Honey Don't (2025)

De titel verwijst naar de nummerplaat van Honey O’Donahue [Margaret Qualley] die een link legt tussen een aantal misdaden en de kerk van de manipulatieve Drew Devlin [Chris Evans] en een affaire heeft met agente Falcone [Aubrey Plaza]. Onaangename personages, een overdaad aan seks en bruut geweld en een slecht uitgewerkt mysterie. Evans is hopeloos als de flamboyante predikant en Coen verkiest stijl wel heel nadrukkelijk boven inhoud in deze naargeestige, onleuke vermeende komedie.

Ja, fijne film. Lekker sfeer, erg leuke begingeneriek, visueel fijn (het zonnige Californië komt er goed uit) en vermakelijk. Soms erg vreemd en niet elke grap of elke absurditeit werkt even goed. Inhoudelijk is de film niet eens heel boeiend maar de stijl maakt veel goed. Daarnaast mis ik een beetje de wow-factor en echt geweldige momenten, iets dat een film als No Country For Old Men wel had. De acteurs hebben er duidelijk zin in en Qualley is sowieso fijn om te zien altijd. 3,5*.

Een leuke cast en hier en daar best grappig maar het verhaal is eerlijk gezegd niet zo goed.. Jammer.

Na Drive-Away Dolls de tweede misser op rij van regisseur Ethan Coen, die op basis van deze beide films weinig waard is zonder broer Joel. Ook dit werkje zit vol met flauwe humor, platte seksgrappen en (te) dik aangezette personages. De plot heeft gaandeweg wel wat aardige verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is het te laat om de boel nog te redden.

Oei. Al een tijdje niks van de Coens gezien. En geen enkele van de solofilms van een van hen. Maar dit is zo mager dat het nauwelijks voor te stellen is dat Ethan ook meewerkte aan iets als No Country for Old Men. Honey Don't is een soort neonoirkomedie. Zo'n film die wanhopig vist naar een cultreputatie en waar het vrouwelijke hoofdpersonage geschreven is als een wandelende mannenfantasie (hoewel Traicia Cooke meeschreef). Een erg mager plot en af en toe een leuke grap. Dat is het wel zo'n beetje. Blij dat de film niet zo lang was.

Geen verhaal, geen logica, totaal niets in deze film.

Redelijke film waarin een privédetective onderzoek doet naar de dood van een vrouw. Een simpel plot dat niet echt weet te boeien en ook wat richting mist (het heeft als geheel nogal weinig om het lijf). Wel leuke, eigenaardige personages, prima dialogen en hier en daar een lekker portie geweld. Ethan Coen maakt echter met zijn broer samen toch echt betere films.

MQ en AP in één film, en het is ook nog eens een film van Ethan Coen. Mijn avond kan bij voorbaat niet kapot.

Een erg fijne persiflage op de idioterie van het geloof in de VS, de schijnheiligheid die vooral aan de conservatief- religieuze kant in alles tot in het absurde is doorgeslagen. Met een ruim scheutje saus er over heen van alles wat in die kringen ook maar niet goed ligt. En dat dan prettig vervat in bijzonder grappige en spitsvondige dialogen met geniale timing - precies dat waar de fans van Woody Allen altijd zo over opgeven, maar wat ik in zijn films niet terugzie, dat zie je dus hier. Coen kan het namelijk wél.

Aan de imdb reviews te zien is het Amerikaanse publiek overigens nog lang niet toe aan een film voor volwassenen. Wat ben ik toch blij, elke dag, dat ik daar niet tussen hoef te wonen. En wat ben ik toch blij dat tenminste Ethan van de beide broers zich vrij genoeg voelt om zijn kritiek op die absurde samenleving te tonen, uit te spreken. Maar ik maak me wel zorgen, want het valt op dat hij zich behoorlijk lijkt in te houden. Over wat er in de VS gebeurt is toch wel een scherpere, een hardere persiflage mogelijk zou je denken.

De zwarte humor van Coen is afgezwakt in deze film. Het resultaat is een mager verhaal met hier en daar een leuke opflakker. Vooral Chris Evans bewijst nog maar eens dat hij naast Captain America niet echt goed kan acteren. Er zijn wel andere kleurrijke figuren om de film nog wat te redden. Al is dat helaas niet voldoende.

Na het hilarische The Ballad of Buster Scruggs kwam er een voorlopig einde aan de kunstzinnige samenwerking tussen Joel en Ethan Coen. Terwijl Joel zijn creativiteit in serieuzere periodefilms stopte, hield Ethan het luchtig en stortte zich samen met zijn vrouw Tricia Cooke op een trilogie van lesbische B-films. Honey Don’t is het tweede deel in de reeks. Behalve de lesbische hoofdrol van Margaret Qualley die in deze film een ander personage speelt, zijn er tussen beide delen geen overeenkomsten.

Honey Don’t is een klassiek neo-noir detectiveverhaal met Qualley in de rol van detective Honey O’Donahue. Een personage dat geïnspireerd lijkt te zijn op het type hard-boiled detective waarmee Humphrey Bogart goede sier maakte. Honey komt in de plattelandsgemeente waar ze actief is in aanraking met de onaangename en criminele kanten van de mens. Zware en minder zware misdrijven passeren. De ernst van de misdaden wordt steevast weggewassen door de zwarte en absurde humor die samen met de bijna karikaturale weergave van de personages zorgt voor een luchtig kader. Dat luchtige kader maakt dat zaken als moord en uitbuiting automatisch niet de serieuze zwaarte meekrijgen die een neo-noir met Bogart wel afdwingt.

