Deliver Me from Nowhere (2025)

Ik heb het meestal moeilijk met dit soort films. Zo ben ik wel een fan van Johnny Cash, maar kon toch niet echt genieten van de film "Walk the Line" hoe goed Phoenix ook was. Ook de laatste Elvis film vond ik niet speciaal net zoals deze film. Ik vergelijk altijd teveel met de echte artiest, en dat kan een acteur nooit winnen.

Maar dat terzijde, ik vond dit wel één van de minste, ook al vind ik Springsteen echt geweldig. De LP Nebraska vind ik trouwens één van zijn beste, met heerlijke rauwe songs. Ik zet ze al krakend nog regelmatig op.

En de film gaat over een artiest die een zwarte periode doormaakt, misschien boeiend, maar geef mij toch maar liever een overzicht van gans zijn leven en de schitterende dingen die hij gemaakt heeft!

Ik ben maar twee keer in de Kuip geweest, en het waren twee momenten uit mijn leven die ik niet vergeet. De eerste keer was de mooiste, één van zijn concerten in 1985 (we worden oud), echt wel het beste concert dat ik in mijn leven gezien heb ( en ik heb er zeer veel gezien) Een razende trein die mij meer dan twee uur meenam in een geweldige rit!!

De andere keer heeft niets met film te maken, maar ik zeg het toch maar eens. Dat was een paar maanden later, toen wij ons plaatsen voor het WK voetbal in 86 tegen Nederland door een late goal van ene Georges Grun,.....

Bruce Springsteen [Jeremy Allen White] worstelt met zijn mentale gezondheid wanneer hij aan het eind van ‘The River Tour’ in 1981 terugkeert naar zijn woonplaats. Zijn platenlabel wil snel een nieuw album met hits en met o.a. ‘Born In The USA’ en ‘I’m On Fire’ legt Bruce de basis voor een vervolg van zijn succes. Een televisievertoning van de film Badlands over seriemoordenaars Charles Starkweather en Caril Ann Fugate inspireert hem echter tot een hele andere keuze. Met hulp van slechts één technicus [Paul Walter Hauser] en een simpele viersporencassetterecorder neemt hij een serie diep persoonlijke, sombere liedjes op die resulteren in het album ‘Nebraska’. De moeizame relatie met Bruces vader [Stephen Graham] en zijn worsteling met de liefde na zijn kennismaking met de (fictieve) Faye [Odessa Young] komen aan bod in deze oprechte, maar oppervlakkige terugblik op een cruciale periode in Springsteens carrière. White doet een verdienstelijke imitatie, maar schiet als acteur tekort. De beste momenten zijn die met Bruces steun en toeverlaat Jon Landau [Jeremy Strong].

Aardige film over Bruce Springsteen die na een succesvolle tour een nieuwe plaat schrijft. Een biopic die een relatief korte periode beslaat (het schrijven en maken van het album Nebraska). Nogal clichématig allemaal en de film kabbelt vrij rustig voort. Zeker wel een aantal prima scenes (zoals de artistieke keuzes vs commercie). Goed acteerwerk ook, maar 3.5 sterren is net wat te veel.

Ik ben grote fan van Bruce Springsteen, dus heel blij met deze biopic. Maar evengoed met de nodige reservatie omdat ik Bruce al meer live heb gezien en het moeilijker wordt om door de acteur te zien die hem zou spelen. Ik was ook benieuwd welke periode ze zouden kiezen. Het begin van Springsteen in aanloop van Born to Run? Of de moeilijke periode tussen Born to Run en Darkness on the Edge of Town, waarin hij veel speelt, schrijft voor andere artiesten maar ook in de clinch ligt met z'n toenmalige manager Mike Appel. Het werd de interne strijd na het succes The River waarna de druk hoger werd als artiest, maar hij worstelde met z'n jeugd en depressies. Dat werd verwerkt met professionele hulp en het uitbrengen van zijn meest intieme album: Nebraska.

