Insidious: Out of the Further (2026)

Zeker goed voor een avondje griezelen.

Zojuist gezien in 4DX.
Het begin was even doorbijten. Personages worden tot karikaturen gemaakt. De overdreven grote vuilnisemmer, de magnetronmaaltijd die het kleine meisje zelf moet maken…het ligt er allemaal een beetje te dik bovenop.

Vervolgens herpakt de film zich enigzins. En zodra het principe van de film naar voren is gebracht wordt het eigenlijk toch wel geinig.

De 4D-effecten hadden bij deze Insidious echt toegevoegde waarde. Waar bij eerdere films die ik n 4D bezocht vaak maar een paar keer de 4D effecten werden gebruikt, ging het bij Out of the further echt helemaal los.

Ook ik als doorgewinterde horror-kijker schrok me een paar keer rot door de goed getimede jumpscares die worden versterkt door 4D.

Mocht je niet de optie hebben: ik denk dat je ook zonder 4D een paar keer flink gaat schrikken.

Hoewel de subtiliteit van sommige eerdere delen wat mist - het kippevel dat ik kreeg bij Tiptoe through the tulips in deel 1 blijft ongeëvenaard- zit je met Insidious: out of the further zeker goed voor een avondje griezelen. Ook als je eerdere delen niet gezien hebt. Al is de terugkeer van Elise voor fans van de serie natuurlijk wel leuk.

Meteen maar op de release s’avonds meegepakt in de Vue, samen met m’n zus. Als horror liefhebbers hebben we alle vorige delen ook samen gezien. Was vrij rustig, zaten denk met een mannetje of 25 in de grote zaal.

Nummertje zes alweer van de Insidious franchise. Van de originele cast keert alleen Lin Shaye terug, die haar rol als Elise weer oppakt. Fijn om haar nog een keer te zien schitteren op 81 jarige leeftijd. Er worden wat nieuwe ideeën toegevoegd omtrent het heen en weer reizen naar “The Further”. Verder is het beetje een herhaling van zetten, de fans weten ondertussen wat ze kunnen verwachten. Toch weer een vermakelijk deel waar het begin veruit het sterkst is, vooral de scene met de “hut”. Later werd het een beetje goofy, waar zelfs één van de doden de andere aanduwt om naar boven te wijzen.

De creepy soundtrack wordt net als de vorige vijf delen verzorgd door Joseph Bishara.

Regisseur Jacob Chase pompt leven in een reeks die al een tijdje op weg is naar een vermindering van niveau. Zo zie je toch een verschil wanneer je een naam aan je project bindt die al de nodige ervaring heeft opgedaan binnen het vak. Out of the Further blinkt uit met een aantal sterk opgebouwde schrikmomenten, meerdere beklemmend gefilmde sequenties en een idee dat toch een vernieuwend sausje naar de wereld brengt. Minpunten zijn er echter ook. De nieuwe schurk jaagt bijvoorbeeld weinig angst aan, de pay-offs van de schrikmomenten laten vaak te wensen over en over de grote lijn wordt er niet heel geweldig geacteerd, maar Chase brengt hoe dan ook waar horrorliefhebbers dit soort films voor kijken. Een klein voordeel is dat mijn zaal voor de verandering eens geluidloos naar een popcornfilm keek.

"We were really happy... until I started having these dreams."

Wat me dan toch weer verbaasd, dan heb je als regisseur één van de grootste hedendaagse horrortitels in handen, helaas maar het is waar. Ik vind het zelf verschrikkelijke films, althans de laatste paar films. Dan bedenk je een script als team zijnde, met zo'n gigantisch vette opener en de film zet je rechtop in je stoel. En dan kun je het als regisseur, of misschien als scriptschrijver gewoon weer zo compleet verpesten. En begrijp me oprecht niet verkeerd; de film opent echt goed met een behoorlijk portie bloed, de film wordt steeds meer gore en de scenes stapelen zich op als best angstaanjagende scenes. Echt schrikken deed ik niet, maar het feit dat de film viezer en viezer werd dat deed me wel wat, en dan heb je als klap op de vuurpijl zo'n vette demoon.

En dan na de pauze draait de film 180 graden compleet om, want waar de film zo onwijs vet werd, werd de film ook echt bijzonder saai. Dat hele geneuzel met die rode deuren dat werkt gewoon niet, dat heeft de vorige film bewezen en dat doet het hier ook wel weer. Maar het lijkt echt eindeloos te duren, en dat stoorde me echt enorm. Waar de film zo hoog scoorde, schiet het zichzelf volledig in de voeten en vond ik het echt een saaie film worden, het einde werd zo langdradig.

Als tweede film van onze date-dag is het zeker wel geslaagd, heb ik me zeker wel vermaakt, maar blijkt het ook maar weer dat je verwachtingen voor een Insidious film zo laag mogelijk moet houden, want zelfs dan valt het nog tegen...