Margaret Qualley is goed als stoïcijnse detective. Ze speelt haar rol heerlijk onderkoeld. Een gedegen detective op zoek naar een moordenaar. Tegelijkertijd speelt zij bijna achteloos de rol van de femme fatale die uitdagend op haar lip bijt terwijl de camera begerig haar rondingen aftast. Een dubbelrol zou je kunnen zeggen. Ik voeg er gelijk aan toe dat de focus van de film niet op deze afleidende elementen maar wel degelijk op haar speurzin ligt. De film presenteert in de loop van zijn speelduur als in een klassieke whodunnit de ene na de andere verdachte terwijl op de achtergrond een vaag subplot rond een sektarische geloofsgemeenschap in het leven wordt geroepen. Een subplot dat geen andere functie lijkt te hebben dan de introductie van nog meer bizarre personages om aan de lijst der moordverdachten toe te kunnen voegen.

Ethan Coen en Tricia Cooke leveren met hun komische thriller Honey Don’t een vermakelijk film af. Een film met sterke vrouwelijke personages, sneue mannen en andere curieuze figuren. Een film ook met fijne zwarte en absurde humor. Een vermakelijk potpourri van indrukken. De film mist wel wat structuur. De film slingert mijns inziens wel erg vaak langs bijrollen en losse verhaallijntjes die niet soepel in het grote geheel passen en slechts in het leven lijken te zijn geroepen omwille van de amusementswaarde. Inhoudelijk is de film te weinig een vloeiend geheel van mooi samenvallende verhaallijntjes. Te weinig een film met personages met een wezenlijke plek en een wezenlijk nut. Een film dus met plus- en minpunten. En de pluspunten overheersen.

Leuk.

Vlot verteld misdaadfilmpje. Ik moest soms wat denken aan No Country for Old Men, met een detective die (aanvankelijk) een stapje te laat komt, maar laat het duidelijk zijn dat dit geen thriller is. Het is komisch, zonder dat het te flauw wordt. Margaret Qualley is wel oké in de hoofdrol. Van Chris Evans ben ik minder onder de indruk, misschien had een minder bekende kop beter geweest. De film duurt trouwens niet lang, dus ik kan hem alleen maar aanraden voor wie een snelle hap verlangt.

3

Honey O'Donahue: Sorry, I think I left some lipstick down there.
MG Falcone: It's okay, that's the only place I ever wear it.

"Honey Don't!" van de bekende regisseur Ethan Coen, is een vreemde mix van neo-noir, zwarte komedie en misdaadfilm die af en toe weet te vermaken, maar uiteindelijk minder slim en spannend is dan hij zelf lijkt te denken. De film probeert constant excentriek, stijlvol en provocerend over te komen, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Hoewel er zeker leuke momenten en sterke acteurs in zitten, voelde het geheel vaak rommelig en inhoudelijk leeg aan.

De grootste kracht van de film is zonder twijfel de sfeer. De cinematografie en de wat aparte, droge humor geven de film een eigen identiteit. Ook hoofdrolspeelster Margaret Qualley (als Honey O'Donahue) draagt de film regelmatig met haar charismatische aanwezigheid en eigenzinnige speelstijl. Sommige scènes werken goed door de combinatie van absurde dialogen, vreemde personages en een licht ongemakkelijke ondertoon. Alleen wordt dat gevoel nergens echt consequent doorgetrokken, waardoor de film vaak stuurloos aanvoelt.

Het verhaal zelf wist me namelijk niet echt mee te trekken. De plot springt soms van de hak op de tak en probeert mysterieus en ingewikkeld te zijn, maar mist uiteindelijk spanning en focus. Daardoor voelde de film geregeld langer aan dan nodig was. Er zitten wel een paar verrassende momenten in, maar veel scènes lijken vooral bedoeld om “apart” of choquerend te zijn zonder dat daar echt een sterke inhoudelijke reden achter zit.

Daarnaast bevat de film behoorlijk veel expliciete naaktheid, o.a. van Margaret Qualley, Aubrey Plaza (als MG Falcone) en Lera Abova (Chère), en seksuele scènes (met en zonder speeltjes) met o.a. regelmatig lesbische seks tussen Margaret Qualley en Aubrey Plaza en waarop o.a. mijn openingszin van toepassing is. Op sommige momenten past dat nog wel bij de losse, provocerende stijl van de film, maar regelmatig voelde het overdreven of vooral toegevoegd om aandacht te trekken.

Hetzelfde geldt voor het geweld: er zitten meerdere scènes in met vrij grof (o.a. met een vork en een fluitketel) en bloederig geweld dat soms ineens hard binnenkomt. Omdat de film dit combineert met zwarte humor ontstaat er een vreemde toon waarbij het lastig is om echt mee te leven met de personages.

Visueel en qua sfeer heeft de film dus zeker iets interessants, maar inhoudelijk vond ik het uiteindelijk te wisselvallig. De cast doet duidelijk zijn best en af en toe werkt de absurde humor best aardig, alleen blijft er na afloop weinig hangen. Voor liefhebbers van vreemde arthouse-misdaadfilms met zwarte humor kan het misschien nog een aardige kijkervaring zijn, maar voor mij bleef het vooral een film met veel stijl en te weinig inhoud.