How to Make a Killing (2026)

Becket Redfellow [Glen Powell] neemt wraak op de steenrijke familie die zijn moeder [Nell Williams] verstootte toen ze zwanger van hem was. Hij kan het familiefortuin verwerven als hij zijn neven en ooms uit de weg kan ruimen. Aangespoord door jeugdliefde Julia [Margaret Qualley] besluit hij te beginnen bij zijn neven. Schijnbaar geïnspireerde Ealing-komedies als The Ladykillers en Kind Hearts And Coronets, maar Powell is hopeloos miscast in de hoofdrol. Ironie is helaas vervangen door cynisme, waardoor dit eerder smakeloos dan grappig is. Het romantische zijplot maakt het er niet beter op.

Aardig tussendoortje in de bios die af en toe wel wat sleept ondanks de relatief korte lengte en ook net wat te mat is om echt leuk te worden. Net niet echt cynisch, net niet echt vol zwarte humor, etc. Powell is wel het voorbeeld van een goede casting want hij heeft iets intrinsieks sympathieks en dat hoort bij zo'n rol dat je toch met hem mee wil ondanks al zijn strapatsen. Al vult hij de rol wel wat kleurloos in zoals de helf ilm zo is. Ook dat liefdesplotje hangt er maar wat bij. Kortom, ik heb best wat kritiek maar ik heb me niet verveeld dus nog naar boven afgerond wel voldoende. 3,0*.

Aardige film waarin een erfgenaam de komst van zijn erfenis wil versnellen. Een origineel verhaal dat wel wat in herhaling valt, maar onderhoudend blijft. Niet de meest geloofwaardig uitgewerkte personages, maar wel ingevuld door een leuke cast. Ook had het hier en daar best wat scherper gemogen.

Ik blijf Glen Powell een ongelooflijke misbaksel vinden. Ook in deze film valt elke dame weer als een blok voor hem en loopt hij erbij alsof hij unaniem is verkozen tot de meest knappe man van het universum. Soortgelijke ervaring met Twisters (2024). Zijn enige film die ik nog een beetje kon pruimen was The Running Man (2025). Wonderbaarlijk genoeg ook de enige film waarin ons niet door de strot werd geduwd hoe ongelooflijk charmant Glen wel niet is...

Los van mijn mening over Glen Powell vond ik de film zelf ook gewoon niet goed. De plot is nog wel interessant, maar de uitwerking vreselijk slecht. De kills waren erg teleurstellend. Nu hoeft het van mij echt niet van het kaliber Saw te zijn, maar dit was wel erg suf. E.e.a. zal wel verband hebben met de leeftijdsgrens van 12+. De FBI komt verder ook weer lekker incompetent over en het einde is wel erg vergezocht.

De film is gebaseerd op de roman ‘The Autobiography of a Criminal' van Roy Horniman. Er is een eerdere film die gebaseerd is op die roman. Uit 1949 stamt Noblesse Oblige. Een film die ook hedentendage nog goed wordt gewaardeerd. Nu dus na ruim 75 jaar een nieuwe film die het verhaal vertelt van een man die in lijn laag op de erflijst voor het familiekapitaal staat en daarom besluit de erfgenamen die hoger in de lijn staan uit de weg te ruimen. How to Make a Killing is niet de klassieker die Noblesse Oblige is. How to Make a Killing is desondanks een vermakelijke film.

De film speelt zich niet meer af in Engeland maar in de Verenigde Staten. Traditionele adel vind je daar niet. Vandaar dat de familie niet meer van adellijke afkomst is, maar behoort tot de superrijken, die evenals leden van de adellijke stand in een eigen wereld leven. Een wereld waartoe protagonist Becket tot zijn teleurstelling geen toegang heeft. Nadat Becket moreel afglijdt tot lijdend voorwerp, keert hij de zaken om. Best grappig hoe hij het heft in handen neemt en dat met een zekere zelfvoldaanheid becommentarieert. Ook humoristisch zijn de moordaanslagen die soms redelijk bruut zijn en behoorlijk absurd.

Glen Powell is Becket. Doet ie goed. Terwijl hij de ene verschrikkelijke daad na de andere pleegt, is hij zelf steeds verbaasd over zijn talent en blijft hij een charme houden die maakt dat je zijn daden nooit met afschuw bekijkt. Je kunt aan hem geen hekel hebben. Dat de familieleden die hij opruimt, behoorlijk overdreven zijn vormgegeven en duidelijk niet de meest aardige personen in het universum zijn, helpt natuurlijk. Veel indruk maakt de film inoudelijk en cinematografisch niet. How to Make a Killing is een film die simpelweg vermaak biedt. Meer pretenties heeft de film ogenschijnlijk niet. Missie volbracht wat mij betreft. Prima film.

