Juste une Illusion (2026)

Haha, Mitterand en Kohl.

Volwassenwordingsdrama speelt zich af in 1985, vlak voor de 13e verjaardag (en de Bar Mitswah) van de Joods-Arabisch-Franse Vincent [Simon Boublil]. Hij moet een VHS-band verbergen die hij met zijn vrienden stiekem heeft gehuurd; broer Arnaud [Alexis Rosenstiehl] verdient grof geld met de verkoop van bootlegs; vader [Louis Garrel] wil niet dat moeder [Camille Cottin] ontdekt dat hij is ontslagen; moeder is een neuroot die zich van alles inbeeldt. Vincent moet een opstel maken met het meisje [Jeanne Lamartine] waar hij een oogje op heeft, maar dat in het begin niets van moet weten. Goed geacteerd volwassenwordingsdrama blijft halverwege steken in amusante, maar onsamenhangende anekdotes. Herpakt zich in het laatste kwart met een ontroerende ontknoping. Pierre Lottin is hilarisch als de welwillende, maar iets te aanwezige buurtopzichter en klusjesman.

Best een leuke film. Er zaten een paar leuke vondsten in.

Van de film krijg je een fijn gevoel. Wat natuurlijk de bedoeling is van een feelgood-movie.

Behoorlijk suikerzoete trip down memory lane (of eerder dan een une madeleine de Proust omdat het in Frankrijk speelt). Ook wel een ander Frankrijk dan we zien in recente films zoals Les Miserables of Athena. Of anders dan de teringzooi die men er dit weekend van maakte (al is het an sich wel vrij Frans zo nu en dan te gaan rellen). Een heel stuk witter ook al speelt de film wel in een stadje iets buiten Parijs, niet direct in de echte banlieues.

De nadruk ligt er soms wel te veel op met liedjes uit die tijd die zomaar invallen zonder dat ze echt passen bij het beeld. Wel een fijne film om te zien (en daarom scoort deze ook wel voldoende met genoeg leuke momenten) maar ook wat naïef en enorm gladgestreken waar elke vorm van drama vakkundig wordt kleingehouden. Een heel enkel momentje is ineens een pak realistischer, zoals het gesprek tussen pa en ma bij de carwash. Dat is en zeldzaam moment waar er even een echt drama is met echte mensen en echte dialoog. 3,0*.