Nan Jing Zhao Xiang Guan (2025)

Nogmaals een film over het bloedbad van Nanking. (Na o.a. Tu cheng xue zheng (1987), Nanjing 1937 (1995), Nanjing! Nanjing! (2009), John Rabe (2009), Jin Ling Shi San Chai (2011) Na de val van de toenmalige Chinese hoofdstad Nanjing trekt het Japanse Keizerlijke Leger op 13 december 1937 de stad binnen. In de daarop volgende zes weken (tot begin februari 1938) beging het Japanse leger ontelbare misdaden, zoals verkrachtingen, plunderingen, brandstichtingen en moord.

De film begint met de chaos van de evacuatie van de Chinese troepen en volg dan een postbode die tijdens de verschrikking wordt gedwongen om foto's te ontwikkelen voor een Japanse militaire fotograaf, die de moorden op Chinezen documenteert, in de fotostudio treft hij een ondergedoken gezin, een collaborerende tolk en een operazangeres. Met gevaar voor eigen leven ontwikkelde hij deze negatieven maar verzamelde ze ook in een album. Dat fotoalbum was (naast dagboeken van John Rabe en Minnie Vautrin) cruciaal bewijs voor verschillende veroordelingen van de hoofdschuldigen.

De moeilijkste, maar essentiële scènes zijn natuurlijk die waarin Japanse troepen hun oorlogsmisdaden begaan. Al lijkt men daar (misschien maar gelukkig) enigszins terughoudend te zijn. De film is in ingetogen kleur gefilmd, waardoor het bijna zwart-wit aanvoelt, dit kwam de grimmige omstandigheden ten goede. Hoewel de film meer dan twee uur duurt, vliegt de tijd om. Alleen in het laatste deel werd soms wel wat te melodramatisch. De film werd China's op twee na grootste binnenlandse hit van het jaar. Het is een goede film maar ook een beetje dubbel, een film die wreedheden uit het verleden herdenkt uit een land die vandaag de dag eveneens mensenrechtenschendingen begaat.