plotseling op het einde een enorme vaart te krijgen, en dan is er nog eens de pseudointelligente uitleg als ontknoping. Het zal...snel op naar de volgende.

Matige sci fi thriller. Het verhaal is tenenkrommend slecht en zit vol plotgaten en onlogica. Maar met je verstand ver onder nul, is het tot op zekere hoogte best vermakelijk. Het eerste deel is redelijk mysterieus en spannend waarbij je als kijker benieuwd bent wat er nu precies aan de hand is. Helaas slaat de clue kant nog wal en ontspoort de film in het tweede deel geheel. En als klap in het gezicht wordt ook einde nog eens op kinderlijke wijze afgeraffeld. Het acteerwerk is matig maar niet heel storend. Visueel kan alles er net mee door. 2.5/3.0

The Last House sluit een vader, een moeder, hun twee kinderen samen met de kijker op in een eengezinshuis in een rustige buitenwijk. Opeens zijn de deuren afgesloten, zitten de ramen potdicht en zijn zelfs de planken op de vloer ondoordringbaar. Iets of iemand heeft blijkbaar de gedachte opgevat om de mensen in de wereld binnenshuis op te sluiten. Buiten regent het. Binnen raken de voorraden langzaam op en slaat de radeloosheid toe. Het is een uitgangssituatie die aan alle voorwaarden voor een beklemmende beleving voldoet. Aan het eind moest ik helaas constateren dat ik bij de uitwerking van de situatie maar weinig benauwenis of claustrofobie heb ervaren.

De film doet er alles aan om dat gevoel weg te drukken. Met succes. Neem bijvoorbeeld de verhaallijn die sprongsgewijs steeds grotere stappen in de tijd neemt en de kijker aldus verhindert om even rustig doordrongen te raken van de beklemmende factor van de hele situatie. Of neem de personages die schematisch zijn weergegeven en dat gedurende de film blijven. Of neem de immer spannende of emotioneel geladen muziek die elke gebeurtenis begeleidt. Deze overdreven manier om de kijker voor te schrijven hoe hij zich bij het kijken naar een bepaalde gebeurtenis moet voelen, werkt bij mij averechts. Ik ben best bereid mij te laten meeslepen, maar weiger dat op commando te doen. The Last House wist mij niet te verleiden mij claustrofobisch op te stellen.

Als gezegd zijn de personages tamelijk plat vormgegeven. De film laat de personages zich bijna enkel met fysieke verlangens bezighouden en besteedt amper aandacht aan de psychologische gevolgen van het isolement. De film legt het accent op de dagelijkse routines en creëert vandaaruit wat oppervlakkige spanningsmomentjes die maar weinig indruk achterlaten. Ondertussen groeit de nieuwsgierigheid naar het mysterie van het isolement. Wie of wat zit daar toch achter?

De kijker krijgt vage antwoorden en onhandige metaforen voorgeschoteld die je met wat goede wil zou kunnen koppelen aan klimaatverandering of meer algemeen aan een pandemische ramp. Feit is wel dat er vreemde wezens opduiken die iets met de diepzee hebben te maken. Hier komen Lovecraft en zijn thema betreffende de nietigheid van de mens, even om de hoek kijken. De wezens komen spaarzaam in beeld en zien er met hun onhandige CGI-vorm tamelijk inwisselbaar uit. Ze brengen eveneens niet veel spanning in de film.

Evenals de personages die een tekort hebben aan voedsel en contact met andere mensen, vertoont de film ook veel tekorten. Spanning, frisse ideeën, intrigerende personages en wat meer diepzinnigheid zijn een aantal van die tekorten. De eindconcluie luidt dat The Last House gewoon een saai familiedrama is.

Door een onverklaarbare gebeurtenis zijn de bewoners van een Amerikaanse middenstandswijk opgesloten in hun huis zonder stromend water, gas en elektriciteit. Een gezin van vier moet leren fysiek te overleven en samen te leven, terwijl de wereld buiten een transformatie ondergaat. Die wereld blijkt bovendien te zijn bevolkt door angstaanjagende, mogelijk buitenaardse wezens. Scoort vooral wanneer het zich richt op de aanpassingen die het gezin in het begin moet maken en hoe dat hun relaties beïnvloedt. Het duurt wel lang voor dit zich begeeft op het meer bekende terrein van de ecohorror. De actiescènes zijn rommelig gemonteerd, maar de ontknoping is verrassend.