Caught Stealing (2025)

Zeer positief verrast van deze film!!

De verrassing van deze zomer.

Er gebeurt niets in de film, alles zit al in de trailer.

voor mij een erg matige film.. geen sterk verhaal en de filmmaker probeert een serieuze en dreigende sfeer op te roepen zonder enige humor maar de verschillende gangsters zijn wel heel erge karikaturen... vergeleken met deze film is een film als Nobody 2 een verademing.

Vaak zit er een maatschappijkritische boodschap in de films van Aronofsky maar die heb ik in deze film niet gevonden: de film voelt als een vintage-misdaadthriller – een beetje als sommige films van Tarantino – die Aronofsky misschien puur voor de lol gemaakt heeft en uit eerbetoon aan oudere films in het genre en dan met name die uit de jaren ’90 in welke tijd deze film ook afspeelt. De film is dan ook niet bijzonder – wellicht zelfs formulewerk over een aan lager wal geraakte ex-basketballer in een vervallen achterbuurt die onbedoeld verzeild raakt in het maffiamilieu, wanneer hij klem komt te zetten onvermoede moed en kracht vindt waarbij plotlijntjes die weinig relevant leken toch cruciaal blijken – en ik weet niet of de film bedoeld is als een parodie op het genre met bv. z’n karikaturen van de Russische en Joodse maffia’s. De uitvoering is denk ik wel origineel en hoe dan ook is het een lekkere, rauwe film die aldoor spannend en vermakelijk is en een goed verhaal heeft.

Een vreemde keus van Aronofsky om opeens met dit te komen.

Caught Stealing is op het oog een misdaadkomedie en de eerste minuten krijg je ook het idee naar zo'n film te kijken. Er gebeuren best absurde dingen. Alleen echt luchtig wil het niet worden. Komt vooral doordat er best heftige dingen gebeuren waarbij Austin Butler's personage echt de meest heftige dingen meemaakt. Toch mist het de impact omdat Aronofsky een hoog tempo wil handhaven en in dat genre wil blijven hangen. Leuke film door het hele hoge tempo, maar het valt qua genre tussen wal en schip.

Uitstekende film waarin een voormalig honkbalspeler zijn buurman helpt wiens vader op sterven ligt. Het plot ontvouwt zich op een prettige manier. Best grimmig hier en daar, maar zeker niet geheel zonder humor (zonder dat het onevenwichtig wordt). Een fijne setting (New York van 1998), en een fijne cast. Voor een Darren Aranofsky heeft de film wellicht weinig om het lijf, maar het blijft wel een onderhoudende thriller met genoeg spannende scenes.

Charlie Huston bewerkte zijn eigen roman voor deze genreoverstijgende, conventieverwoestende, razendsnelle en vooral originele zwartkomische misdaadthriller. Butler schittert als Hank Thompson die na een auto-ongeluk een veelbelovende carrière als honkballer in rook op zag gaan. Na een avond werken en zuipen in een bar dwingt zijn buurman [Matt Stone] hem min of meer om de zorg voor zijn kan op te nemen, omdat hij dringend naar Londen moet. Voor Hank het weet slaan Russische criminelen hem tot moes en wordt hij achtervolgd door twee Chassidische gangsters. Hij zoekt hulp bij zijn vriendin [Zoë Kravitz] en neemt na enige aarzeling contact op met een rechercheur [Regina King]. Briljant gecast, volstrekt onvoorspelbaar en een genot van start tot finish. Een triomf en zonder meer één van de beste films van het jaar.

Al stukken beter dan dat gedrocht dat The Whale was. Lekker gruizig, het sfeertje is geweldig in die New Yorkse wijk (het leeft echt daar) en de film vermaakt heel behoorlijk. Butler brengt de juiste energie mee maar is wat oppervlakkig als het richting drama gaat. En daar gaat het script ook wel de mist in. De film zit thematisch overvol (dat hele trauma komt nooit echt uit de verf) maar mixt keiharde actie (en redelijk wat doden) met hele flauwe humor. Dat werkt niet. Een film als Uncut Gems (qua sfeer en locatie en drukte deed deze Caught Stealing er een beetje aan denken) houdt wel steeds de juiste toon aan en is daarmee superieur (een film als Aronofsky's eigen Black Swan ook trouwens). Uiteindelijk een film die soms heel goed werkt en soms totaal niet en een beetje eigen smoel mist. 3,0*.