De film is op zich mooi gemaakt en Jeremy Allen White valt nog goed mee als Bruce. Naast Jon Landau zien we weinig bekende figuren. De E Street Band komt af en toe voorbije in de achtergrond. Het draait helemaal om Bruce en hoofdzakelijk de muziek van dat album Nebraska. Het script is weinig boeiend en wil te veel uitleggen waarover Nebraska gaat, om zo volgens mij te verklaren hoe Springsteen denkt. Dat levert mooie beelden en muziek op, maar het verhaal kabbelt wat verder. Jammer, zeker als grote fan van The Boss. Ik heb dus ietwat genoten, vanwege de muziek en de beelden. Maar als film doet deze biopic het helaas niet zo goed. En zal die snel in de vergeethoek geraken... Als jonge mensen hierdoor het album Nebraska (en Springsteen) leren kennen, is dat toch iets positief aan de film.

Fan de muziek van Springsteen. Bekend om zijn liveshows maar twee jaar terug daar geweest en dat viel me enorm tegen. Strak gespeeld maar zonder ook maar enige vorm van spontaniteit (ja toen hij per ongeluk struikelde). Another day at the office. Kwalitatief goed, maar zonder ziel.

Nu dan deze film. Ook een beetje een tegenvaller. Wat de film goed doet is slechts een korte periode tonen om zo een idee te krijgen van een persoo. Voor mij werken zulke biopics het beste. Als ik wil weten wat iemand gedaan heeft lees ik zijn lemma wel op Wikipedia. Alleen is de film te degelijk gemaakt en wat saai in de uitvoering daarmee.

Maar belangrijker: de enorm vlakke kleurloze vertoning van Jeremy Allen White (die eerder lijkt op Dylan uit die film van vorig jaar) maakt dat we nooit de diepgang krijgen die script en film wel zoeken. Ja, pas helemaal aan het eind bij de psych als hij breekt. Maar tot die tijd heb ik nooit het idee te kijken naar een man tegen een depressie aan. Wel naar een man die zoekt, aldus het script, maar de acteur weet ook nooit duidelijk te maken wat z'n probleem nou is.

Wel leuk zijn het tijdsbeeld en sfeer, de stukken rond de opnames en het tot stand komen van de liedjes. Minder boeiend zijn de scènes met zijn liefje maar ja, als dat nu eenmaal zo was dan zet je dat in de film. Behalve dat zij volledig bedacht is (zo blijkt). Waarom in vredesnaam zitten die delen hier dan in? 2,5*

p.s. Gezien in Santa Monica. Leuk om eindelijk eens in dat land een film te zien (en dan ook nog eens in het gebied van L.A. en dichtbij Hollywood. Wel een stuk of 10 trailers van tevoren, lijkt me wat overdreven maar vooruit, het was netjes aangegeven dat de film wordt voorafgegaan door zo'n 25 minuten aan reclame en trailers.

Het beste optreden dat ik ooit zag, was Bruce Springsteen in Werchter in 2013. Hij begon eerder dan gepland en eindigde later, speelde verzoeknummers, dook in het publiek om een teddybeer in gevangenisplunje op te vissen en zette vervolgens Jailhouse Rock in, zong Atlantic City in een bloedmooi duet met Ben Harper en schonk ons Thunder Road als ultiem bisnummer, helemaal in zijn eentje met enkel akoestische gitaar en mondharmonica.

Waarom vertel ik dit? Omdat deze film eerder iets is voor absolute Springsteen-exegeten en -encyclopedici als ik, vrees ik. Anders dan in A Complete Unknown, waarin we Bob Dylan in zijn prille begin leren kennen en hem zien groeien als wereldster, kiest Deliver Me From Nowhere een tamelijk obscure episode uit het leven van The Boss, waarin hij na het succes van The River en nog vóór Born in the USA een intieme plaat opnam in zijn slaapkamer, helemaal uitgeput en uitgeblust.

