• 16.801 nieuwsartikelen
  • 181.068 films
  • 12.481 series
  • 34.574 seizoenen
  • 652.666 acteurs
  • 200.075 gebruikers
  • 9.440.452 stemmen
Avatar
 
banner banner

The Dead Man 2: Return of the Dead Man (1994)

Experimenteel / Horror | 26 minuten
3,00 1 stemmen

Genre: Experimenteel / Horror

Speelduur: 26 minuten

Oorsprong: Nederland

Geregisseerd door: Aryan Kaganof

Met onder meer: Jaap Hoogstra en Jack Wouterse

IMDb beoordeling: 5,3 (74)

Gesproken taal: Engels en Nederlands

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot The Dead Man 2: Return of the Dead Man

'The Dead Man' keert terug, maar het is al te laat. Wij zijn al dood. Experimentele korte film van (toen nog) Ian Kerkhof, met een soundtrack van de Japanse noise-artiest Masami Akita (ook bekend onder de naam Merzbow). '

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van ichi

ichi

  • 803 berichten
  • 7317 stemmen

Tja... na het absurde en uiterst 'transgressieve' begin (u bent gewaarschuwd!) is het goed te doen. Een half uur is oké, maar ook genoeg. Jack Wouterse duikt nog even op en de noise van Merzbow ( waar ik geen problemen mee heb) is wat minder vertegenwoordigd dan ik dacht. Naar het einde toe wordt het zowaar ontroerend, met lichte Kaurismäki en Tarr vibes - noem het zelfkantsploitation of zoiets. Heb me niet verveeld... slechts een beetje geërgerd (en een tikkie pissig).