Conceptuele genrefilm die bol staat van de clichés en ondanks het redelijk vlotte tempo toch vooral saai is. Het geweld, de achtervolgingen, de stereotype ondergrondfiguren, de plottwists; ze hebben me geen moment weten te boeien.

Ik kwam er niet helemaal uit of dit een ode is aan de nineties misdaadthriller of een persiflage erop. Ik denk toch het eerste, anders had er wel meer humor in gezeten. Nu viel er eigenlijk vrij weinig te lachen. Elke scène was voorspelbaar, je hebt het al duizend keer eerder gezien en je begint je af te vragen waarom iemand als Aranofsky zo'n film maakt. Lang niet alles wat ik van hem gezien heb kan mij bekoren, maar het is toch altijd redelijk eigenzinnig en origineel.

Enige voordeel is dat de film niet extreem lang duurde, zoals tegenwoordig gebruikelijk is. 107 minuten, dat is een alleraardigste lengte voor een film, al is 85 vaak nog beter.

Groetjes van Drulko!

Regisseur Darren Aronofsky blijft zijn stabiele gang van zaken met Caught Stealing overtuigend voorwaarts zetten, maar het niveau van zijn echt grootse projecten blijft helaas ver weg. In principe is dit gebeuren ook een erg atypische film voor hem, aangezien het zich toch vooral meer bezighoudt met vermaak en tempo. Niettemin zit er een toepasselijk donker randje aan vast die wat verrassingen voor de kijker in petto heeft en wordt er uitstekend geacteerd door de castleden. Op visueel vlak dirigeert Aronofsky rauw, maar met genoeg gevoel en precisie om dat niet te zwaar te laten wegen. Het jammerlijke is dat de eerste helft van de film wat opstartproblemen kent door een weinig vernieuwende invulling van de hoofdpersonages, maar de doordenderende tweede helft van Caught Stealing maakt dat ruimschoots weer goed.

Een voor Aronofsky normen mainstream film, een verschil met films als Requiem for a dream, Black Swan of Mother! Toevallig was hij bij deze film geen producer en hier wel. Caught Stealing moet het meer dan voordien hebben van het verhaal en de kleurrijke personages. Het lijkt wel een Guy Ritchie film in New York. Het is niet even sterk als die Ritchie films, maar er gebeurt gelukkig wel genoeg om het boeiend te houden. En Aronofsky kan de aandacht lang genoeg vasthouden. Hier en daar mocht het van mij nog wat rauwer, maar heb er wel van genoten. En het is altijd leuk om tegenwoordig nog eens een stand alone film te zien als dit.

Een stuk beter dan het nogal pathetische, overschatte The Whale, maar tegelijkertijd is ook hier weinig van Aranofsky's oude stijlmiddelen te zien. Eigenlijk haast niets zelfs. Dit is een erg goed gemaakte misdaadfilm met een hoog tempo en een lichte toon. Butler is fijn en blijkt als acteur de film prima te kunnen dragen en de vele bijfiguren zijn leuke bijna karikaturen die net menselijk genoeg zijn.. De film krijgt duidelijk een lift door de sterke acteurs en de dynamische regie en had met dit script in andere handen makkelijk een rommeltje kunnen worden.,

leuke en toch best wel spannende film.

het is wel meer misdaad dan komedie,er vallen genoeg doden

kende geen enkele speler,maar spelen allemaal hun rol verdienstelijk

3.5 a 4 sterren

Vermakelijk tussendoortje van regisseur Aronofsky, met een verrassende portie bot geweld. Dat staat een beetje haaks op de vaak wat lollige en luchtige toon van de film, maar al te storend is dit gelukkig niet. Het script is niet heel bijzonder en ook de personages worden niet bepaald diep uitgewerkt, maar de prima cast maakt er iets moois van en sfeer en camerawerk zijn dik in orde.

Zeker geen verkeerde misdaad/actie film. Maar ik ben iets minder enthousiast dan de meeste anderen boven mij.

Het wat onconventionele karakter van Caught Stealing levert leuke momenten op, maar ook wat onevenwichtigheid en lastig te accepteren situaties.

