Lesbian Space Princess (2025)

In dit getekende ruimteavontuur van Australische makelij gaat het er niet bepaald subtiel aan toe. De lesbische prinses uit de titel komt van de planeet Clitopolis en zij krijgt het aan de stok met straight white maliens. Een woordmix van men en aliens. Een groep die onvrijwillig seksuele onthouding betracht en geen enkele notie heeft hoe met vrouwen om te gaan. De groep wil de koninklijke Labrys in handen krijgen. Een dubbele bijl die in de homogemeenschap het zinnebeeld is voor de lesbische levenswijze. De bijl zou als een chick magnet werken.

Het is duidelijk. Lesbian Space Princess is een film met zelfspot. Maar niet alleen een film met zelfspot. De film is ook direct, droog, leuk banaal en hectisch. Een doldwaze ruimteopera. Leuk. Lesbische thematiek wordt met vrolijke luchthartigheid behandeld. En (uiteraard zou ik bijna zeggen) worden andersoortige relaties (met mannelijke inbreng) als toxic neergezet. Ook leuk. Ik beschik gelukkig over zelfspot. Humor geslaagd, wat mij betreft.

De film heeft een razende start. Veel ideeën, veel wilde gebeurtenissen. Na alle ideeën en gebeurtenissen in rap tempo en korte tijd geconsumeerd te hebben, was ik verzadigd. En de film ook. Na verloop van tijd zijn de gebeurtenissen, ideeën en personages niet meer zo enerverend als bij aanvang. Het is een beetje op. De jeu is wat weg. Het ware beter geweest nog wat stoom voor het latere deel van de film te bewaren. Nu voelde het alsof ik te snel en teveel had gegeten. Ik had geen zin meer in het toetje dat er weliswaar eetbaar maar niet overheerlijk meer uitzag. Ondanks de afnemende trek is Lesbian Space Princess over de gehele linie genomen echter prima vermaak.