Faces of Death (2026)

Faces of Death was best een vermakelijk filmpje. Niet geheel in lijn met wat je vroeger kreeg te zien maar het heeft zeker elementen.

Op zich wel leuk gevonden om de kills uit de originele film te laten reconstrueren, had nooit zoveel met het origineel (beetje pulp eerlijk gezegd) dus om die reden loop ik er niet meteen warm voor, maar hij is redelijk origineel en de killer is evil genoeg. Dat meisje vind ik eigenlijk nog het minst, die begint nog als doortastende tante maar wordt gaandeweg steeds meer een dom gansje. Vermakelijk, maar niet veel meer dan dat.

Voor de oude versie van Faces of Death uit 1978 was ik, bij uitkomen te jong maar ook een zes of zeven jaar later zorgde deze film nog voor een behoorlijk hype door zijn controverse. Pas jaren later heb ik hem eindelijk gezien en, zoals vaak met een hype, viel het me toch enigszins tegen. Maar goed... nu is er dus een nieuwe Faces of Death

Deze herinterpretatie behoudt de titel en de mythologie, maar laat het neppe documentaire-formaat volledig achterwege. Het volgt de verhaallijn van waarin de originele film bestaat, wordt getoond en waar de personages erover praten, en sommigen er fan van zijn. Kijkers zien hoe contentmoderator Margot video na video bekijkt om te bepalen of deze wel of niet op de app mag staan. Wanneer ze een reeks verontrustende video's tegenkomt die echte moorden lijken te tonen, is ze vastbesloten om de gemaskerde moordenaar te onderzoeken en te stoppen.

Daarmee schuift de film meer op naar een kat-en-muis-thriller. Met meer een spiegel of commentaar op de bedrijven die gruwelijke content online plaatsten als ook de mensen die er naar kijken. Gelukkig wel zonder moraliserende toon of een overdaad aan drama. En ja de film levert ook wat bloederige scènes op, maar voor een remake van een controversiële film is het best mak.

De acteerprestaties zijn goed. Barbie Ferreira slaagt erin om de film te dragen Dacre Montgomer speelt de berekenende moordenaar. en zangeres Charli XCX heeft een kleine rol als Margots ontevreden maar zelfvoldane, rebelse collega. Samen met vakkundig gemaakte special effecten valt er gelukkig wel te genieten van deze film. Het duo Goldhaber en Mazzei waren slim genoeg om niet voor een rechtstreekse remake te kiezen, maar in plaats daarvan voor een slimme bewerking van het oude materiaal, helaas was het als horrorfilm wel maar een slechts matig slasher. Echter als geheel wel geslaagd!

Matige horrorfilm. Het enigszins maatschappij kritische verhaal is niet heel bijzonder maar de verwijzing naar de originele Faces of Death maakt het nog wel grappig. De uitwerking is wisselend. Het begin gaat nog wel en kent een redelijk opbouw. Maar de film mist op een of andere manier toch een nare passende sfeer. Op de bloedige scènes na voelt het niet als een echte genre film. Ook wat lichtzinnige scènes doen afbreuk aan de film. Maar de film kent ook enkele spannende scènes. Feirrera doet het niet slecht. Leuk debuut voor Charlie XCX. 3.0

Typisch zo'n film waarvan het concept cooler klinkt dan het script uiteindelijk waar kan maken. De gimmick, een seriemoordenaar die zijn misdaden baseert op de legendarische vermeende snuff-film Faces Of Death uit 1978, is slim bedacht, maar de uitwerking laat te wensen over. Zo zijn de hoofdpersoon en haar kamergenoot behoorlijk onuitstaanbaar en steekt de plot nu niet bepaald intelligent in elkaar. Het nare sfeertje en de redelijk spannende climax maken één en ander goed, maar uiteindelijk komt dit niet boven het maaiveld uit.

Klein maar sympathiek filmpje! De regisseur maakt op een slimme en originele manier gebruik van de oude trash-film-reeks. Hij weet dat goed naar het NU te vertalen zonder daarbij het retro sfeertje te verliezen én juist wat hedendaagse maatschappijkritiek toe te voegen. 7.5/10*

Een contentmoderator [Barbie Ferreira] voor de Kino App stuit op video’s die gekopieerd zijn uit de beruchte “documentaire” Faces Of Death. Haar leidinggevende [Jermaine Fowler] wuift haar beschuldigingen weg en het inlichten van de politie kost haar mogelijk haar baan. Wanneer ze aanwijzingen vindt dat ze zelf het volgende slachtoffer zou kunnen worden van de copycat [Dacre Montgomery], moet ze het recht wel in eigen hand nemen. Intelligent geschreven mix van horror en satire op online-videoplatforms was beter geweest als het (net als Faces Of Death) explicieter was qua geweld. Met een flamboyante Montgomery, een bloederige finale en een ironisch einde is dit voer voor de liefhebbers van intelligente splatterhorror.