Butler draagt de film verder probleemloos en er zijn een aantal leuke bijrollen, al zijn sommige wat cartoonesk. Daarnaast valt er best wel wat te glimlachen tijdens de dik 100 minuten.

Het is een tijd geleden dat ik hem gezien heb, maar het geheel deed me een beetje aan Lucky Number Slevin denken. Die ik in mijn herinnering overigens wel een stuk beter vond.

Aardige misdaad komedie. Het verhaal is niet heel vernuftig, maar wordt wel vermakelijk uitgewerkt door Aronofsky. Het mixt bot geweld met de nodige humor en dat pakt best aardig uit. Daarnaast bevat de film een aantal leuke bijrollen. De film kijkt prima weg en als kijker leef je aardig mee met de hoofdpersoon ondanks de luchtigheid. Het acteerwerk is verder prima. Leuk tussendoortje. 3.5

Iedereen in deze film is echt super stoer. De Joden zijn super stoer, de Russen zijn super stoer, de hoofdpersoon is super stoer en zijn vriendin is ook super stoer en alle vrouwen in deze film zijn super stoer. Alle mensen in deze film zijn super stoer. Niet normaal. Ken jij deze mensen in het echte leven of een reflectie daarvan? Nee, want die bestaan niet.

"I'm kinda fuckin' with you. You never know what'll pop loose."

Helaas niet zoals ik had verwacht, al kijkt de film wel behoorlijk lekker weg hoor. Maar het had van mij wel een tikkeltje harder gemogen, eigenlijk gebeurt er praktisch heel weinig in de film, en met een paar herhalende zetten probeert Aronofsky er wel heel makkelijk van af te komen. Toch jammer, wederom een film die ik heel lang op het oog had tijdens de horrorfilm challenge (om die daarna zeg maar te kijken) die me toch een beetje tegenviel.

De film opent best geinig trouwens, al is het gissen waar Aronofsky allemaal nou precies heen wilt. Met die twee Russische criminelen zet hij overigens een hele fijne zet, excentrieke personages die deze film echt nodig heeft. Net zoals de Punker Russ, heerlijk. De actie laat even op zich wachten, en is in mijn ogen wel heel kleinschalig in deze film hoor. Maar toch is het wel lekker als het aanwezig is, en zo werkt Aronofsky de hele film door. Uiteraard niet de eerste insteek dat dit een actiefilm is, dat moet ik ook toegeven.

Voor de rest allemaal wel prima. Leuk verhaaltje wat niet perse heel vernieuwend was, en het is allemaal gewoon makkelijk (maar wel fijn) te volgen. Inderdaad met vlagen wel behoorlijk traag, al speelt Butler een hele fijne rol, en ik ben het eens met mijn onderbuurman; Matt Smith had meer zendtijd moeten hebben, zijn personage is precies wat deze film nodig had, en je merkt gewoon dat je hem mist.

Verrassende en heerlijke film!

En, anders dan verwacht van Darren Aronofsky. Ondanks dat daar ook aardig wat kritiek op valt te horen, onderstreept het (nog maar eens) zijn veelzijdigheid als regisseur.

Een ode aan de nineties-crime-kat-&-muis-spel-film of zoiets? Een film die van begin tot eind heeft geboeid met een vlot verloop, geslaagde humor en mooi camerawerk. Voortreffelijke cast ook, met Austin, Zoë, de kater(s) en de rest. 8.5/10*

Ik had helemaal niet door dat ik naar een film van Aronofsky aan het kijken was tot aan het einde. Ik vind dit een hele atypische film voor hem. Na het perfecte "the whale" die vrij ingetogen is, gaan we bij deze film helemaal los. Soms is het mij zelfs iets "te" als eenmaal het gas erop gaat dan blijft het ook maar doorgaan. Met vechtpartijen, achtervolgingen etc. Heel vermoeiend.

Natuurlijk is het een goede film, Aronofsky is niet in staat een slechte te maken. Maar ik mis hier toch zijn eigen stem, stijl. Het is voor zijn doel toch nogal een standaard verhaaltje. Dat ook door Guy Ritchie gemaakt had kunnen worden. Plus de casting vond ik ook niet super. Vooral Matt Smith vind ik nogal ongeloofwaardig als drugsdealer met hanekam eigenlijk.

