Finding Emily (2026)

Tijdens een avond in de club waar Owen [Spike Fearn] werkt als geluidstechnicus, danst en praat hij met een studente [Sadie Soverall] aan de University of Manchester, die hem zelfs haar telefoonnummer geeft. Wanneer hij haar wil bellen, blijkt haar nummer niet te kloppen. Onverschrokken probeert hij te achterhalen welke van de 318 Emily’s op de universiteit degene is die hij zoekt. Een van die Emily’s [Angourice Rice] ziet in Owen de ideale casestudy voor haar onderzoek over de psychologische effecten van liefde en besluit hem te volgen bij zijn zoektocht. Fearn is een frisse wind met zijn authentieke spel en laidback Scouser-accent en de chemie met Rice is zichtbaar in elk frame. De zoektocht zit vol aangename verrassingen (de scène waarin Owen en zijn broer [Jack Riddiford] samen een onverwacht liedje zingen, is een persoonlijke favoriet) en er is goed ondersteunend werk van onder andere Kat Ronney als de voorzitter van de studentenraad, en van Prasanna Puwanarajah als een cynische professor. Hoewel er geen twijfel is over hoe het afloopt, is de ontknoping toch teleurstellend en afgeraffeld.

Het einde zie je op drie manieren aankomen. Dat Emily wel gevonden wordt maar anders blijkt te heten. Dat er wel een date komt maar dat die date gewoon wat tegenvalt (wat helemaal prima is trouwens, dat is zelfs vrij normaal) waarbij de helpende Emily uiteindelijk diegene is met wie hij weggaat. En dat die helpende Emily zichzelf als studieobject is gaan gebruiken. Maar de film is gelukkig vaak charmant met een fijne soundtrack en een prettige sfeer. Emily wordt met veel plezier gespeeld door Rice, zij spat echt van het scherm. En de bijrollen worden stuk voor stuk leuk ingevuld, nu eens charmant en teder en dan weer komisch of een combi daarvan.

Maar goed, het verhaal zelf heeft weinig om het lijf ondanks dat er nog allerlei komische elementen bijkomen, toch voelt de film net iets te lang aan. En de hoofdpersoon vind ik net te gemaakt onvolwassen naïef en zat met zijn gedraai en die handen in de mouwen (Emily vond dat wel leuk) enorm in mijn irritatiezone. Afgerond naar boven 3,0*.

Matige film waarin een studente onder valse voorwendselen een jongeman helpt ene Emily te vinden. Een vrij standaard opzetje wat op zich een prima romcom had op kunnen leveren. De personages zijn niet bepaald boeiend uitgewerkt en er is ook niet echt sprake van chemie tussen de twee hoofdpersonages. Ook wordt al vrij snel langdradig. Wel een fijne soundtrack.

Een romantische komedie waarin een jonge muzikant er alles aan doet om de studente Emily op te sporen. En zoals dat hoort in een komedie loopt die onderneming gigantisch uit de hand. Finding Emily is een simpele maar best aangename film waarvan de grote lijnen van tevoren goed zijn te voorspellen.

Om de voorspelbare afloop nog wat te rekken, zijn er wat amusante hobbels in het verhaal ingebracht die eerst moeten worden genomen. De aanwezigheid van een studente die de jongeman in het kader van een studieproject helpt om Emily te vinden is zo’n amusante hobbel. Wel een hobbel die wat mij betreft te vroeg in de film wordt opgeworpen. Een hobbel die het de kijker wel heel erg gemakkelijk maakt om de afloop in te vullen. Andere hobbels hebben betrekking op de voortgang van de zoektocht. Vaak gaat het om vergissingen die vervolgens een eigen leven gaan leiden en er de oorzaak van zijn dat dingen uit de hand lopen. Best grappig.

Twee aangename hoofdrollen. Spike Fearn geeft gestalte aan de jongeman. Leuk type. De studente wordt gespeeld door Angourie Rice. Ook een leuk type. Samen maken ze er dan ook een leuke film van die vooral erg luchtig is. Het verhaal had zich overal kunnen afspelen maar speelt zich af in Manchester. Ach, leer je die stad ook een beetje kennen. Ook leuk.

Het meisje op lijn 80 van Groningen naar Heerenveen, ik denk 1985. Of zij waar ik die taxi mee deelde van het Leidseplein naar Amstelveen, 1998 misschien. Een paar jaar later, die beeldschone jonge deerne die in die gloednieuwe Alfa zat te wachten voor de flat, en in de weg voor waar ik moest zijn om de bus te lossen, en dat ze zei dat ik die Alfa wel mocht verzetten als ik er maar niet met haar vandoor ging.

Het idee achter het verhaal klopt van het begin af zo goed omdat het zo herkenbaar is - wie heeft er niet ooit eens iemand ontmoet en daar in een paar seconden een enorme klik mee gehad, maar daarna geen enkel contact meer, nooit meer teruggezien. Was dat iets wat vroeger vaker gebeurde, voordat iedereen bereikbaar was en social media had?

Fearn en Rice zijn zo geniaal als maar kan, de verwikkelingen zijn dan wel voorspelbaar maar ook wel gewoon perfect getimed, alle bijrollen zijn super - yay Minnie Driver als dean van de unief, of hoe noem je dat. Frida Kahlo, yay. De idiote verwikkelingen van het verhaal zijn ook allemaal fraai en goed gevonden. Het Emily-feest, yay, het liedje, yay. De podcast, yay. En wellicht nog het meest bijzonder, de soundtrack is origineel, fris en toepasselijk. Kom daar nog eens om. Allemaal precies het soort gelikte en gladde perfecte productie wat je van een Working Title film zou verwachten.

Het enige wat een klein beetje knaagt is dat het einde aanvoelt als te gemakzuchtig, te flauw en te voorspelbaar. Het had natuurlijk gewoon het meisje van de bus moeten zijn, niet Emily.