I Am Martin Parr (2024)

Dinsdag 18 maart te zien op NPO 2, NPO Start en npodoc.nl 22.40 uur

Teleurstellend dat de NPO (die zelf co-producent is bij deze film) een ingekorte versie uitzend. 52 minuten in plaats van 68 minuten.

Goede vlotte docu die de werkwijze en het werk van Martin goed weergeeft. De sprekers hadden wel meer context kunnen geven. En als de beelden van Martin op locatie op statief waren gefilmd dan zou het vaak bijna een bewegende foto van Martin geweest zijn. Gemiste kans!

Parrs foto’s doen me aan punk denken: ze zijn hard realistisch – zonder opsmuk, zonder dingen mooi te maken maar ook zonder ze lelijk te maken – en impliciet maatschappijkritisch doordat ze de hedendaagse maatschappij tonen zoals die is hetgeen vaak geen mooi plaatje is, bv. als hij de massaconsumptie fotografeert. Maar ze zijn ook grappig doordat de werkelijkheid nu eenmaal absurd is en mensen rare wezens zijn. De documentaire vertelt vooral het verhaal – opgeleukt door de altijd charmante kunstenaar Greyson Perry – dat Parr in 1982 als een van de eerste kunstfotografen van zwart-wit overschakelde naar kleur hetgeen toen werd geassocieerd met advertenties en hobbykiekjes hetgeen stimuleerde om maar meteen alle regels los te laten, hetgeen ook erg punk is. Dat leverde veel weerstand van de ‘snobs’ maar inmiddels is hij een ster. We zien hem rondlopen achter een rollator, alles wat los en vast zit fotograferend: het gaat om die ene foto waarbij alles klopt om een mooie compositie te krijgen waardoor de foto iconisch kan worden. Je krijgt er zin van om zelf foto’s te gaan maken (dat is ook punk).