Ik zou graag weer meer een film zien in de stijl van requiem for a dream en black swan. Zo een die de grenzen tussen verbeelding en de realiteit doet vervagen. Maar dit keer kiest Aronofsky voor juist het tegenovergestelde. De rauwe werkelijkheid. En ook dit doet hij kundig, maar niet krachtig genoeg. Dan zijn er zat regisseurs gewoon beter in (bv S. Craig Zahler ).

Wat is precies de bedoeling van deze film? het is het net niet. Maar goed, prima te kijken en gewoon goede film 3,5 ster. het blijft immers een Aronofsky.

Niet mijn film, da's duidelijk. Het sfeertje stond me vanaf het begin al niet aan. De hoofdpersoon is een loser die z'n leven slijt in de slechte wijken van New York en die de ene na de andere stommiteit begaat. Ik kon er geen sympathie voor opbrengen. Het ligt niet aan het acteerwerk: dat zit wel snor. En het verhaal is ook best okay. Voor mij zat het in de uitwerking.

Het begin komt traag op gang. De personages worden geïntroduceerd en na een half uur dacht ik: waar wil deze film heen? Beetje gas op die lolie! Dan komt een deel met veel expliciet geweld dat niet grappig was, eerder weerzinwekkend. Tarantino achtig over de top geweld kan ik wel waarderen, maar dit hoefde voor mij niet. Overigens tot dan toe heb ik nog geen grap kunnen ontdekken, dus het label 'komedie' is niet passend.

Het laatste deel van de film wordt wel een stuk beter. De film begint vorm te krijgen, er gebeurt wat. De loser begint ook in actie te komen. Dit red de film enigszins. In dit deel kun je een paar keer voorzichtig glimlachen (maar nog steeds geen komedie).

Ik denk op zich geen slechte film als je van het genre houdt. Ik houd dus niet van het genre en dat maakt een film lastig te beoordelen. 3 sterren kan ik er echt niet voor geven, dus blijft ik steken op 2,5.

De eerste stem van het jaar.

Aranofsky blijft toch een veelzijdige regisseur die het ook niet vaak van de hoge budget moet hebben. Van drugsproblemen naar paranoia naar alternatieve werelden naar de historie naar een boksring naar ballet naar pure waanzin en horror in een huis naar de ellende rondom morbide obesitas naar.... een vrij typische misdaadflick ala Tarantino.

De setting is New York in het jaar 1998, in een één of andere randbuurt. Hier leeft de ietwat sullige Hank. Hij krijgt op een dag een vluchtige opdracht van zijn Engelse buurman Russ. Hij wordt verzocht om op zijn kat te passen omdat deze buurman haastig naar zijn zieke vader in Londen moet. Nou, hartstikke prima. Het beest genaamd Buddy is in de tijden dat Hank hem kende altijd lief voor hem geweest. Maar dan staan er al snel twee kale Russische lui voor de deur van buurman Russ. En voordat hij het weet wordt hij meegetrokken in een geheim dat zijn buurman in praktijk houdt.

Dit levert, zoals je het van deze films mag verwachten, weer knotsgekke momenten op die zelfs ook een beetje stereotype zijn. Russ komt van de ene probleem weer in de ander terwijl het de problemen van zijn gevlogen buurman moeten zijn. Natuurlijk is ook niets zoals het lijkt en vergeet je dat je de politie ook niet altijd moet vertrouwen. Is er nog meer? Ja, die twee Joodse lui waar je amper hoogte van krijgt, heel veel oneliners en zelfs wat kogelregels en een autoachtervolging. En dan Hanks vriendin waarbij ik er nu pas achterkom dat dat Zoë Kravitz is. Maar de kat blijft de show stelen.

En uiteindelijk draait het ook gewoon simpelweg allemaal om een zak geld.

Aranofsky heeft hier toch wel weer een hele andere weg ingeslagen. De elementen zijn inmiddels al in tallozen misdaadfilms; zij het niet direct to video-versies gebruikt, en ik denk dat de man daar gebruik van heeft gemaakt.
De tijd is mooi aangepast aan de decors en de middelen. Al hadden ze in 1998 volgens mij nog geen klaptelefoontjes. En natuurlijk wordt het geheel nog overgoten met een toffe soundtrack.

Ja, dit was een prima werkje.

4,0*