Huo Zhe Yan (2025)

Lekkere knokfilm uit Hongkong met vrijwel continu aktie en spektakel, kunstig in beeld gebracht, met Xie Miao en Joe Taslim in sympathieke hoofdrollen. Er wordt een leger aan bad guys over hen uitgestort, zodat ze continu wat te doen hebben en de kijker amper de tijd heeft zich te storen aan de simplistische plot en dialogen. Het betere beukwerk, zullen we maar zeggen.

Ja, dit is weer stevig knokken en dropkicks in de hoogste versnelling! Om te zeggen dat dit net zo goed is als The Raid (I of II) vind ik wat overdreven, maar zeker in de buurt. De klappen en kicks komen m.i. iets minder hard aan als in The Raid en ook de setting vond ik minder. Maar prima vermaak!

Lekkere actiefilm. Het verhaal is bijzaak en dient puur als kapstok voor actie, actie en nog eens actie. De uitwerking is best goed, maar wel iets te ver doorgevoerd. In het eerste deel van de film zijn de vechtscenes veel van het zelfde. Men had daar best iets in kunnen korten omdat 2 uur te veel is om te vullen. Richting het einde komt daar wel verandering en worden de vechtsscenes harder en worden ook allerlei wapens en andere attributen gebruikt om elkaar eindeloos mee te bewerken. De eindscene duurt daarmee ook net iets te lang. Visueel zien de scenes er dik in orde uit, met goed gefilmde en gechoreografeerde scenes. Prima vermaak, maar soms net iets te veel van het goede. 3.5

Prima wraakfilm. Zoiets als dit kunnen ze enkel in Azië maken met al die kung fu toestanden. Het gaat er soms wel een beetje over en je merkt wel dat de nevenpersonages soms maar matige acteurs en actrices zijn. Wel genoten van de vele actie en ook het verhaal is op zich goed. Entertainen doet deze film zeker en vast, leuk om eens gezien te hebben.

Regisseur Kenji Tanigaki ontsnapt niet aan de bekende genreclichés die dit soort vechtfilms aan elkaar praten, maar The Furious bevat een aantal van de beste actiescènes in recente jaren. Zeker de finale van wel bijna een kwartier lang is een sequentie om je vingers bij af te likken, aangevuld door uitstekende choreografie. Alhoewel de liefhebber dit soort verhalen keer op keer ziet, maakt het geweld daarmee toch een hoop goed. Daartegenover een aantal melodramatische, hopeloze dialogen die toch wat te kinderlijk aanvoelen voor de soms behoorlijk bloederige taferelen. Onevenwichtig is de film dus zeker, maar eenmaal de vuisten in de lucht worden geheven is dat snel vergeten.