Iron Maiden: Burning Ambition (2026)

Lekkere documentaire!

Klein beginnend vanaf 1980 tot nu.

Alle bandleden komen voorbij, alle ups en downs en natuurlijk Eddie.

De bandleden zijn zelf de voiceover (al had ik ze graag in beeld gezien) en worden in beeld afgewisseld door fans en vele grootheden, o.a. Lars Ulrich, Tom Morrello en Gene Simmons.

Natuurlijk is al veel bekend bij de echte fan, maar alles chronologisch achterelkaar met op de achtergrond de geweldige muziek, maakt het tot een hele fijne docu en een perfect voorproefje voor het concert in juni

4*

8,5

Terugblik op de opmerkelijke carrière van de Britse heavy metalband Iron Maidenc verteld door de huidige banddleden met aanvullingen van oud-bandleden Dennis Stratton, Blaze Bayley en de in 2024 overleden Paul Di’Anno. De muzikanten kozen ervoor een verscheidenheid aan fans voor de camera te zetten en verder uitsluitend gebruik te maken van archiefbeelden. De nadruk ligt op de hoogtijdagen in de jaren 80, maar de bandleden zijn ook eerlijk over dieptepunten in hun carrière: het ontslag van Paul Di’Anno, de verbittering over de manier waarop Bruce Dickinson de band verliet en de publieke reacties op zijn vervanger Blaze Bayley. Een traktatie voor fans en een eerbetoon van de mannen die de spil vormen van een familie waarin iedereen welkom is die van de muziek van Iron Maiden houdt – en welke gek doet dat niet?!

Als groot Maiden-fan met wat vrienden richting de bioscoop. Wetende dat het een documentaire is maakte me dan niet zoveel uit, het deed me wel wat dat de bandleden het eigenlijk volledig uit handen gaven. Althans, dat wordt beweerd, maar of dat echt zo is met Harris kennende is nog maar de vraag.

Voordat de film begon denk je toch dat je alles al wel weet over de band, des te beter dat er zelfs nog dingen voorbij kwamen die ik ook niet wist, dat zorgt er voor dat het als documentaire nogal geslaagd is. De band wordt vanaf hun begin jaren in een treinreis gezet langs alle uitgebrachte platen, waar dan individueel wat meer op wordt ingezoomd. Met de vele ups en downs die deze band kent, weet het toch te interesseren.

Het viel me op dat ze weinig over de dood van Paul Di'Anno in gingen, dat voelt toch een beetje als een weggewuifd stukje... Daarnaast kent het een abrupt einde, dan leek het mij toch een uitgelezen kans om via deze manier fans kennis te laten maken met de nieuwe drummer van Maiden....

Die twee minpuntjes helpen me om toch niet de volle vijf sterren te geven. Dat zou ik snel doen als echte fanboy, maar voelt hier toch niet goed..