Le Città di Pianura (2025)

Hoog cijfer imdb maar kon mijn maar weinig bekoren.

50-plussers Carlobianchi [Sergio Romano] en Doriano [Pierpaolo Capovilla] zijn onderweg naar Venetië om een oude vriend [Andre Pennacchi], die is overgevlogen vanuit Argentinië, af te halen. Ze zijn beschonken aan het rondrijden en blijven snakken naar “een laatste rondje”. Het is dan ook moeilijk te geloven dat serieuze student Giulio [Filippo Scotti] zo gek zou zijn om een lift te accepteren van deze dronkelappen. Laat dat geen belemmering zijn voor deze episodische, maar regelmatig amusante komedie waarin Romano en Capovilla afwisselend pathetisch en charmant zijn.

Twee oude dronkelappen pikken op een studentenfeest een serieuze student op die niet eens danst, laat staan drinkt, naar de hoeren gaat of interesse heeft het criminele pad op te gaan en die naar huis wil omdat hij morgenochtend een scriptiebespreking heeft. Op onverklaarbare wijze gaat hij met de ongure types mee waarna hij zich snel aanpast aan hun levenswijze van drinken, dansen, naar de hoeren gaan en bedriegen en stelen. Verder is er niet veel verhaal en is de moraal hooguit iets van dat je jezelf moet laten gaan en/om van het leven een feestje te maken. Al binnen een half uur begon ik me stierlijk te vervelen met deze film die me deed denken aan typische Nederlandse producties over jolige mensen op een roadtrip. Het succes ervan is waarschijnlijk dat het allemaal erg ‘gezellig’ voelt dat het aldus geschikt maakt voor binnenlandse consumptie, maar voor een film die zich aan een internationaal publiek durft te vertonen is de film ver onder de maat.