Waarom we niet zijn doorbraak ten tijde van Born To Run te zien krijgen als focus van deze film, snap ik dan ook niet. Het materiaal is er, Bruce schreef er al uitgebreid over in zijn autobiografie Born To Run en vertelde er gepassioneerd over in zijn zaalshow Springsteen On Broadway. Wat we wel krijgen, is eerder een gefictionaliseerde aflevering van Classic Albums over het ontstaan van de plaat Nebraska, aangevuld met shots waarin Jeremy Allen White heel diepzinnig naar de golven staart op een verlaten stuk strand. Fijn voor fans, maar te weinig om de ziel van Bruce te bevatten of om zijn muziek weer populair te maken bij een jong publiek. Hopen dat we toch ooit Born To Run: The Movie te zien krijgen?

Niet alleen van zijn platenlabel.
Tjongejonge, wat was dit een lange zit. En nog een saaie ook. En onbevredigend.
Je moet wel een hele grote fan zijn om dit diepgaande stukje van zijn lange carrière hoog te waarderen.
Ik vond Jeremy Allen White dan weer wel sterk spelen als getroebleerde geest.
En wat was die Jon Landau (als ik de film mag geloven) een lieve man in zijn rol als producer/manager voor de artiest.

Hoger dan 2 sterren kan ik er niet van maken. Het lijkt kundig gemaakt, maar boeit (mij en mijn partner) op geen enkel ogenblik. Vooral uitgekeken omdat ik dacht dat er toch nog wel 'iets' zou gebeuren als er ook nog een boek van geschreven is over die specifieke periode, maar dat 'iets' is dat het album is uitgebracht.

Redelijk sterk biografisch drama. Het verhaal speelt zich af rondom de totstandkoming van het album Nebraska en deels Born In The USA. De film komt wat lastig op gang, maar na een goed halfuur komt het van de grond. Het verleden van Bruce wordt middels flashbacks mooi verweven met de het schrijven van de songs voor Nebraska waardoor je goed begrijpt wat hij met het album wilde bereiken. Het geeft ook een mooi kijkje in de wereld van de strijd tussen commercie versus de artiest de ziel in zijn muziek wilt behouden. Het einde zorgt voor een brok in de keel. Het acteerwerk van White en Strong is uitstekend. Mooie film die wellicht iets minder gewaardeerd zal worden door de niet-fans. 3.5/4.0

Als tiener luisterde ik veel naar het Born in the Usa album, en later leerde ik enkele andere platen kennen. Darkness on the edge of town vond ik goed, maar toen ik Nebraska hoorde was ik meteen verkocht. Die duistere sound, de melancholie, de teksten over immorele mensen en hun gewetensvragen… ik vond het prachtig en het is met afstand mijn favoriete Bruce album. Toen ik las dat ze een film gingen maken over de totstandkoming van dit album was ik dan ook benieuwd.

Helaas viel de film me tegen. En waar het precies in zit kan ik moeilijk zeggen. De deprimerende sfeer is aardig getroffen, maar ik had vaak het gevoel dat het nog wat dieper had gemogen, alsof alleen de oppervlakte geraakt werd.

De romance met Faye voelde gemakzuchtig, waarin elk denkbaar cliche over rocksterren werd afgevinkt: moeilijk te bereiken, romantisch, lastig en moeite met binding. Zulke liefdes hebben we al vaak genoeg gezien. Wellicht gebaseerd op de waarheid, maar de gesprekken voelden gemaakt en dat is jammer.

Het hele muzikale proces rondom de opnames vond ik goed gedaan. Het brengt mooi in beeld hoe uniek deze plaat tot stand kwam, en hoe een stoffig cassette bandje uiteindelijk tot een legendarisch album geperst werd. Vele malen interessanter.

Ook de algehele look van de film en de muziek zijn dik in orde.

Een dappere poging vind ik. Een film maken over de meest duistere en vreemde plaat uit Bruce’s oeuvre, een album dat weliswaar bij veel fans geliefd is, maar voor het grote publiek nagenoeg onbekend is gebleven. Een dik compliment daarvoor.

Maar als film schiet het totaal wat te kort, en ik bleef achter met een leeg gevoel, terwijl de plaat juist zo enorm geladen is.

2,5*