Tsja, beetje een mixed gevoel, enerzijds begint de film veelbelovend, blijft alles mysterieus en zitten er genoeg creepy scènes in, zoals die oude lui bijvoorbeeld met die enge gebitten, en kun je je inleven in het feit dat iemand daar behoorlijk zenuwachtig van wordt. Maar naar het einde toe wordt het dan weer lachwekkend en die "doden" uit the further zijn weggelopen uit een kinder halloweenfeestje, die sekte guru is ook totaal niet eng en die stem is zelfs irritant slap. Dus 3 sterren voor de opbouw en nul,nul voor het einde.

Redelijk sterk deel uit de reeks. Het verhaal zit best aardig in elkaar. De uitwerking is beter dan de delen hiervoor. De opbouw is aardig en langzaam wordt er naar de finale toegewerkt. De weg naar het einde is wat mysterieus en bevat een aantal goeie jumpscares maar ook wat voorspelbare en bekende schrikmomenten. Daarnaast bevat de film ook een aantal heerlijke smerige scenes, waarbij degene bij de tandarts er bovenuit springt. Het einde is wat te veel van het goede en voelt soms wat clowneske aan. Het acteerwerk is verder dik in orde. Visueel is de film van prima niveau, met goede settings en effecten. 3.5

Ondanks een traumatische jeugd woont Gemma [Amelia Eve] met haar dochter [Island Austin] nog altijd in haar ouderlijk huis. Ze wordt geteisterd door vreselijke nachtmerries. Pas wanneer Elise Rainier [Lin Shaye] haar in een van die dromen waarschuwt voor naderend onheil, neemt Gemma contact op met een medium [Maisie Richardson-Sellers] en gaat ze met love interest Nick [Brandon Perea] de strijd aan tegen een demon. Het plot is vergezochte abracadabra waar (dus) amper een touw aan vast te knopen valt. Maar dit heeft zonder meer een aantal effectieve jumpscares in huis, ook al neemt het effect af zodra je ontdekt dat het slechts gaat om nachtmerries.

Ben deze samen met mijn vrouw gaan kijken in de bios, omdat het een enorme horror liefhebber is. Twintig minuten voor tijd stelde ze voor om al gezellig iets gaan te eten, maar we zijn toch maar blijven zitten.

Ze zei dat deze film3 op 10 waard was, ik was het absoluut niet eens, ik geef hem terecht een 4 zoals The Guardian, die zegt "evil returns but so does boredom". dat was gewoon één van de vele slechte beoordelingen!

Dit was geen avondje griezelen, maar een avondje vervelen, hoe dikwijls hebben we diezelfde ellende al gezien...

De zesde film alweer sinds de franchise ooit aftrapte met Insidious (2010). Zowel de eerste als de tweede met de toepasselijke titel Insidious: Chapter 2 (2013) in de reeks bekeken en best hoog gewaardeerd. Regisseur/schrijver James Wan en scenarist Leigh Whannel maakten twee uitstekende films over een gezin dat met demonen uit een duistere wereld werd geconfronteerd. Lekkere sfeervolle oldschool horror die met geringe middelen veel spanning genereerde. Films ook met goed acteerwerk en een vleugje humor. Prima films.

Vreemd dus dat alles dat daarna werd uitgebracht langs me heen is gegaan. Tot nu. Opeens kwam het zesde deel getiteld “Insidious: Out of the Further” langs. De creatieve touwtjes zijn in de handen van filmmaker Jacob Chase overgegaan en die maakt er iets leuks van. Hij doet dat met andere personages. Enkel medium Elise (Lin Shaye) herkende ik. Gelukkig ontbreekt een personages dat uitblinkt in stompzinnig of irritant gedrag. De personages bevallen. Er is zelfs sprake van empathie. Een zeldzaam fenomeen in de moderne horrorfilm.

Inhoudelijk brengt de film niets nieuws. Het draait nog steeds om een demonische dreiging. Desondanks maakt Chase er een lekkere horrorfilm van en weet hij met een paar geweldige scènes behoorlijk wat spanning over de kijker heen te gieten. Zo verandert een hoop kussens op een zitbank in een uiterst claustrofobisch werkend doolhof en wordt in een andere scène de angst voor de tandarts op heftige wijze gevoed. Het is heerlijk ouderwets horrorwerk met sfeer, geweldig camerawerk en af en toe een goed geplaatste jump scare. Heerlijke horror dit.

Zesde deel alweer, maar gelukkig wel één van de betere in de franchise. De eerdere verhaallijn is met het vorige deel, The Red Door, bevredigend afgesloten en nu wordt er een begin gemaakt met het introduceren van nieuwe personages en situaties. De eerste 40 minuten van de film zijn doodeng, met een aantal ijzingwekkende scenes die ik niet snel zal vergeten. Helaas is daarna de koek wel een beetje op en sukkelt de film door naar een acceptabele maar weinig bijzondere finale. Jammer dat het niveau van de eerste helft niet gehandhaafd kan worden.