How to Make a Killing begon eigenlijk best grappig je krijgt het gevoel naar iets moois te kunnen kijken. Helaas weet de film dit niveau niet vast te houden. Het wordt naar het einde toe steeds saaier. Jammer.

Redelijke en luchtige thriller. Het verhaal zit best aardig in elkaar. De uitwerking is niet helemaal top maar wel voldoende. De film kijkt lekker weg en houdt een continue voldoende niveau vast tot en met het einde. Hij piekt echter nergens en richting het einde verwacht je als kijker wel een ingenieuze plottwist of iets, maar ook die blijft helaas achterwege. Zoals gezegd is het een luchtige thriller met een kleine knipoogje en op een enkele scene na zeker geen komedie. Het acteerwerk is verder prima en Powell kan de rol goed hebben. 3.0/3.5

Vermakelijke film die natuurlijk meteen doet denken aan Kind Hearts and Coronets. Een concept dat vlekkeloos wordt uitgevoerd met dank aan een gebalanceerde, keurige hoofdrol van Glen Powell. Zijn postuur leent zich niet altijd voor dit wat sullige personage, maar toch gaat hij goed op in het verhaal. Vanaf dat punt brengt regisseur John Patton Ford een gezellig vlotte, onderhoudende komediethriller die helaas vaak te lang stilstaat bij randzaken. De volledige verschijning van Margaret Qualley is daartussen ook onnodig. Weinig toevoeging en vooral te clichématig met de excentrieke vormgeving. Dankzij de vlotte montage blijft het allemaal wel boeien, maar na enige tijd besloop mij als kijker wel een gevoel van veiligheid, een gevoel dat verraadt dat de makers niet bepaald op zoek waren naar risico's en altijd braaf de voorgetekende lijntjes hebben gevolgd.

Dit is een erg vermakelijke film.

Echter......

Zodra de politie om de hoek komt kijken, denk je dat het spannender gaat worden, maar helaas....

De politie stelt domme vragen, vraagt niet door, checkt niet na of het klopt wat hij zegt.

Daardoor zakt de geloofwaardigheid van het wegkomen van zijn moorden wel heel ver weg.

Echter......

Je kijkt naar een zwarte humor film en dan moet je daar niet teveel op letten.

Dan krijg je zoals ik al zei een vermakelijke film, maar niet op top niveau.

Losjes gebaseerd op een film uit 1947, die op zich weer losjes gebaseerd was op een boek uit 1907. Wat misschien ooit een goed idee was, wordt zo wel heel homeopatisch verdund, en dat blijkt ook wel. Het eerste idee als je een komedie wil maken is volgens mij toch dat er af en toe iets te lachen valt. Dat kan dan met iets wat daadwerkelijk grappig is, of misschien ook door de timing, de situatie, iemand die door talent inherent grappig is.

Deze film zet zich op al die punten op achterstand. Een voice-over is niet grappig, niet goed, niet leuk, niet aardig. Een voice-over is een misser van de regie, een duidelijke aangever dat degene die voor die keuze verantwoordelijk was een ander beroep had moeten kiezen.

Zelfde met de grappen - als er al iets leuk is, dan wordt dat op een zodanig lamme en slome manier gebracht dat er niets meer om te lachen is. Het helpt ook niet dat degene die de meeste grappen zou moeten brengen zo ongeveer 's werelds lamste sufkt ooit is - een slechtere casting dan Glen Powell voor deze rol schiet me echt niet te binnen. Serieus, mijn buurman had het nog beter gedaan.

En dan de vertelling nog. Door de raamconstructie weten we al zo'n beetje hoe het afloopt voor de film maar begonnen is, elke spanning is dus bij voorbaat al verfuckt - de veel te voorspelbare twist laat ik maar als exercise for the reader.

Zo ongeveer het enige wat de film uiteindelijk goed doet is het moment dat Ed Harris verschijnt. Dan komt er tenminste nog iets van een acteur langs, iemand die dat wel eens gedaan heeft en er iets van snapt. Maar dat moment duurt veel te kort, en sneeuwt te snel onder met de draf die er nog op volgt.

Regisseur Ford maakte er met zijn eerste film al niet veel van, maar dit is gewoon echt prut. Ik hoop dat hij een ander vak vindt, iets waar hij wel iets in kan betekenen.